Οι μικροί πρίγκηπες μαγειρεύουν

Το Σάββατο το πρωί, είχα μαθημα μαγειρικής. Είχα αποφασίσει να δείξω στα παιδιά brownies, για να τα προσφέρουμε στο μπουφέ του καλωσορίσματος στην παράσταση.

Δέκα ακριβώς ήμουν εκεί. Με τα υλικά μου και τα σύνεργά μου. Δέκα ακριβώς ήταν εκεί και ο Σινάν με τον Οκάν. Επειδή γενικώς οι ομάδα μαγειρικής (συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εθελοντών – ονόματα δε λέμε ούτε δείχνουμε) αποτελείται από άτομα κατ’ εξοχήν χαϊδοκόλικα, ξεκινήσαμε με το γνωστό ritual, αγκαλιές – φιλιά. Αρχίσαμε να μετράμε τα υλικά για να τα έχουμε έτοιμα όταν θα έρθουν οι άλλοι. Εχω 8 μαθητές κι έναν αναπληρωματικό. Εκτός από τον Σινάν και τον Οκάν, έχω ακόμα το Ρετζέπ, τον Χασάν, τον Κορρέα, τον Μεμεταλή, το Μουσταφά και αναπληρωματικό τον Φερίτ, που μία έρχεται και μια δεν έρχεται. Το Σάββατο οι περισσότεροι άργησαν. Τέλος πάντων όταν ήρθα εμείς είχαμε ήδη μετρήσει τα υλικά μας :

3/4 κούπας βούτυρο
140 γρ. πικρής σοκολάτας
2 κούπες ζάχαρη
1 φακελλάκι εσπρέσσο στιγμής
1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κ.γ. αλάτι
4 μεγάλα αυγά
1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 κούπας chips πικρής σοκολάτας

Τα παιδιά λαδώσανε το ταψάκι ελαφρά και το καλύψανε με χαρτί ψησίματος. Ύστερα βουτύρωσαν το χαρτί ψησίματος (που επειδή είχαν λαδώσει το ταψάκι πριν, δε γλιστρούσε, να φύγει από το ταψί καθώς το βουτυρώνανε). Ο Οκάν έκοψε το βούτυρο σε κομμάτια και το έβαλε σ’ ένα μπωλ πάνω από μια κατσαρόλα με νερό που βράζει. Αυτό οι Ιταλοί το λένε μπανιομαρία, οι γάλλοι κι εμείς μπαινμαρί. Ο Σινάν έκοψε πολύ επαγγελματικά (όπως του χει δείξει ο Μπλογκομάγειρος) τη σοκολάτα σε κομμάτια και την έβαλε να λιώσει μαζί με το βούτυρο. Εντωμεταξύ ήρθε κι ο Χασάν και τον βάλαμε να ανακατεύει το μείγμα στο μπαιν μαρί. Όλοι ρωτούσαν, «εγώ, κυρία τι να κάνω?» . Τότε ο Χασάν έβγαλε το μείγμα βουτύρου σοκολάτας από το μπαιν μαρί και ενώ εγώ το ανακάτευα δυνατά, ο Μουσταφά άδειαζε μέσα τη ζάχαρη, ο Ρετζέπ τον καφέ και ο Μεμεταλή τη βανίλια και το αλάτι. Υστερα ήρθε η σειρά των αυγών. Τα δύο τα έσπασε ο Κορρέα και τα έριξε ένα-ένα μέσα καθώς ανακάτευε πολύ δυνατά ο Μεμεταλή. Κάθε αυγό έπρεπε να απορροφηθεί τελείως από το μείγμα μέχρι να μπει το επόμενο. Επειτα ανέλαβε το ανακάτεμα ο Χασάν και τα άλλα δύο αυγά τα έσπασε και τα πρόσθεσε (ένα- ένα) ο Μουσταφά. Ο Ρετζέπ, ανακάτεψε τα chip σοκολάτας με το αλεύρι (για να μη λιώσουν με το ψήσιμο κι ενωθούν με την υπόλοιπη ζύμη) και τα άδειασε λίγα λίγα στο μείγμα καθώς εγώ ανακάτευα. Ο Οκάν, άρχισε τη λάντζα. «Πω – πω!» φώναξα ξαφνικά! «Ξεχάσαμε τη μαγκιά!» Τότε ο Σινάν πασπάλισε το ταψάκι με κακάο και τίναξε όσο κακάο δεν κόλλησε στο βούτυρο. Αυτό το έκανε αντί για αλεύρωμα για να μη χαλάσει η ωραία εμφάνιση των brownies και γίνει ο πωπός τους άσπρος από τα αλεύρια. Αδειάσαμε το μείγμα στο ταψί και ο Μουσταφά το άπλωσε ομοιόμορφα με τη σπάτουλα. Κρατήσαμε και λίγο μείγμα και γεμίσαμε 4 ατομικά φορμάκια από χαρτί. Αυτά τα μπραουνοκεκάκια θα τα κόβαμε στα 2 και θα τρώγαμε από μισό ο καθένας για να δούμε τι φτιάξαμε. Γιατί όπως είπαμε τα brownies ήταν για τους καλεσμένους. Και επειδή το ξέχασα, τα μπράουνις τα λέμε έτσι γιατί είναι αμερικάνικο γλυκό και στα αγγλικά, όπως ξέρουν τα παιδιά, brown είναι το καφέ. Κι επειδή αυτό το γλυκό έχει πολύ σοκολάτα και βγαίνει πάντα καφέ, το λέμε έτσι. Βάλαμε το γλυκό στο φούρνο στην τελευταία θέση κάτω – κάτω. Το φούρνο τον είχαμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς και τ’ αφήσαμε να ψηθούν περίπου 25 λεπτά. Σ’ ένα πιο δυνατό φούρνο ίσως να ήταν έτοιμα σε 20 λεπτά.

