Η κόκκινη σαλάτα

Ωραία κόκκινη σαλάτα .

  • Μισό κόκκινο λάχανο, μικρό.
  • Μια ρέβα
  • Ένα μήλο χρυσό
  • Καρύδια πεκάν
  • Χυμό και ξύσμα από ένα lime
  • 2 κ.σ. αγουρέλαιο.

Κόβεις όλα τα λαχανικά στο μαντολίνο julienne. Προσθέτεις τα καρύδια και το ξύσμα του lime. Τ’ ανακατεύεις πολύ καλά. Ραντίζεις με το λάδι και το χυμό του lime.

Plain and simple.

Μεζεδάκι γενεθλίων

Δέκα λεπτά πριν φύγω από το γραφείο, σας καλώ για ένα μεζεδάκι, βιαστικό.
Όλους. Και κυρίως εκείνους που όλα αυτά τα χρόνια μου γράφουν στο προσωπικό μου μέηλ κάτι αναπάντεχα γράμματα, γεμάτα αγάπη κι αισιοδοξία.
Ανθρώπους που επιλέγουν να μη μιλήσουν φωναχτά, να ψυθιρίσουν στο αυτί μου, ότι συμφωνούν ή ότι διαφωνούν με κάτι και , όπως μυστικά και ήσυχα, να φυσήξουν μέσα στην καρδιά μου το αεράκι της φιλίας.

Θυμάμαι ανθρώπους που ποτέ δεν σχολίασαν ούτε ένα γραπτό μου, που ποτέ δεν σχολίασαν ούτε μια συνταγή μου, να μου γράφουν για να μου πουν ότι μ’ έχουν ανάμεσα στους δικούς τους ανθρώπους. Ότι σ’ ένα κείμενο μου, καθρέφτισαν κάτι από τη δική τους πραγματικότητα. Ή, τι τιμή για μένα, ότι με εμπιστεύονται στην επιλογή μου να στηρίξω το έργο των Δρόμων Ζωής και ότι θέλουν να το κάνουν κι ίδιοι κάτι για αυτό το έργο.

Θέλω να φωνάξω ευχαριστώ σε όλους πολύ δυνατά και ν’ ανοίξω διάπλατα την αγκαλιά μου, να τους βάλω όλους μέσα. Τα γράμματά τους είναι για μένα πανάκριβα δώρα. Είναι πολύτιμα. Τα φυλάω στην καρδιά μου.

Όπως και την αγάπη, όλων των άλλων φίλων, των λίγο πιο ομιλητικών, που γνώρισα στον ιστό και που μου έδειξαν την αγάπη τους με πολλούς τρόπους.

Αν μπορούσατε να έρθετε σπίτι μου απόψε, και να πιούμε ένα ρακάκι σπιτικό, θα σας τράτταρα μια πολύ απλή συνταγή του ποδαριού. Από αυτές που ξεπηδάνε απ’ τα τηγάνια την ώρα που ήρθανε απρόσκλητοι επισκέπτες και που θες οπωσδήποτε να τους βγάλεις κάτι από το χέρι σου, κι όχι σουβλάκια.
Καλοκαιρινή φτωχοσυνταγή αλλά μυρωδάτη κι αγαπημένη. Σας την κερνάω ελπίζοντας ότι αν ερχόμουνα εγώ σπίτι σας, ίσως να με κερνούσατε τυρί, ντομάτα και βρεμένο παξιμάδι, όπως τους πιο δικούς σας ανθρώπους. Τους πιο αγαπημένους.

Κολοκυθοφρουτάλια.

3-4 κολοκυθάκια από φιλικό κήπο
3-4 κρεμμυδάκια φρέσκα
2-3 κλωνάρια φρέσκου δυόσμου.
4 αυγά
Λίγο γάλα
Αλάτι και πιπέρι.

