Μπουγατσοbrownies

Κάθε φορά που ταξιδεύω στο εξωτερικό, γυρίζω με τις βαλίτσες γεμάτες γαστρονομικά ευρήματα. Κονσέρβες, κρασιά, condimenti, βιβλία φυσικά, και «ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορώ πιο άφθονα, ηδονικά μυρωδικά».  Από κάτι τέτοια ταξίδια αγοράζω το αιθέριο έλαιο σιναπιού που βάζω στη mostarda, τις διάφορες τρούφες στις οποίες κατά καιρούς έχω επενδύσει, ή τα λάδια που αρωματίζουν και γενικώς τα διάφορα μπαχάρια που χρησιμοποιούν οι ιθαγενείς των χωρών που επισκέπτομαι.  Αυτό στο οποίο δεν μπορώ πάντως να αντισταθώ είναι η σοκολάτα. Και δεν εννοώ σοκολάτα προς κατανάλωση, αλλά σοκολάτες ζαχαροπλαστικής, κακάο, και ό,τι άλλο σχετικό μπορώ να βρω στο μέρος που βρίσκομαι. Τέτοια δώρα φέρνω και στους φίλους μου, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς είναι αλχημιστές της κουζίνας.

Σ’ ένα τέτοιο ταξίδι μου στην Μαδρίτη, το Πάσχα που μας πέρασε, αποφάσισα να αγοράσω πικρή κουβερτούρα. Θυμάμαι ότι μια φορά στο Bερολίνο πριν χρόνια, είχα αγοράσει μια βρώσιμη σοκολάτα χωρίς καθόλου ζάχαρη ή άλλη γλυκαντική ουσία, και δοκιμάζοντάς την, είχα πάθει σοκ. Πικρή σαν χωρισμός, αλλά τόσο αρωματική και ηδονική που θα μπορούσε να σου προκαλέσει εθισμό, η πικρή σοκολάτα με κατέκτησε με τη μία και την φύλαξα στην τσέπη μου για να τρώω ένα κομματάκι κάθε μέρα μου στο Βερολίνο. Εδώ που τα λέμε, δεν μπορείς να φας και παραπάνω. Πικραίνεσαι σαν τα ποτάμια της Αποκαλύψεως : ολότελα!

Η σκέψη όμως της πικρής σοκολάτας σαν υλικό για τη ζαχαροπλαστική, με γοήτευε πάντα. Κι αυτό γιατί ονειρευόμουν γλυκά που θα μπορούσα να γλυκάνω με σκούρες ζάχαρες που ως γνωστόν προσδίδουν ένα ιδιαίτερο βιμπράτο και βάθος στην καλή σοκολάτα και βέβαια να μετριάσω την γλύκα κάποιων συνταγών που μου φαίνονταν αδικαιολόγητα γλυκές. Όπως ίσως σας έχω ξαναπεί, εμένα τα γλυκά μ’ αρέσει να τα φτιάχνω, όχι να τα τρώω. Στη γεύση, μου φαίνονται ανεξήγητα γλυκά!

Μπήκα λοιπόν στην σοκολατοboutique, αγόρασα σοκολάτες για ζαχαροπλαστική γλυκές και άγλυκες, μου χάρισαν και δύο κονκάρδες ροζ που έγραφαν επάνω με καφέ γράμματα «I give pleasure”, χάρισα τη μία στην κα Ευα, που είναι η μεγαλύτερη crowd pleaser που γνωρίζω, και την άλλη την κράτησα εγώ για να την καρφιτσώσω στην ποδιά της κουζίνας μου για κανένα ιδιαίτερο μαγείρεμα!