Όμως τα παιδιά δεν είχαν χορτάσει μαγειρική. Και ο Ρετζέπ φωνάζει : «Κυρία να κάνουμε μπουλγκούρ?» «Μα είπατε οτι θα φέρετε τις συνταγές απο τις μαμάδες σας και δεν τις φέρατε.» «Κυρία, να πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου να τη ρωτήσω τα υλικά?» «Να την πάρεις.»

Ο Ρετζέπ μιλάει στο τηλέφωνο στα τουρκικά : «Άνε’μ, blah blah blah μπουλγκουρ, blah blah blah, τάκα- τάκα.» Γράφει σ’ ένα χαρτί τα υλικά :

1 κιλό πληγούρι

μια κονσέρβα ντοματάκια ψιλοκομμένα

2 κρεμμύδια πολύ ψιλοκομμένα (εκτός αν τα κόβει ο Χασάν)

αρκετό μπούκοβο (εκτός αν το βάζει η Μάτζικα)

2 κύβους βόδι (εκτός αν έχετε σπιτικό ζωμό, οπότε θα χρειαστεί να προσθέσετε και αλάτι)

«Κυριά, κυρία, να πάρουμε και γιαούρτι να φτιάξουμε και αιράν?» «Να πάρετε!»

Τα παιδιά έφτιαξαν μόνα τους το αιράν. Έβγαλαν το μίξερ μας και χτύπησαν μέσα 1 κιλό γιαούρτι πλήρες στραγγιστό, 1 1/2 λίτρο νερό, το χυμό ενός λεμονιού και αλάτι. Το αιράν άφρισε πολύ και το έβαλαν σε δύο μεγάλα μπωλ με παγάκια και τα μπωλ στο ψυγείο. «Θα φτάσει για όλα τα παιδιά, κυρία.»

Την ίδια ώρα, ο χασάν , ο βοηθός μου, σχεδόν ψιλόκοψε το κρεμμύδι και το βάλαμε να μαραθεί στο λάδι, που ζεσταινόταν σε μια μεγάλη κατσαρόλα. Λίγο πριν να είναι έτοιμο το κρεμεμύδι προσθέσαμε 1/2 κ.γ. μπούκοβο και το φέραμε κι αυτό μια δυο γυροβολιές. Ο Κορρέα μέτρησε το πληγούρι για να δει πόσο νερό χρειαζόμαστε για το ζωμό. μέτρησε την διπλασια ποσότητα νερού και το έβαλε στο βραστήρα να βράσει. Διαλύσαμε τους «κύβοι βόδι» στο νερό και τ’ αφήσαμε λίγο να περιμένουν. Εντωμεταξύ καβουρδίσαμε λίγο το πληγούρι στο λάδι, μαζί με το κρεμμύδι και το μπούκοβο. όταν το πληγούρι άρχισε να ασπρίζει ελφρά, τότε προσθέσαμε την κονσέρβα με τα ντοματάκια και αμέσως μετά το ζωμό. Χαμηλώσαμε τη φωτιά και το αφήσαμε να σιγοβράσει, μέχρι να πιει όλο το νερό.

Στρώσαμε το τραπέζι. Τα brownies ήταν έτοιμα. Ανέλαβα να τα πάρω στο σπίτι μου για να τα κόψω όταν κρυώσουν τελείως να τα πασπαλίσω με άχνη ζάχαρη και να τα στολίσω σε μια πιατέλα για τους καλεσμένους. τα παιδιά συμφώνησαν. Το αιράν πάγωνε στο ψυγείο και το μπουλγκουρ ήταν σχεδόν έτοιμο.