Κόβετε σε ροδέλλες τα κολοκυθάκια. Ομοίως και τα κρεμμυδάκια. Ψιλοκόβετε το δυόσμο.
Σωτάρετε το κρεμμυδάκι και το κολοκύθι σε ελαιόλαδο, ώσπου να μαραθούν ελαφρά. Δεν χρειάζεται να τηγανιστούν πολύ.
Χτυπάτε τα αυγά. Προσθέτετε το γάλα κι συνεχίζετε λίγο το χτύπημα. Προσθέτετε αλάτι και πιπέρι.
Αδειάζετε το μείγμα των αυγών στο τηγάνι με τα κολοκυθάκια.
Όταν η φρουτάλια ψηθεί από τη μια μεριά, την αναποδογυρίζετε.
Σερβίρετε όσο είναι ακόμα ζεστή, σε πολύ αγαπημένους με χωριάτικη σαλάτα και ρακή, ή λευκό κρασί παγωμένο.

Να με χαίρεστε και να σας χαίρομαι κι εγώ.

Post Modern Ratattouille


post modern ratattouille
Originally uploaded by emotional anaemia.

Μπριάμ, τουρλού, ρατατούιγ, όπως και να το πείτε, ήταν το χειρότερό μου φαγητό.
Τις περισσότερες φορές στην κατσαρόλα και με τόνους ντομάτας, κατέληγε να είναι κοκκινιστά λαχανικά. Υπάρχουν δε, δυο λαχανικά που ποτέ δεν μπόρεσα να φάω κοκκινιστά. Οι πατάτες και τα κολοκυθάκια. Στη δική μου, ξανθιά λογική, κάποια ξένα κέντρα εξουσίας, περιλάβανε το κολοκυθάκι και την πατάτα, τα αγαπημένα μου και τα τυλίξανε με ντομάτα ίσα-ίσα για να μην τρώγονται. Κι έτσι ποτέ δεν έφτιαξα αυτό το φαί. Μια και όπου το έφαγα ήταν κοκκινιστό της κατσαρόλας.

Πριν λίγο καιρό, ήθελα να φτιάξω ένα συνοδευτικό πολύχρωμο, νηστίσιμο και με λίγες θερμίδες. Να ξέρετε, δεν υπάρχει χειρότερη περίοδος από τη νηστεία για να κάνεις τραπέζια. Μα δεν υπάρχει, σας τ’ ορκίζομαι. Τέλος πάντων, οι καλεσμένοι, ήταν αφενός πολύ αγαπημένοι μου, αφετέρου οι πιο ιπποτικοί και gallants τύποι, που μπορείτε να φανταστείτε. Κι έτσι, τους προσκάλεσα με την σιγουριά, πως ότι και να γίνει δεν θα μου έφερναν το φαί στο κεφάλι.

Για να φτιάξω λοιπόν το συνοδευτικό μου (ελληνιστί σάιντ ντις), έλαβον τα εξής :

3 μελιτζάνες
1 κιλό κολοκυθάκια λιανούλια
1 κεσεδάκι ντοματίνια τσέρρυ
2 πιπεριές φλωρίνης
(Προαιρετικά : κρεμμύδια, πατάτες, καρόττα)
1 φούχτα θυμάτι από τη γλάστρα
3 σκελίδες σκόρδο (για να μην ξεχνιόμαστε)
3 κ.σ. πέστο τζενοβέζε
3 κ.σ. ελαιόλαδο
Πιπέρι χονδρό
Αλάτι θαλασσινό με αρωματικά από τα ωραία μυλέλια.

Κατ’ αρχήν ξεπικρίστε τις μελιτζάνες. Δεν υπάρχει βασικότερο βήμα σε οποιαδήποτε συνταγή με μελιτζάνα. Κόψτε τις σε μεγάλα κυβάκια και αλατίστε τις. Το αλάτι κάνει την στρυχνίνη της μελιτζάνας να βγαίνει κι έτσι της αφαιρεί την πικρίλα. Όταν τα κυβάκια της μελιτζάνας έχουν γεμίσει από καφέ δροσοσταλίδες, ξεπλύνετέ τα. Είναι έτοιμα για χρήση.

