Φέτος συμπληρώνω 4 χρόνια επαφής και εθελοντικής παρουσίας στους Δρόμους Ζωής. Θυμάμαι ακόμα την πρώτη μέρα που πήγα εκεί. Το κέντρο ήταν ακόμα στη Δαμοκλέους. Ήταν καλοκαιράκι, 7 Ιουνίου και ο Κώστας είχε συγκαλέσει μια συγκέντρωση των εθελοντών του δημοτικού. Μου έκαναν πολύ εντύπωση η φάτσες που έβλεπα. Η Άννα, ο Νικήτας, η Ναταλία, η Θώμη, ο Θοδωρής και ο Μπάμπης βεβαίως, όλοι νέα παιδιά, όλοι δροσεροί και χαρούμενοι και αφοσιωμένοι στα προβλήματα της επικοινωνίας, της διδασκαλίας, της επαφής με τα παιδιά. Τους ερωτεύτηκα. Και κόλλησα.
Δεν ήξερα τότε τι μπορώ να κάνω για τους Δρόμους Ζωής. Είπα στον Κώστα και στη Μάτα για τις σπουδές μου. Για τη δουλειά μου, μήπως θέλανε Γαλλικά ή Αγγλικά να κάνω στα παιδιά, αλλά πώς να γινότανε που η δουλειά μου δεν μου επιτρέπει να δεσμευτώ για σταθερή μέρα και ώρα?
Αργότερα, ήρθε η συζήτηση για το μπαζάρ. Χρειαζόταν μια λύση σε κάποιο οργανωτικό πρόβλημα και έτυχε να μπορώ να βοηθήσω σ’ αυτό. Βλέποντας το μπαζάρ να στήνεται και γνωρίζοντας τις κυρίες που το οργάνωσαν, μιλώντας με τη Μάτα, άρχισα σιγά-σιγά να δουλεύω γι αυτό χωρίς να το έχω πάρει είδηση. Λίγο μετά το μπαζάρ, μπαίνοντας το 2005, η Μάτα κι ο Κώστας σκέφτηκαν να δημιουργήσουν μια ομάδα Λειτουργικής Υποστήριξης. Να μαζέψουν εκείνους τους εθελοντές που «χωνόντουσαν» ευκολότερα στη δουλειά και να συστήσουν μια ομάδα που θα αποφάσιζε για τις ενέργειες και τις δράσεις των Δρόμων. Τότε ήταν που μου έκαναν την τιμή να με προσκαλέσουν να εργαστώ γι αυτή την ομάδα. Πήρα και τίτλο : Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων. Τον έφερα (και τον φέρω ως σήμερα) με πολύ μεγάλη περηφάνεια. Όχι σαν οφίκιο, σαν αξίωμα, όχι. Αλλά με την τιμή που νοιώθω να έχει. Ότι οι αληθινοί εθελοντές των Δρόμων Ζωής, εκείνοι που κάνουν εργασία «πεδίου» δουλεύουν δηλαδή με τα παιδιά, υλοποιώντας καθημερινά τα οράματα της οργάνωσης, με διάλεξαν για να ασχοληθώ με το κομμάτι που μπορώ να κάνω καλύτερα. Ένοιωθα, ότι αυτός ο τίτλος έκλεβε λίγη από την ουσία της δουλειάς τους. Και παρόλο που ένοιωθα ότι δεν το άξιζα, ήμουν περήφανη που βρισκόμουν ανάμεσα σε τόσο θαυμαστούς ανθρώπους. Ότι είχα την εμπιστοσύνη τους.
Ακολούθησαν άλλα τρία μπαζάρ στα οποία είχα ενεργή ανάμειξη. Κι ενώ αλληθώριζα προς τη δουλειά με τα παιδιά, τη φοβόμουν κιόλας. Έλεγα στον εαυτό μου : «Αν δουλέψεις με τα παιδιά θα τα αγαπήσεις. Αν τα αγαπήσεις και δεθείς μαζί τους, ίσως πονέσεις. Άστο καλύτερα. Εξάλλου τα παιδιά δεν σε ξέρουν. Κι άσε που δε θα τα καταφέρεις. Ούτε υπομονή έχεις, ούτε εμπειρία. Άστο, λέμε!» Στο διάστημα αυτό, τα παιδιά είχαν αρχίσει να με γνωρίζουν και να με χαιρετάνε. Έβλεπα τα πρώτα παιδιά που είχα γνωρίσει, τον Αλισμάν, τον Τουντζάι, τον Εργκούτ, τον Ιρφάν, το Χουσείν, να έχουν γίνει άντρες ολόκληροι. Ο Μεσούτ, η Νιλσέν, η Τσιμέν, η Ιλιάνα, η Εργκέστα, ολόκληρες κοπέλες, έφτασαν στο Λύκειο. Ο Χιλμί πήγε πρωτάκι, δευτεράκι φέτος. Τα παιδιά μεγάλωναν και μου άρεσε που με θυμούνταν, που με άφηναν να τ’ αγκαλιάσω και να τα φιλήσω.
Το Σεπτέμβριο η Μάτα είπε : Φέτος θα κάνουμε ομάδες καινούργιων δραστηριοτήτων που θα μαθαίνουν στα παιδιά κι άλλα πράγματα εκτός από μαθήματα. Ξεκινήσαμε ομάδα γιόγκα, art therapy, ταε κβο ντο και… ομάδα μαγειρικής.
Για την ομάδα μαγειρικής ήμουν πολύ διστακτική. Δεν ήξερα αν θα ενδιέφερε τα παιδιά, αν θα ήθελαν να συμμετάσχουν, αν θα υπήρχαν άλλοι εθελοντές να μοιραστούμε τα μαθήματα, και βέβαια πως θα γινόταν η οργάνωση των μαθημάτων. Μ’ ένα μαγικό τρόπο όμως, που πιστεύω πως κυρίως οφείλεται στην πίστη της Μάτας ότι κάθε φορά που μας προκύπτει μια ανάγκη αμέσως βρίσκεται και λύση, όλα τα προβλήματα μπήκαν στη θέση τους.