Καθίσαμε να φάμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. Εβλεπα γύρω μου λαμπερά μάτια. χαρούμενα πρόσωπα. Παιδιά που η μαγειρική τα είχε ενθουσιάσει και τα είχε κρατήσει εκεί, στο κέντρο, να μιλάνε, να γελάνε, να διασκεδάζουν. Παιδιά που απολάμβαναν μαζί αυτά που τα ίδια είχαν φτιάξει. Ένοιωσα λίγο ευνοημένη από τη ζωή που είχα την ευκαιρία να μοιραστώ το τραπέζι τους. Τους το είπα. Τους είπα πως ήμουν πολύ ευτυχισμένη που τρώμε έτσι όλοι μαζί. Για κάποιο μυστήριο λόγο, με ρώτησαν αν θα κλάψω αύριο στη γιορτή την ώρα που θα μιλάω. «Κλαίω μόνο οταν μιλάω για το μπαζάρ.» Τους είπα. «Αλλά αύριο δεν θα κλάψω ούτε όταν θα μιλήσω για το μπαζάρ. Σας δίνω το λόγο μου.»

Τον κράτησα το λόγο μου. Ελπίζω τα παιδιά να είναι περήφανα για μένα όπως είμαι εγώ γι αυτά. όση ώρα έβλεπα την παράσταση, σκούνταγα τη Στέλλα και της έλεγα. «Αυτόν τον έχω μαθητή στην ομάδα μαγειρικής.» Και καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι.

Δεν μπορώ να γράψω τίποτε για την παράσταση. Αυτή είναι μια βιωματική εμπειρία που μόνο αν τη ζήσεις την καταλαβαίνεις. Θέλω μόνο να πω το ευχαριστώ μου στο Θοδωρή και στο Μπάμπη Κωστιδάκη, στην Εμμυ Χριστοπούλου, στο Γιάννη Περήφανο και στη Μάγδα Τερζίδου. Κάνουν τα όνειρά μου πραγματικότητα. Μ’ έκαναν να ξαναπιστέψω στο μικρό πρίγκηπα. Χρωστάω όμως κι ένα ευχαριστώ στη Μάτα. Η Μάτα μου έδειξε ένα δρόμο. Κι όταν αποφάσισα να τον περπατήσω, μ’ εμπιστεύτηκε. Η εμπιστοσύνη της Μάτας, μ’ εκανε να ανακαλύψω πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα οτι υπάρχουν. Μ’ έκανε να βρω μέσα μου, έναν άγνωστο ενδιαφέροντα άνθρωπο. Αυτό, πως ξεπληρώνεται?

Ευχαριστώ πολύ όσους ήρθαν στη γιορτή. Με κάνουν να νοιώθω λιγότερο Δον Κιχώτης.

Post Modern Ratattouille


post modern ratattouille
Originally uploaded by emotional anaemia.

Μπριάμ, τουρλού, ρατατούιγ, όπως και να το πείτε, ήταν το χειρότερό μου φαγητό.
Τις περισσότερες φορές στην κατσαρόλα και με τόνους ντομάτας, κατέληγε να είναι κοκκινιστά λαχανικά. Υπάρχουν δε, δυο λαχανικά που ποτέ δεν μπόρεσα να φάω κοκκινιστά. Οι πατάτες και τα κολοκυθάκια. Στη δική μου, ξανθιά λογική, κάποια ξένα κέντρα εξουσίας, περιλάβανε το κολοκυθάκι και την πατάτα, τα αγαπημένα μου και τα τυλίξανε με ντομάτα ίσα-ίσα για να μην τρώγονται. Κι έτσι ποτέ δεν έφτιαξα αυτό το φαί. Μια και όπου το έφαγα ήταν κοκκινιστό της κατσαρόλας.

Πριν λίγο καιρό, ήθελα να φτιάξω ένα συνοδευτικό πολύχρωμο, νηστίσιμο και με λίγες θερμίδες. Να ξέρετε, δεν υπάρχει χειρότερη περίοδος από τη νηστεία για να κάνεις τραπέζια. Μα δεν υπάρχει, σας τ’ ορκίζομαι. Τέλος πάντων, οι καλεσμένοι, ήταν αφενός πολύ αγαπημένοι μου, αφετέρου οι πιο ιπποτικοί και gallants τύποι, που μπορείτε να φανταστείτε. Κι έτσι, τους προσκάλεσα με την σιγουριά, πως ότι και να γίνει δεν θα μου έφερναν το φαί στο κεφάλι.