Κόψτε τα κολοκυθάκια σε ροδέλες όχι πολύ λεπτές γιατί με το ψήσιμο μαζεύουν.
Κόψτε τις πιπεριές σε τετράγωνα κομμάτια.
Πλύντε τα ντοματίνια.
Ανακατέψτε όλα τα λάχανικά σε ένα πυρέξ.
Πασπαλίστε από πάνω το σκόρδο ψιλοκομμένο.
Ραντίστε με το λάδι ανακατεμένο με το πέστο.
Στολίστε με τα κλαδάκια του θυμαριού
Προσθέστε το αλάτι και το πιπέρι χονδροκοπανισμένα.

Ψήστε στο φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε περίπου 20 λεπτά, ανακατέψτε το φαγητό μία φορά. Συνεχίστε το ψήσιμο για άλλα 20 λεπτά περίπου.

Σερβίρετε χλιαρό, ή κρύο σαν κύριο ή συνοδευτικό πιάτο.
Λουκούμι, ελαφρύ, πολύχρωμο, η χαρά του καλοκαιριού.
Σήμερα που θα το ξανακάνω, θα προσθέσω κρεμμύδια κομμένα στα τέσσερα και κάπαρη.

 

Αρωματικά Κολοκυθάκια

Το καλοκαίρι, όσο κι αν θέλω μου είναι πολύ δύσκολο να μπαίνω στην κουζίνα.
Είμαι από κείνους τους τυχερούς που μαγειρεύουνε σε γκάζι. Τα πλεονεκτήματα της ανοιχτής φωτιάς, αναντίρρητα όσο κι αν είναι, συνοδεύονται από ένα τραγικό μειονέκτημα. Τη ζέστη. Σκας κι απελπίζεσαι, μαννούλα μου, μόλις σταθείς μπροστά στη φωτιά. Κι όταν έχεις την πολυτέλεια να μην χρειάζεται μέρα μπει, μέρα βγει, να φτιάξεις φαί για την οικογένεια (εμένα, η οικογένειά μου τρέφεται με ξηρά τροφή), όσο να πεις κυττάς να το αποφύγεις.

Αυτό το πιάτο, δροσερό, πολύ αρωματικό και χωρίς μαγείρεμα, είναι ένα εξαιρετικό πρώτο πιάτο, αλλά λόγω του τυριού και του κουκουναριού μπορεί κι από μόνο του να αποτελέσει ένα ελαφρύ γεύμα.

Χρειαζόμαστε :

½ κιλό κολοκυθάκια
½ ματσάκι δυόσμο πολύ φρέσκο (μόνο τα φύλλα)
¼ κούπας κουκουναρόσπορο
150 γρ. παρμεζάνα
ελαιόλαδο
χυμό λεμονιού
αλάτι
πιπέρι

Πως το κάνουμε

Σε μαντολίνο κόβουμε τα κολοκυθάκια κατά μήκος σε εξαιρετικά λεπτές φέτες.
Ψιλοκόβουμε πάρα πολύ τα φύλλα του δυόσμου.
Στρώνουμε σε πιάτα σε μονή στρώση τις φέτες των κολοκυθιών ακτινωτά, έτσι ώστε να επικαλύπτονται ελάχιστα η μία φέτα από την άλλη.
Πασπαλίζουμε τον δυόσμο σε όλη την επιφάνεια των κολοκυθιών
Ανακατεύουμε το λάδι με το λεμόνι και ραντίζουμε τα κολοκυθάκια.
Αλατίζουμε και πιπερώνουμε κατά βούληση.
Σπέρνουμε πάνω από τα κολοκυθάκια το κουκουνάρι, ωμό.
Αφήνουμε τα πιάτα για κανένα τέταρτο στο ψυγείο ν’ αναμειχθούν οι γεύσεις.
Πριν το σερβίρισμα προσθέτουμε την παρμεζάνα σε ξύσματα.
Στολίζουμε με τουφίτσες δυόσμου και, αν έχουμε, με κορφούλες από τα λουλούδια των κολοκυθιών.