Γυρίζοντας στην Ελλάδα, έψαχνα συνταγές και παρασυνταγές για να βρω τι θα κάνω την υπέροχη πικρή μου σοκολάτα. Κυρίως όμως, χρειαζόμουν μια αφορμή. Και να που βρέθηκε. Το σαββατοκύριακο που πέρασε, ήμουν καλεσμένη σ’ ένα σπίτι εξαιρετικά εστέτ. Οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, άνθρωποι εκλεπτυσμένοι και καλλιεργημένοι με πολύ φίνο γούστο, είχαν ετοιμάσει ένα πλουσιότατο μπουφέ τυριών που το αλάνθαστο γαλλοθρεμμένο τους ένστικτο τους οδήγησε να τον κάνουν τέλειο. Ήμουν βέβαιη από πριν για την ποιότητα της βραδιάς. Πνεύμα, χιούμορ, ενδιαφέρουσες, βαθειές κουβέντες, αναμνήσεις, μουσικό χαλί από πολύ ιδιαίτερες μουσικές και πάνω απ’ όλα αυτή η κοινή γλώσσα επικοινωνίας που δεν χρειάζεται απολύτως τίποτε άλλο για να σε γεμίσει. Επιπλέον, όλα αυτά σ’ ένα πολύ δροσερό προάστιο πνιγμένο στο πράσινο. Που σημαίνει ότι ένα σοκολατένιο γλυκό, μπορούσε να προσφερθεί, χωρίς τον κίνδυνο να χαθεί το μέτρο. Έτσι αποφάσισα να φτιάξω τα μεξικάνικα brownies που ονειρευόμουν.

Οι ισπανοί, λόγω αποικιών έχουν μια εξαιρετική σχέση με τη σοκολάτα. Αναπάντεχα καλή θα έλεγα μια και το marketing των προϊόντων σοκολατοποιίας τους είναι σχετικά φτωχό και δεν έχουν καταγραφεί στην συνείδησή μας ως άξιοι σοκολατοπαραγωγοί.  Στη Μαδρίτη, έφαγα μια πολύ ιδιαίτερη Mexican style σοκολάτα με τριμμένο αμύγδαλο και κανέλα, που με εντυπωσίασε πολύ, παρά το γεγονός ότι η κανέλλα δεν είναι το αγαπημένο μου μπαχαρικό. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να φτιάξω brownies με αμύγδαλο και κανέλα για να δω πως θα γίνουν και να επαναφέρω στον εαυτό μου το αποτύπωμα της ανάμνησης αυτού του ταξιδιού. Δυστυχώς για την υπόλοιπη παρέα, η κανέλα δεν επέδρασε το ίδιο. Το δικό τους αναμνηστικό αποτύπωμα έφερνε στο νου μπουγάτσα  😀  ! Κι έτσι τα μεξικάνικα μπραουνάκια μου άρχισαν συντομότατα να αποκαλούνται «μπουγατσοbrownies», πράγμα το οποίο ουδόλως τα ατίμασε, μια και οι συνδαιτημόνες μου τα τίμησαν δεόντως. Κοντολογίς, δοκιμάστε τα. Ειδικά αν αγαπάτε την κανέλα. Είναι διαφορετικά, πυκνά και υγρά και ιδιαιτέρως αρωματικά. Κόψτε τα σε μικρά κομμάτια, για να δώσετε την ευκαιρία στους καλεσμένους σας να φάνε πολλά. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει στο ένα!