Για να φτιάξω λοιπόν το συνοδευτικό μου (ελληνιστί σάιντ ντις), έλαβον τα εξής :

3 μελιτζάνες
1 κιλό κολοκυθάκια λιανούλια
1 κεσεδάκι ντοματίνια τσέρρυ
2 πιπεριές φλωρίνης
(Προαιρετικά : κρεμμύδια, πατάτες, καρόττα)
1 φούχτα θυμάτι από τη γλάστρα
3 σκελίδες σκόρδο (για να μην ξεχνιόμαστε)
3 κ.σ. πέστο τζενοβέζε
3 κ.σ. ελαιόλαδο
Πιπέρι χονδρό
Αλάτι θαλασσινό με αρωματικά από τα ωραία μυλέλια.

Κατ’ αρχήν ξεπικρίστε τις μελιτζάνες. Δεν υπάρχει βασικότερο βήμα σε οποιαδήποτε συνταγή με μελιτζάνα. Κόψτε τις σε μεγάλα κυβάκια και αλατίστε τις. Το αλάτι κάνει την στρυχνίνη της μελιτζάνας να βγαίνει κι έτσι της αφαιρεί την πικρίλα. Όταν τα κυβάκια της μελιτζάνας έχουν γεμίσει από καφέ δροσοσταλίδες, ξεπλύνετέ τα. Είναι έτοιμα για χρήση.

Κόψτε τα κολοκυθάκια σε ροδέλες όχι πολύ λεπτές γιατί με το ψήσιμο μαζεύουν.
Κόψτε τις πιπεριές σε τετράγωνα κομμάτια.
Πλύντε τα ντοματίνια.
Ανακατέψτε όλα τα λάχανικά σε ένα πυρέξ.
Πασπαλίστε από πάνω το σκόρδο ψιλοκομμένο.
Ραντίστε με το λάδι ανακατεμένο με το πέστο.
Στολίστε με τα κλαδάκια του θυμαριού
Προσθέστε το αλάτι και το πιπέρι χονδροκοπανισμένα.

Ψήστε στο φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε περίπου 20 λεπτά, ανακατέψτε το φαγητό μία φορά. Συνεχίστε το ψήσιμο για άλλα 20 λεπτά περίπου.

Σερβίρετε χλιαρό, ή κρύο σαν κύριο ή συνοδευτικό πιάτο.
Λουκούμι, ελαφρύ, πολύχρωμο, η χαρά του καλοκαιριού.
Σήμερα που θα το ξανακάνω, θα προσθέσω κρεμμύδια κομμένα στα τέσσερα και κάπαρη.

 

Ντολμαδάκια Γιαλαντζί

Νηστεία. Φαίνεται ατελείωτη. Είναι δύσκολη και είναι μόνο η αρχή!!!
Το κύριο πρόβλημα στη νηστεία, είναι ότι τα νηστίσιμα φαγητά έχουν «πολύ εργατικό» που λέει κι η μαμά της φίλης μου της Χάρης. Για ένα working girl σαν ελόγου μου, που έχει συνηθίσει στις μαγειρικές του μισάωρου, τα νηστίσιμα φαγητά, φαίνονται Οδύσσεια. Αυτό ήταν που με ώθησε να περάσω όλη τη χτεσινή ημέρα, μαγειρεύοντας.

Ξεκίνησα το Σάββατο, κατεβαίνοντας στην κεντρική αγορά της Αθήνας, στην Αρμοδίου. Αγόρασα 200 είδη χόρτα, με σκοπό την Παρασκευή χορτοπιτών και μυρωδικά βεβαίως τόσο για τις ωμές σαλάτες, όσο και για τα αγαπημένα μου, all time favourite της νηστείας, τα ντολμαδάκια γιαλαντζί.

Είναι αστείο αλλά έμαθα να φτιάχνω ντολμαδάκια, από την τηλεόραση. Όχι όμως κάποια εκπομπή μαγειρικής, αλλά βλέποντας τη Λωξάντρα της Μαρίας Ιορδανίδου, στην ασπρόμαυρη τιβί των παιδικών μου χρόνων. Θυμόμουν για χρόνια την Λωξάντρα να λέει στον Ταρνανά, ότι ο γιαλαντζί ντολμάς θέλει μπόλικο σκορδάκι και κρεμμυδάκι και μπόλικο δυόσμο και μαιδανό. Αυτή η κλασσική αξία της ισορροπίας όχι μόνο της γευστικής αλλά και της πεπτικής, αλλά και η υπερβολή των εδεσμάτων και των ποσοστήτων ήταν που έκανε τη Λωξάντρα τόσο υπαρκτή στα μάτια μου και τόσο αληθινή. Βλέπετε η Λωξάντρα ήταν για μένα το δύο σ’ ένα του παιδικού μου κόσμου. Υπερβολική, πληθωρική και τρυφερή σαν την θεία μου την Ελένη και ισόρροπη, τακτική και αφέντρα του νοικοκυριού της σαν τη γιαγιά μου.