Πιο θρεπτική και τουρλού παραλλαγή.

Ανακατεύουμε ένα κεσεδάκι γιαούρτι με το λαδολέμονο το αλάτι και το πιπέρι. Προσθέτουμε τον πολύ ψιλοκομμένο δυόσμο.
Σε άνετο μπωλ, ανακατεύουμε με προσοχή για να μην σπάσουν τις φέτες των κολοκυθιών, που όμως τις έχουμε κόψει εγκάρσια, με το μείγμα του γιαρουρτιού.
Αφήνουμε δέκα – δεκαπέντε λεπτά στο ψυγείο.

Magica de Spell

Γεμιστά με πληγούρι

 

Οι παρεπιδημούντες την επαρχία Τροιζηνίας, έχουμε ένα αγκάθι στην καρδιά από το 1981. Το Α.D. 1981, λοιπόν δημοπρατήθηκε με το ολέθριο για δημόσια έργα και εξαιρετικά προσοδοφόρο για τους εργολάβους σύστημα της μελετοκατασκευής, ο παραλιακός δρόμος Επιδαύρου – Καλλονής. Η μικρή μου αδελφή ήταν τότε ένα στρογγυλό μωρό ενός έτους και δεν μπορούσε να αντιληφθεί τις χαρές και τα πανηγύρια μας για το έργο, ούτε πόσο την αφορούσε, μια και το τμήμα της διαδρομής που θα αποφεύγαμε με αυτόν τον δρόμο ήταν μόνο 5 χλμ. και 8518 (διαβάζεται οκτακόσιες πενηνταδεκαοκτώ φουρκέτες μεγαλύτερο.
Τέλος πάντων μετά από ακριβώς 22 χρόνια ισάριθμα εγκαίνια από Νομάρχες, Δημάρχους και Βουλευτές της περιοχής μας, ο δρόμος παραδόθηκε πρόπερσυ στην κυκλοφορία με ευθύνη των οδηγών εννοείται, μια και ήταν ατελείωτος, μεγάλο μέρος χωματόδρομος και μεγάλο μέρος του χωματόδρομου, κακός, ψυχρός κι ανάποδος χωματόδρομος. Εντούτοις οι οδηγοί αγκάλιασαν με την απόδοχή τους το μεγάλο αυτό έργο πνοής για την περιοχή μας. Αυτό ίσως σας κάνει να καταλάβετε πόσο απελπισμένοι ήμαστε όλοι με τις αποφευχθείσες στροφές, οι οποίες, ειρρήσθω εν παρόδω, αποτέλεσαν επί μακρόν, ηρωικό τμήμα της ειδικής διαδρομής του Ράλλυ Ακρόπολις.
Την περασμένη εβδομάδα και αφού επί δύο χρόνια κάναμε πλούσια τα συνεργεία αλλάζοντας αμορτισέρ, τους ορθοπεδικούς για μέσες αυχενικά κλπ και τους φαρμακοποιούς για ζωνες και αντιφλεγμονώδη, ο δρόμος της Επιδαύρου έκλεισε οριστικά για να ολοκληρωθεί η τελευταία φάση του έργου (λέμε τώρα). Κληροδοτώ το δικαίωμά μου για διέλευση από το δρόμο αυτό στα βαφτιστήρια μου, Ευάγγελο και Μιχαήλ και στα παιδιά και εγγόνια τους μέχρι τετάρτης γενεάς, αν προλάβουν να τον δούν τελειωμένο και εντωμεταξύ η μετακίνηση με αυτοκίνητο δεν έχει δώσει τη θέση της σε εναέρια μέσα.