Μεξικάνικα brownies με αμύγδαλο και κανέλα

  • 100 γρ. ανάλατο βούτυρο κομμένο σε κομματάκια
  • 85 γρ. κουβερτούρα μαύρη πολύ καλής ποιότητας
  • 65 γρ. άγλυκη κουβερτούρα
  • 1 κούπα ζάχαρη
  • 1/2 κούπα ολόκληρα αποφλοιωμένα αμύγδαλα
  • 2 μεγάλα αυγά
  • 1/2 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1/2 κ.γ. αλάτι
  • 1/2 κ.γ. κανέλα
Εκτέλεση :
  • Καβουρδίζετε τα αμυγδαλα και τα αφήνετε να κρυώσουν τελείως. (Αν βιάζεστε πολύ όπως εγώ, βάλτε τα στην κατάψυξη.)
  • Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180 ο.
  • Βουτυρώνετε ένα ταψάκι 25 Χ 25 εκ. πολύ καλά και το πασπαλίζετε με κακάο. Για ελαφρύτερη γεύση, μπορείτε απλώς να στρώσετε στο ταψάκι ένα χαρτί ψησίματος που θα σας βοηθήσει να αποφύγετε το βουτύρωμα.
  • Λιώνετε σε μπαιν-μαρι τις δυο σοκολάτες με το βούτυρο και αφήνετε το μείγμα να σταθεί για 10 λεπτά ώστε να κρυώσει κάπως.
  • Κοσκινίζετε μαζί το αλεύρι την κανέλα και το αλάτι ώστε να ανακατευτούν πολύ καλά.
  • Βάζετε τα αμύδαλα και τη ζάχαρη στη μουλινέτ και τα τρίβετε πολύ καλά, ώστε τα αμύγδαλα να γίνουν σχεδόν πούδρα.
  • Προσθέτετε το μείγμα των αμυγδάλων στο μείγμα της σοκολάτας και ανακατεύετε με ξύλινο κουτάλι ώσπου να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
  • Προσθέτετε ένα-ένα τα αυγά, ανακατεύοντας μετά από κάθε αυγό, ώστε να ενσωματωθεί πλήρως στο μείγμα.
  • Προσθέτετε το μείγμα του αλευριού και ανακατεύεται μέχρι να ενσωματωθεί.
  • Στρώνετε το μείγμα (θα είναι πολύ πυκνό) μέσα στο ταψάκι και με τη βοήθεια ενός κουταλιού ισιώνετε την επιφάνειά του.
  • Βάζετε το ταψάκι στη μέση του φούρνου και το αφήνετε να ψηθεί για 20 – 30 λεπτά ανάλογα με το φούρνο, ώσπου βυθίζοντας ένα καλαμάκι στο μείγμα να βγαίνει καθαρό. Προσοχή μην τα παραψήσετε γιατί θα στεγνώσουν.
  • Αφήνετε τα brownies να κρυώσουν τελείως μέσα στο ταψάκι. Επειδή θα είναι πολύ υγρά, θα διαλυθούν αν τα βγάλετε ενώ δεν είναι απολύτως κρύα.
  • Τα κόβετε σε 16 ή 20 κομμάτια, ανάλογα με το γούστο σας. Πασπαλίζετε με άχνη και σερβίρετε σε μια πιατέλα τοποθετώντας χαρτί ψησίματος ανάμεσα στις στρώσεις για να μην κολλήσουν.

Καλή επιτυχία.

(και… αντισταθείτε στη φωνή που θα σας φωνάζει να τα φάτε μόνοι σας. Αυτά τα γλυκά, πρέπει να μοιράζονται!)

Advertisements

Οι μικροί πρίγκηπες μαγειρεύουν

Το Σάββατο το πρωί, είχα μαθημα μαγειρικής. Είχα αποφασίσει να δείξω στα παιδιά brownies, για να τα προσφέρουμε στο μπουφέ του καλωσορίσματος στην παράσταση.

Δέκα ακριβώς ήμουν εκεί. Με τα υλικά μου και τα σύνεργά μου. Δέκα ακριβώς ήταν εκεί και ο Σινάν με τον Οκάν. Επειδή γενικώς οι ομάδα μαγειρικής (συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εθελοντών – ονόματα δε λέμε ούτε δείχνουμε) αποτελείται από άτομα κατ’ εξοχήν χαϊδοκόλικα, ξεκινήσαμε με το γνωστό ritual, αγκαλιές – φιλιά. Αρχίσαμε να μετράμε τα υλικά για να τα έχουμε έτοιμα όταν θα έρθουν οι άλλοι. Εχω 8 μαθητές κι έναν αναπληρωματικό. Εκτός από τον Σινάν και τον Οκάν, έχω ακόμα το Ρετζέπ, τον Χασάν, τον Κορρέα, τον Μεμεταλή, το Μουσταφά και αναπληρωματικό τον Φερίτ, που μία έρχεται και μια δεν έρχεται. Το Σάββατο οι περισσότεροι άργησαν. Τέλος πάντων όταν ήρθα εμείς είχαμε ήδη μετρήσει τα υλικά μας :