Έφτιαξα για πρώτη φορά γιαλαντζί ντολμάδες, την ίδια χρονιά που έφτιαξα για πρώτη φορά χειροποίητο χαρταετό. Ήταν η Κυριακή της Τυρινής του 1995, στην Αίγινα. Σε μια από κείνες τις τεράστιες παρέες που δεν υπάρχουν πια, σε μια εκδρομή που έγινε θεσμός για τις Απόκριες. Είχα αγοράσει κόλλες γλασσέ, κόλλα «γόμα», καλούμπα καναβένια για νάναι ελαφριά, αμπελόφυλλα, ρυζάκι, σκορδάκι κρεμμυδάκι και 3 ματσάκια δυόσμο, άνιθο και μαιδανό. Αυτά καθιερώθηκαν στη ζωή μου έκτοτε ως σύνεργα της Καθαρής Δευτέρας. Την Κυριακή λοιπόν της Τυρινής, με τα νύχια μου βαμμένα κατακόκκινα από το χτεσινό ξενύχτι της Αποκριάς, τύλιγα ντολμαδάκια, την ώρα που η παρέα κοιμόταν, στην ηλιόλουστη βεράντα της Αίγινας, δίπλα στον ολοκαίνουργο πανώριο χαρταετό μου. Τα ντολμαδάκια μου κάνανε θραύση. Ο χαρταετός επίσης.

Φέτος, πέρασα την καθαρή Δευτέρα με μανιτάρια πορτομπέλο γεμιστά με αρωματικά χόρτα και ξηρούς καρπούς, όλα αγορασμένα από τη Λαική της οδού Portobello στο Notting Hill. Είχα πάει να δω τα’ αδέρφι μου, το «οικονομικός μετανάστης» στη Λόντρα. Κι έτσι, ούτε αετός φτιάχτηκε, ούτε ντολμαδάκια. Μόνο εχτές, έστρωσα τα αμπελόφυλλα στο τραπεζάκι του σαλονιού και βλέποντας για 120η φορά τον «πατέρα της νύφης», τύλιξα καμμιά 50αριά γιαλαντζί ντολμαδάκια. Γίνανε σούπερ.

Βέβαια η μέρα μου είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, ασπρίζοντας αμύγδαλα για το χαλβά, καθαρίζοντας μισό κιλό ζωχούς, μισό κιλό παπαρούνα δύο ματσάκια μυρώνια δυο ματσάκια λάπαθα για πίττα και μισό κιλό σταμναγκάθι για σαλάτα. Την πίτα θα την φτιάξω σήμερα, γιατί εχτές δεν άντεχα ν’ ανοίξω φύλλο. Τελειώνοντας όμως τα ντολμαδάκια, έφτιαξα και τον χαλβά με τη γνωστή συνταγή 1-2-3-4.
Αν σας έρθει ποτέ η όρεξη για ντολμαδάκια γιαλαντζί, να ξέρετε ένα πράγμα. Τα ντολμαδάκια δεν είναι δύσκολα. Είναι πανεύκολα. Το μόνο που θέλουν είναι λίγη υπομονή για το τύλιγμα. Αν μάλιστα δεν έχετε υπομονή, είναι μια καλή άσκηση για να αποκτήσετε.
Τα ντολμαδάκια χρειάζονται βεβαίως, αμπελόφυλλα. Αν έχετε πρόσβαση σε φρέσκα, είστε τυχεροί. Αν όχι, μη σκάτε. Πάρτε αμπελόφυλλα κονσέρβας. Σας διαβεβαιώ, ότι είναι ελάχιστος συμβιβασμός. Αν τα περιποιηθείτε όπως τους αξίζει, δεν θα καταλάβετε τη διαφορά. Η ουσία είναι στη χαρά της δημιουργίας και στην απόλαυση της γεύσης, η γκρίνια είναι για τους γεροντοκόρους.

Πάρτε λοιπόν τα εξής :

Μια κονσέρβα αμπελόφυλλα, ή περίπου 150 γρ. φρέσκα, ζεματισμένα.
Λίγο παραπάνω από μια κούπα ρύζι (οι περισσότεροι θα σας προτείνουν καρολίνα, εγώ βάζω νυχάκι)
3 μεγάλα κρεμμύδια ψιλοκομμένα με το χέρι
3-4 σκελίδες σκόρδο
½ ματσάκι μαιδανό
½ ματσάκι δυόσμο
½ ματσάκι άνιθο
Χυμό 4 λεμονιών
¾ κούπας ελαιόλαδο
½ κούπα νερό (για τη γέμιση)
Αλάτι πιπέρι.