Το κλείσιμο του Δρόμου, ήταν μια μεταμφιεσμένη ευκαιρία για άσκηση της φαντασίας μας και για οικονομία. Άσκηση της φαντασίας κατ’ αρχήν στο δαφνοστεφές πεδίο της κατάρας. Ύστερα στο πεδίο της εξεύρεσης shortcuts. Η φράση αυτή που όλοι γνωρίζετε οι εξ’ ημών άρρενες γιατί την λέτε οι δε γυναίκες γιατί δεν θέλετε να την ακούτε, θριαμβεύει αυτόν τον καιρό. «Πάμε από … να κόψουμε δρόμο?» λέει ο οδηγός και βασιζόμενος στην εξουσία που του δίνει το κράτημα του τιμονιού στρίβει χωρίς να περιμένει απάντηση. Εγώ τα πράματα αυτά τα θεωρώ του Σατανά. Ουδέποτε κόβεις πραγματικά δρόμο από τέτοιες παρακάμψεις. Ουδέποτε κερδίζεις χρόνο. όχι πως δεν έχουν τα οφέλη τους. Για παράδειγμα, βλέπεις καινούργια μέρη. Χωριά που δεν είχες ξαναδεί ποτέ, με χαρακτηριστική την αισθητική της Ελληνικής υπαίθρου. Περνάς ας πούμε από την κεντρική πλατεία ενός χωριού βλέπεις ένα κοσμικόν κέντρον με χαρακτηριστικούς της τοπικής αρχιτεκτονικής οβελίσκους να κοσμούν την είσοδό του, μάνι-μάνι, προσδίδεται στην εκδρομή σου κι ένας πολιτιστικός χαρακτήρας. Καλέ, για όλα έχει φροντίσει το κράτος. Όχι, που έχετε το θράσος να το υβρίζετε.
Αυτό όμως για το οποίο νοιώθω την ανάγκη να αποτίσω την ευγνωμοσύνη μου στο κράτος, είναι το πνεύμα οικονομίας από το οποίο φροντίζει να διαπνέονται αυτές οι παρακάμψεις. Μπορεί βέβαια να καις ένα ρεζερβουάρ παραπάνω. Τι είναι όμως ένα ρεζερβουάρ, μπροστά στην τεράστια οικονομία που θα κάνεις αγοράζοντας ζαρζαβατικά από το παρακείμενο του δρόμου παράπηγμα?

Σταματάμε που λέτε παιδιά μου σε μια παράγκα στο πλάι του δρόμου κι ενώ ο αδελφός μου, όχι χωρίς ένα σφίξιμο στην καρδιά βλέπει να μας προσπερνάει μια νταλίκα που μόλις είχαμε προσπεράσει εμείς, εγώ ψώνισα :
2 κιλά ντομάτες,
1 ½ κιλό μελιτζάνες,
1 ½ κιλό πιπεριές,
1 κιλό κρεμμύδια βατικιώτικα εξαιρετικά,
1 κιλό ολόφρεσκα κολοκυθάκια με τα λουλούδια τους
και 3 αγγούρια με το συμπάθειο,
προς 5 ευρώ και 40 λεπτά ακριβώς.

Ενθουσιασμένη λοιπόν από τα εξαιρετικά όσο και πάμφθηνα ψώνια μου, την παράκαμψη των μεσαζόντων που λυγίζουν την εθνική οικονομία και που ισοφάρισα τον αδελφό μου για την σιχαμένη παράκαμψη με μια στάση που εκείνος σιχαίνεται, ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο σα χαρούμενο πουλάκι, για άλλες δυόμιση ώρες ευτυχούς μποτιλιαρίσματος.

Εχτές το απογευματάκι λοιπόν σκέφτηκα πηγαίνοντας τη Μάγια στο κομμωτήριο για μπάνιο και χτένισμα μια και είχε τζιβιάσει στη θάλασσα το μαύρο, δεν φτιάχνω γεμιστά, να φάω και αύριο, να βάλω και μερικά στην κατάψυξη, τώρα που τα κηπευτικά μου είναι φρέσκα?