3/4 κούπας βούτυρο
140 γρ. πικρής σοκολάτας
2 κούπες ζάχαρη
1 φακελλάκι εσπρέσσο στιγμής
1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κ.γ. αλάτι
4 μεγάλα αυγά
1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 κούπας chips πικρής σοκολάτας

Τα παιδιά λαδώσανε το ταψάκι ελαφρά και το καλύψανε με χαρτί ψησίματος. Ύστερα βουτύρωσαν το χαρτί ψησίματος (που επειδή είχαν λαδώσει το ταψάκι πριν, δε γλιστρούσε, να φύγει από το ταψί καθώς το βουτυρώνανε). Ο Οκάν έκοψε το βούτυρο σε κομμάτια και το έβαλε σ’ ένα μπωλ πάνω από μια κατσαρόλα με νερό που βράζει. Αυτό οι Ιταλοί το λένε μπανιομαρία, οι γάλλοι κι εμείς μπαινμαρί. Ο Σινάν έκοψε πολύ επαγγελματικά (όπως του χει δείξει ο Μπλογκομάγειρος) τη σοκολάτα σε κομμάτια και την έβαλε να λιώσει μαζί με το βούτυρο. Εντωμεταξύ ήρθε κι ο Χασάν και τον βάλαμε να ανακατεύει το μείγμα στο μπαιν μαρί. Όλοι ρωτούσαν, «εγώ, κυρία τι να κάνω?» . Τότε ο Χασάν έβγαλε το μείγμα βουτύρου σοκολάτας από το μπαιν μαρί και ενώ εγώ το ανακάτευα δυνατά, ο Μουσταφά άδειαζε μέσα τη ζάχαρη, ο Ρετζέπ τον καφέ και ο Μεμεταλή τη βανίλια και το αλάτι. Υστερα ήρθε η σειρά των αυγών. Τα δύο τα έσπασε ο Κορρέα και τα έριξε ένα-ένα μέσα καθώς ανακάτευε πολύ δυνατά ο Μεμεταλή. Κάθε αυγό έπρεπε να απορροφηθεί τελείως από το μείγμα μέχρι να μπει το επόμενο. Επειτα ανέλαβε το ανακάτεμα ο Χασάν και τα άλλα δύο αυγά τα έσπασε και τα πρόσθεσε (ένα- ένα) ο Μουσταφά. Ο Ρετζέπ, ανακάτεψε τα chip σοκολάτας με το αλεύρι (για να μη λιώσουν με το ψήσιμο κι ενωθούν με την υπόλοιπη ζύμη) και τα άδειασε λίγα λίγα στο μείγμα καθώς εγώ ανακάτευα. Ο Οκάν, άρχισε τη λάντζα. «Πω – πω!» φώναξα ξαφνικά! «Ξεχάσαμε τη μαγκιά!» Τότε ο Σινάν πασπάλισε το ταψάκι με κακάο και τίναξε όσο κακάο δεν κόλλησε στο βούτυρο. Αυτό το έκανε αντί για αλεύρωμα για να μη χαλάσει η ωραία εμφάνιση των brownies και γίνει ο πωπός τους άσπρος από τα αλεύρια. Αδειάσαμε το μείγμα στο ταψί και ο Μουσταφά το άπλωσε ομοιόμορφα με τη σπάτουλα. Κρατήσαμε και λίγο μείγμα και γεμίσαμε 4 ατομικά φορμάκια από χαρτί. Αυτά τα μπραουνοκεκάκια θα τα κόβαμε στα 2 και θα τρώγαμε από μισό ο καθένας για να δούμε τι φτιάξαμε. Γιατί όπως είπαμε τα brownies ήταν για τους καλεσμένους. Και επειδή το ξέχασα, τα μπράουνις τα λέμε έτσι γιατί είναι αμερικάνικο γλυκό και στα αγγλικά, όπως ξέρουν τα παιδιά, brown είναι το καφέ. Κι επειδή αυτό το γλυκό έχει πολύ σοκολάτα και βγαίνει πάντα καφέ, το λέμε έτσι. Βάλαμε το γλυκό στο φούρνο στην τελευταία θέση κάτω – κάτω. Το φούρνο τον είχαμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς και τ’ αφήσαμε να ψηθούν περίπου 25 λεπτά. Σ’ ένα πιο δυνατό φούρνο ίσως να ήταν έτοιμα σε 20 λεπτά.