Για πάμε γερά!

Στο μισό λάδι, σωτάρουμε το κρεμμύδι, ώσπου να γίνει διαφανές, σε μέτρια φωτιά.
Προσθέτουμε το σκορδάκι σε φετούλες. Το φέρνουμε μια δυο γυροβολιές να βγάλει το άρωμά του.
Προσθέτουμε το ρύζι και το καβουρδίζουμε ελαφρά.
Προσθέτουμε το μισό χυμό λεμονιού, τα μυρωδικά ψιλοκομμένα, το νερό, αλάτι και πιπέρι και αφήνουμε τη γέμιση σκεπασμένη να σιγοβράσει για λίγη ώρα ώσπου να πιεί τα υγρά της.
Εν τω μεταξύ αν έχουμε φύλλα κονσέρβας τα έχουμε πλύνει και στραγγίξει, αν έχουμε φρέσκα, τα έχουμε ζεματίσει και τα απλώνουμε στην επιφάνεια εργασίας.
Τυλίγουμε τα ντολμαδάκια ως εξής :
Απλώνουμε ένα φύλλο με ην γυαλιστερή μεριά προς τα κάτω. Στη βάση του φύλλου αδειάζουμε ένα κουταλάκι του γλυκού φουσκωτό από τη γέμιση. Διπλώνουμε προς τα μέσα τη δεξιά και την αριστερή πλευρά του φύλλου ώστε να σκεπάσουν τη γέμιση. Στη συνέχεια τυλίγουμε το ντολμαδάκι σαν πουράκι.
Τοποθετούμε τα ντολμαδάκια στην κατσαρόλα σμιχτά για να μην ξεδιπλωθούν με την διπλωμένη άκρη προς τα κάτω.
Όταν γεμίσει η κατσαρόλα, προσθέτουμε νερό τόσο όσο να σκεπάζει τα ντολμαδάκια, το υπόλοιπο ελαιόλαδο και πατάμε τα ντολμαδάκια μ’ ένα πιάτο για να μη χοροπηδήσουν από το βρασμό. Οι γιαγιάδες έβαζαν πάνω από το πιάτο μια πέτρα. Τι να σας πω, στο θέμα βάρος, αυτοσχεδιάστε.
Σιγοβράζουμε τα ντολμαδάκια ώσπου να πιούν το νερό και να μείνουν μόνο με το λάδι τους. Στο τέλος προσθέτουμε τον υπόλοιπο χυμό λεμονιού και τ’ αφήνουμε να πάρουν μια τελευταία βράση.
Γίνονται σούπερ, ταιριάζουν πολύ με ρακή και για τους μη νηστεύοντες, αν τα συνοδέψετε με στραγγιστό γιαούρτι. Έχετε ένα πολύ ισορροπημένο γεύμα ελαφρύ και πολύ υγιεινό.

Καλή επιτυχία.
Ελπίζω σήμερα να θυμηθώ να τα φωτογραφήσω για να σας δείξω και μια φωτογραφία.

Magica de Spell

 

Γεμιστά με πληγούρι

 

Οι παρεπιδημούντες την επαρχία Τροιζηνίας, έχουμε ένα αγκάθι στην καρδιά από το 1981. Το Α.D. 1981, λοιπόν δημοπρατήθηκε με το ολέθριο για δημόσια έργα και εξαιρετικά προσοδοφόρο για τους εργολάβους σύστημα της μελετοκατασκευής, ο παραλιακός δρόμος Επιδαύρου – Καλλονής. Η μικρή μου αδελφή ήταν τότε ένα στρογγυλό μωρό ενός έτους και δεν μπορούσε να αντιληφθεί τις χαρές και τα πανηγύρια μας για το έργο, ούτε πόσο την αφορούσε, μια και το τμήμα της διαδρομής που θα αποφεύγαμε με αυτόν τον δρόμο ήταν μόνο 5 χλμ. και 8518 (διαβάζεται οκτακόσιες πενηνταδεκαοκτώ φουρκέτες μεγαλύτερο.
Τέλος πάντων μετά από ακριβώς 22 χρόνια ισάριθμα εγκαίνια από Νομάρχες, Δημάρχους και Βουλευτές της περιοχής μας, ο δρόμος παραδόθηκε πρόπερσυ στην κυκλοφορία με ευθύνη των οδηγών εννοείται, μια και ήταν ατελείωτος, μεγάλο μέρος χωματόδρομος και μεγάλο μέρος του χωματόδρομου, κακός, ψυχρός κι ανάποδος χωματόδρομος. Εντούτοις οι οδηγοί αγκάλιασαν με την απόδοχή τους το μεγάλο αυτό έργο πνοής για την περιοχή μας. Αυτό ίσως σας κάνει να καταλάβετε πόσο απελπισμένοι ήμαστε όλοι με τις αποφευχθείσες στροφές, οι οποίες, ειρρήσθω εν παρόδω, αποτέλεσαν επί μακρόν, ηρωικό τμήμα της ειδικής διαδρομής του Ράλλυ Ακρόπολις.
Την περασμένη εβδομάδα και αφού επί δύο χρόνια κάναμε πλούσια τα συνεργεία αλλάζοντας αμορτισέρ, τους ορθοπεδικούς για μέσες αυχενικά κλπ και τους φαρμακοποιούς για ζωνες και αντιφλεγμονώδη, ο δρόμος της Επιδαύρου έκλεισε οριστικά για να ολοκληρωθεί η τελευταία φάση του έργου (λέμε τώρα). Κληροδοτώ το δικαίωμά μου για διέλευση από το δρόμο αυτό στα βαφτιστήρια μου, Ευάγγελο και Μιχαήλ και στα παιδιά και εγγόνια τους μέχρι τετάρτης γενεάς, αν προλάβουν να τον δούν τελειωμένο και εντωμεταξύ η μετακίνηση με αυτοκίνητο δεν έχει δώσει τη θέση της σε εναέρια μέσα.