Να οργανωθούν τα μαθήματα πριν το μπαζάρ, ήταν αδύνατον. Ούτε κουζίνα δεν είχαμε πόσο μάλλον που τα δικά μου τρεχάματα ήταν άνευ προηγουμένου. Και ξαφνικά προς τα τέλη Νοεμβρίου, βρίσκεται ολοκαίνουργια κουζίνα και απορροφητήρας. Στη διάρκεια του μπαζάρ, συνειδητοποιώ, ότι τα παιδιά έχουν δηλώσει συμμετοχή στα μαθήματα μαγειρικής και με ρωτάνε κάθε 10 λεπτά «κυρία η μαγειρική πότε θ’ αρχίσει?» Μέσα στο Νοέμβρη, μας βρίσκει και ο πρώτος εθελοντής, ο Αλέξης, που δηλώνει το ενδιαφέρον του για τα μαθήματα. Και στη διάρκεια του μπαζάρ, δηλώνουν συμμετοχή άλλοι δύο. Η Εύα και ο γνωστός σε όλους Μπλογκομάγειρος. Η κουζίνα οργανώνεται και τίποτε πια δε μας χωρίζει από την υλοποίηση των μαθημάτων.
Η Μάτα καταρτίζει ένα κατάλογο παιδιών που θα συμμετέχουν στα μαθήματα. Είναι μια ομάδα 8 αγοριών, που θα κάνουν μάθημα κάθε Σάββατο πρωί. Οι 4 εθελοντές μοιραζόμαστε εκ περιτροπής τα 4 Σάββατα του μήνα. Τα παιδιά είναι ενθουσιασμένα. Στο πρώτο μάθημα, ο Μπλογκομάγειρος δείχνει κέηκ. Τα παιδιά παρακολουθούν το φούρνο σα να βλέπουν ταινία δράσης στην τηλεόραση. Με άπειρη αγωνία. Υπάρχει μια μαγεία στην ατμόσφαιρα της κουζίνας μας, που θα ήθελα να τη δείτε.
Το πιο ωραίο απ’ όλα είναι ότι τελειώνοντας η μαγειρική όλοι όσοι βρίσκονται στο κέντρο, εθελοντές και παιδιά, κάνουν ουρά για να δοκιμάσουν αυτό που έφτιαξε η ομάδα μαγειρικής. Η κουζίνα πυρπολείται από μύτες που μυρίζουν και χέρια μάτια που κυττάζουν εξεταστικά από την πόρτα και το παράθυρο για να δουν τι κάνουμε. Το κέντρο επικοινωνίας μας, από το Σεπτέμβριο που πήγαμε στην Γαργηττίων κι αλλάξαμε χώρο, έγινε σπίτι. Τα μεσημέρια του Σαββάτου όμως γίνεται το πιο σπιτένιο σπίτι που μπορείτε να φανταστείτε.
Όταν λοιπόν ο Μητσούλης ο Ρουσουνέλος μου πρότεινε να καλέσω τη σούπα της χρονιάς στο Γκάζι, σκέφτηκα ότι δεν θα υπήρχε καλύτερη ευκαιρία για να εκφράσουμε τη σημασία που έχει για μας η μαγειρική. Αλλά δεν θα υπήρχε και καλύτερη έκφραση της φιλοσοφίας της σούπας της χρονιάς από την φιλοξενία της στην κουζίνα των Δρόμων Ζωής.
Η Μάτα δέχθηκε με χαρά, οι εθελοντές της μαγειρικής επίσης, τα δε παιδιά ενθουσιάστηκαν. Σκεφτήκαμε λοιπόν να οργανώσουμε ένα πάρτυ. Ένα πάρτυ μεγάλο, που με αφορμή τη σούπα θα φιλοξενήσει εδέσματα από διάφορα σπίτια της Αθήνας. Πολλοί εθελοντές των Δρόμων Ζωής θα μαγειρέψουν από κάτι και θα το προσφέρουν για το πάρτυ. Το ίδιο και ορισμένες από τις μαμάδες των παιδιών. Κάποιους μπαμπάδες ίσως τους χώσουμε ν’ ανάψουν φωτιά και να ψήσουν σουβλάκια για όλους. Και το κυριότερο εκτός από την ομάδα μαγειρικής που θα φτιάξει τη σούπα, όποιος έρθει θα έχει την ευκαιρία να δει και την πρώτη δημόσια performance της ολοκαίνουργιας ομάδας χορού του κέντρου.
Όπως καταλάβατε δεν πρόκειται απλώς για πάρτυ αλλά για πανηγύρι.
Το πανηγύρι της σούπας θα γίνει
το Σάββατο 17 Μαΐου, 8:30 το βράδυ
στο κέντρο επικοινωνίας των Δρόμων Ζωής, Γαργηττίων 12, Γκάζι.
Το πάνηγύρι είναι ανοιχτό και η είσοδος ελεύθερη.
Σας περιμένουμε με ανοιχτή αγκαλιά. Αν μάλιστα θέλετε, μπορείτε να συμμετέχετε στο μπουφέ με μια σπεσιαλιτέ σας (με μια μικρή συνεννόηση μαζί μου στο μέηλ μου). Το νόημα αυτού του πανηγυριού είναι ακριβώς αυτό. Ότι η κουζίνα μας ενώνει όλους.




































Πρόσφατα Σχόλια