Όμως τα παιδιά δεν είχαν χορτάσει μαγειρική. Και ο Ρετζέπ φωνάζει : «Κυρία να κάνουμε μπουλγκούρ?» «Μα είπατε οτι θα φέρετε τις συνταγές απο τις μαμάδες σας και δεν τις φέρατε.» «Κυρία, να πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου να τη ρωτήσω τα υλικά?» «Να την πάρεις.»

Ο Ρετζέπ μιλάει στο τηλέφωνο στα τουρκικά : «Άνε’μ, blah blah blah μπουλγκουρ, blah blah blah, τάκα- τάκα.» Γράφει σ’ ένα χαρτί τα υλικά :

1 κιλό πληγούρι

μια κονσέρβα ντοματάκια ψιλοκομμένα

2 κρεμμύδια πολύ ψιλοκομμένα (εκτός αν τα κόβει ο Χασάν)

αρκετό μπούκοβο (εκτός αν το βάζει η Μάτζικα)

2 κύβους βόδι (εκτός αν έχετε σπιτικό ζωμό, οπότε θα χρειαστεί να προσθέσετε και αλάτι)

«Κυριά, κυρία, να πάρουμε και γιαούρτι να φτιάξουμε και αιράν?» «Να πάρετε!»

Τα παιδιά έφτιαξαν μόνα τους το αιράν. Έβγαλαν το μίξερ μας και χτύπησαν μέσα 1 κιλό γιαούρτι πλήρες στραγγιστό, 1 1/2 λίτρο νερό, το χυμό ενός λεμονιού και αλάτι. Το αιράν άφρισε πολύ και το έβαλαν σε δύο μεγάλα μπωλ με παγάκια και τα μπωλ στο ψυγείο. «Θα φτάσει για όλα τα παιδιά, κυρία.»

Την ίδια ώρα, ο χασάν , ο βοηθός μου, σχεδόν ψιλόκοψε το κρεμμύδι και το βάλαμε να μαραθεί στο λάδι, που ζεσταινόταν σε μια μεγάλη κατσαρόλα. Λίγο πριν να είναι έτοιμο το κρεμεμύδι προσθέσαμε 1/2 κ.γ. μπούκοβο και το φέραμε κι αυτό μια δυο γυροβολιές. Ο Κορρέα μέτρησε το πληγούρι για να δει πόσο νερό χρειαζόμαστε για το ζωμό. μέτρησε την διπλασια ποσότητα νερού και το έβαλε στο βραστήρα να βράσει. Διαλύσαμε τους «κύβοι βόδι» στο νερό και τ’ αφήσαμε λίγο να περιμένουν. Εντωμεταξύ καβουρδίσαμε λίγο το πληγούρι στο λάδι, μαζί με το κρεμμύδι και το μπούκοβο. όταν το πληγούρι άρχισε να ασπρίζει ελφρά, τότε προσθέσαμε την κονσέρβα με τα ντοματάκια και αμέσως μετά το ζωμό. Χαμηλώσαμε τη φωτιά και το αφήσαμε να σιγοβράσει, μέχρι να πιει όλο το νερό.

Στρώσαμε το τραπέζι. Τα brownies ήταν έτοιμα. Ανέλαβα να τα πάρω στο σπίτι μου για να τα κόψω όταν κρυώσουν τελείως να τα πασπαλίσω με άχνη ζάχαρη και να τα στολίσω σε μια πιατέλα για τους καλεσμένους. τα παιδιά συμφώνησαν. Το αιράν πάγωνε στο ψυγείο και το μπουλγκουρ ήταν σχεδόν έτοιμο.