Το κλείσιμο του Δρόμου, ήταν μια μεταμφιεσμένη ευκαιρία για άσκηση της φαντασίας μας και για οικονομία. Άσκηση της φαντασίας κατ’ αρχήν στο δαφνοστεφές πεδίο της κατάρας. Ύστερα στο πεδίο της εξεύρεσης shortcuts. Η φράση αυτή που όλοι γνωρίζετε οι εξ’ ημών άρρενες γιατί την λέτε οι δε γυναίκες γιατί δεν θέλετε να την ακούτε, θριαμβεύει αυτόν τον καιρό. «Πάμε από … να κόψουμε δρόμο?» λέει ο οδηγός και βασιζόμενος στην εξουσία που του δίνει το κράτημα του τιμονιού στρίβει χωρίς να περιμένει απάντηση. Εγώ τα πράματα αυτά τα θεωρώ του Σατανά. Ουδέποτε κόβεις πραγματικά δρόμο από τέτοιες παρακάμψεις. Ουδέποτε κερδίζεις χρόνο. όχι πως δεν έχουν τα οφέλη τους. Για παράδειγμα, βλέπεις καινούργια μέρη. Χωριά που δεν είχες ξαναδεί ποτέ, με χαρακτηριστική την αισθητική της Ελληνικής υπαίθρου. Περνάς ας πούμε από την κεντρική πλατεία ενός χωριού βλέπεις ένα κοσμικόν κέντρον με χαρακτηριστικούς της τοπικής αρχιτεκτονικής οβελίσκους να κοσμούν την είσοδό του, μάνι-μάνι, προσδίδεται στην εκδρομή σου κι ένας πολιτιστικός χαρακτήρας. Καλέ, για όλα έχει φροντίσει το κράτος. Όχι, που έχετε το θράσος να το υβρίζετε.
Αυτό όμως για το οποίο νοιώθω την ανάγκη να αποτίσω την ευγνωμοσύνη μου στο κράτος, είναι το πνεύμα οικονομίας από το οποίο φροντίζει να διαπνέονται αυτές οι παρακάμψεις. Μπορεί βέβαια να καις ένα ρεζερβουάρ παραπάνω. Τι είναι όμως ένα ρεζερβουάρ, μπροστά στην τεράστια οικονομία που θα κάνεις αγοράζοντας ζαρζαβατικά από το παρακείμενο του δρόμου παράπηγμα?

Σταματάμε που λέτε παιδιά μου σε μια παράγκα στο πλάι του δρόμου κι ενώ ο αδελφός μου, όχι χωρίς ένα σφίξιμο στην καρδιά βλέπει να μας προσπερνάει μια νταλίκα που μόλις είχαμε προσπεράσει εμείς, εγώ ψώνισα :
2 κιλά ντομάτες,
1 ½ κιλό μελιτζάνες,
1 ½ κιλό πιπεριές,
1 κιλό κρεμμύδια βατικιώτικα εξαιρετικά,
1 κιλό ολόφρεσκα κολοκυθάκια με τα λουλούδια τους
και 3 αγγούρια με το συμπάθειο,
προς 5 ευρώ και 40 λεπτά ακριβώς.

Ενθουσιασμένη λοιπόν από τα εξαιρετικά όσο και πάμφθηνα ψώνια μου, την παράκαμψη των μεσαζόντων που λυγίζουν την εθνική οικονομία και που ισοφάρισα τον αδελφό μου για την σιχαμένη παράκαμψη με μια στάση που εκείνος σιχαίνεται, ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο σα χαρούμενο πουλάκι, για άλλες δυόμιση ώρες ευτυχούς μποτιλιαρίσματος.