Χρησιμοποίησα :
4 μελιτζάνες
3 ντομάτες
4 πιπεριές
7 κολοκυθοανθούς
2 κρεμμύδια
αντίστοιχο ενός μάτσου δυόσμου από τη γλάστρα μου
1 ματσάκι μαιντανό αγοραστό
επαρκή ποσότητα σχοινόπρασσου επίσης από τη γλάστρα
2 κ.σ. φρέσκια ρίγανη
2 σακουλάκια κουκουνάρι
3 κ.σ. σταφίδα
1 ποτήρι χυμό ντομάτας
10 κ.σ. ελαιόλαδο

Φτάνωντας στο βασικό υλικό της γέμισης σκέφτηκα ότι στην διατροφή χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη που ακολουθώ, το λευκό ρύζι δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Το αναποφλείωτο πάλι, φοβήθηκα μήπως δεν βράσει. Λέω λοιπόν δεν βάζω μπληγούρι?
Κι έβαλα και

2 κούπες πληγούρι

Πως τα έφτιαξα :

Κατ αρχήν άδειασα τις μελιτζάνες από τη σάρκα τους και την ψιλόκοψα. Πασπάλισα με αλάτι το εσωτερικό των μελιτζάνων και την ψιλοκομμένη ψίχα και τα άφησα να ξεπικρίσουν.
Άδειασα την σάρκα των ντοματών και των πιπεριών. πασπάλισα ελάχιστη ζάχαρη στο εσωτερικών των ντοματών.
Αράδιασα τα πάντα σε ταψάκια.

Ψιλόκοψα όλα τα μυρωδικά και τα κρεμμύδια.
Σε κατσαρόλα ζέστανα το ελαιόλαδο και ρόδισα το κρεμμύδι να γίνει διαφανές. Προσέθεσα το πληγούρι και το έφερα 1-2 γυροβολιές να καβουρδισθεί ελάχιστα. Αυτή η διαδικασία βοηθάει να μη λασπώσει στο μαγείρεμα. Προσέθεσα την ψιλοκομμένη ψίχα της μελιτζάνας (αφού την ξέβγαλα με νεράκι), της ντομάτας και της πιπεριάς. Λίγο χυμό ντομάτας, τα μυρωδικά και ανακάτεμα. Τέλος προσθέτω τα κουκουνάρια και τις σταφίδες, 1 κούπα νερό και χαμηλώνω τη φωτιά. Αφήνω να πάρει μια βράση και σβήνω τη φωτιά. πασπαλίζω σύμπασα τη γέμιση με πιπέρι από το μύλο.

Γέμισα τα αδειασμένα λαχανικά και τους κολοκυθοανθούς. Έβρεξα τα γεμιστά με άλλο λίγο χυμό ντομάτας και ελάχιστο ελαιόλαδο.
Τα έψησα στους 180 βαθμούς για περίπου μισή ώρα.

Το πληγούρι γίνεται γρηγορότερα από το ρύζι. Αν τα κάνετε με ρυζάκι υπολογίστε κανένα τεταρτάκι ακόμα.
Κι ένα tip για κλάσσικά γεμιστά με ρύζι. Αν και παραδοσιακά οι γιαγιάδες μας τα φτιάχνανε με ρύζι καρολίνα, εμένα τα στούμπος γεμιστά δε μ’ αρέσουν. Χρησιμοποιούσα λοιπόν νυχάκι, ώσπου μια φορά αποφάσισα να τα κάνω με αρωματικό ρύζι γιασεμί. Σας πληροφορώ ότι είναι έξοχα. Δοκιμάστε τα όμως μόνο αν τα θέλετε πιο σπυρωτά.

Το αποτέλεσμα των γεμιστών με πληγούρι ήταν αναπάντεχα πετυχημένο. Όσο έπρεπε σπυρωτό, και πολύ νόστιμο, έδινε μια άλλη διάσταση στα κλασσικά γεμιστά, χωρίς όμως να παρεκκλίνει σημαντικά από την αναμενόμενη μαμαδίλα που περιμένει κανείς να έχουν αυτά τα φαγητά.

Καλή επιτυχία

Magica de Spell