Εχτές το απογευματάκι λοιπόν σκέφτηκα πηγαίνοντας τη Μάγια στο κομμωτήριο για μπάνιο και χτένισμα μια και είχε τζιβιάσει στη θάλασσα το μαύρο, δεν φτιάχνω γεμιστά, να φάω και αύριο, να βάλω και μερικά στην κατάψυξη, τώρα που τα κηπευτικά μου είναι φρέσκα?

Χρησιμοποίησα :
4 μελιτζάνες
3 ντομάτες
4 πιπεριές
7 κολοκυθοανθούς
2 κρεμμύδια
αντίστοιχο ενός μάτσου δυόσμου από τη γλάστρα μου
1 ματσάκι μαιντανό αγοραστό
επαρκή ποσότητα σχοινόπρασσου επίσης από τη γλάστρα
2 κ.σ. φρέσκια ρίγανη
2 σακουλάκια κουκουνάρι
3 κ.σ. σταφίδα
1 ποτήρι χυμό ντομάτας
10 κ.σ. ελαιόλαδο

Φτάνωντας στο βασικό υλικό της γέμισης σκέφτηκα ότι στην διατροφή χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη που ακολουθώ, το λευκό ρύζι δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Το αναποφλείωτο πάλι, φοβήθηκα μήπως δεν βράσει. Λέω λοιπόν δεν βάζω μπληγούρι?
Κι έβαλα και

2 κούπες πληγούρι

Πως τα έφτιαξα :

Κατ αρχήν άδειασα τις μελιτζάνες από τη σάρκα τους και την ψιλόκοψα. Πασπάλισα με αλάτι το εσωτερικό των μελιτζάνων και την ψιλοκομμένη ψίχα και τα άφησα να ξεπικρίσουν.
Άδειασα την σάρκα των ντοματών και των πιπεριών. πασπάλισα ελάχιστη ζάχαρη στο εσωτερικών των ντοματών.
Αράδιασα τα πάντα σε ταψάκια.

Ψιλόκοψα όλα τα μυρωδικά και τα κρεμμύδια.
Σε κατσαρόλα ζέστανα το ελαιόλαδο και ρόδισα το κρεμμύδι να γίνει διαφανές. Προσέθεσα το πληγούρι και το έφερα 1-2 γυροβολιές να καβουρδισθεί ελάχιστα. Αυτή η διαδικασία βοηθάει να μη λασπώσει στο μαγείρεμα. Προσέθεσα την ψιλοκομμένη ψίχα της μελιτζάνας (αφού την ξέβγαλα με νεράκι), της ντομάτας και της πιπεριάς. Λίγο χυμό ντομάτας, τα μυρωδικά και ανακάτεμα. Τέλος προσθέτω τα κουκουνάρια και τις σταφίδες, 1 κούπα νερό και χαμηλώνω τη φωτιά. Αφήνω να πάρει μια βράση και σβήνω τη φωτιά. πασπαλίζω σύμπασα τη γέμιση με πιπέρι από το μύλο.

Γέμισα τα αδειασμένα λαχανικά και τους κολοκυθοανθούς. Έβρεξα τα γεμιστά με άλλο λίγο χυμό ντομάτας και ελάχιστο ελαιόλαδο.
Τα έψησα στους 180 βαθμούς για περίπου μισή ώρα.

Το πληγούρι γίνεται γρηγορότερα από το ρύζι. Αν τα κάνετε με ρυζάκι υπολογίστε κανένα τεταρτάκι ακόμα.
Κι ένα tip για κλάσσικά γεμιστά με ρύζι. Αν και παραδοσιακά οι γιαγιάδες μας τα φτιάχνανε με ρύζι καρολίνα, εμένα τα στούμπος γεμιστά δε μ’ αρέσουν. Χρησιμοποιούσα λοιπόν νυχάκι, ώσπου μια φορά αποφάσισα να τα κάνω με αρωματικό ρύζι γιασεμί. Σας πληροφορώ ότι είναι έξοχα. Δοκιμάστε τα όμως μόνο αν τα θέλετε πιο σπυρωτά.

Το αποτέλεσμα των γεμιστών με πληγούρι ήταν αναπάντεχα πετυχημένο. Όσο έπρεπε σπυρωτό, και πολύ νόστιμο, έδινε μια άλλη διάσταση στα κλασσικά γεμιστά, χωρίς όμως να παρεκκλίνει σημαντικά από την αναμενόμενη μαμαδίλα που περιμένει κανείς να έχουν αυτά τα φαγητά.

Καλή επιτυχία

Magica de Spell