Καθίσαμε να φάμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. Εβλεπα γύρω μου λαμπερά μάτια. χαρούμενα πρόσωπα. Παιδιά που η μαγειρική τα είχε ενθουσιάσει και τα είχε κρατήσει εκεί, στο κέντρο, να μιλάνε, να γελάνε, να διασκεδάζουν. Παιδιά που απολάμβαναν μαζί αυτά που τα ίδια είχαν φτιάξει. Ένοιωσα λίγο ευνοημένη από τη ζωή που είχα την ευκαιρία να μοιραστώ το τραπέζι τους. Τους το είπα. Τους είπα πως ήμουν πολύ ευτυχισμένη που τρώμε έτσι όλοι μαζί. Για κάποιο μυστήριο λόγο, με ρώτησαν αν θα κλάψω αύριο στη γιορτή την ώρα που θα μιλάω. «Κλαίω μόνο οταν μιλάω για το μπαζάρ.» Τους είπα. «Αλλά αύριο δεν θα κλάψω ούτε όταν θα μιλήσω για το μπαζάρ. Σας δίνω το λόγο μου.»

Τον κράτησα το λόγο μου. Ελπίζω τα παιδιά να είναι περήφανα για μένα όπως είμαι εγώ γι αυτά. όση ώρα έβλεπα την παράσταση, σκούνταγα τη Στέλλα και της έλεγα. «Αυτόν τον έχω μαθητή στην ομάδα μαγειρικής.» Και καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι.

Δεν μπορώ να γράψω τίποτε για την παράσταση. Αυτή είναι μια βιωματική εμπειρία που μόνο αν τη ζήσεις την καταλαβαίνεις. Θέλω μόνο να πω το ευχαριστώ μου στο Θοδωρή και στο Μπάμπη Κωστιδάκη, στην Εμμυ Χριστοπούλου, στο Γιάννη Περήφανο και στη Μάγδα Τερζίδου. Κάνουν τα όνειρά μου πραγματικότητα. Μ’ έκαναν να ξαναπιστέψω στο μικρό πρίγκηπα. Χρωστάω όμως κι ένα ευχαριστώ στη Μάτα. Η Μάτα μου έδειξε ένα δρόμο. Κι όταν αποφάσισα να τον περπατήσω, μ’ εμπιστεύτηκε. Η εμπιστοσύνη της Μάτας, μ’ εκανε να ανακαλύψω πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα οτι υπάρχουν. Μ’ έκανε να βρω μέσα μου, έναν άγνωστο ενδιαφέροντα άνθρωπο. Αυτό, πως ξεπληρώνεται?

Ευχαριστώ πολύ όσους ήρθαν στη γιορτή. Με κάνουν να νοιώθω λιγότερο Δον Κιχώτης.

Φιλιά σοκολατένια, κατάλληλα για εορταστικό κέρασμα ή ξελόγιασμα.

250 γρ. εξαιρετικής ποιότητας μαύρη σοκολάτα

6 κ.σ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

½ κούπα κρέμα γάλακτος με 35 % λιπαρά

4 κ.γ. εσπρεσσο στιγμής

¼ κ.γ. αλάτι

1 κούπα κακάο εξαιρετικής ποιότητας

Με το μαχαίρι σας κόβετε τη σοκολάτα σε μικρά κομμάτια. Την βάζετε σε μια μουλινέτ μαζί με το βούτυρο και την χτυπάτε ώσπου να τριφτεί σε πολύ λεπτό τρίμμα.
Σε μικρό κατσαρολάκι ανακατεύετε την κρέμα τον καφέ και το αλάτι και τα φέρνετε σε βρασμό.
Ρίχνετε την καυτή κρέμα στο δοχείο με τη σοκολάτα και το βούτυρο και ανακατεύετε δυνατά με σύρμα ώσπου να λιώσει τελείως η σοκολάτα.
Αφήνετε το μείγμα να κρυώσει τελείως σε θερμοκρασία δωματίου (θα παρει ένα διωράκι ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος).
Λαδώνετε μια μεγάλη λαμαρίνα και την καλύπτετε με αντικολλητικό χαρτί. (Το λάδωμα το κάνουμε για να σταθεροποιητθεί το χαρτί και να μην γλυστράει).

Γεμίζουμε την σακκούλα του κορνέ με το μείγμα και βάζουμε στην άκρη μια απλή μύτη διαμέτρου περίπου 1 εκατοστού ή ελάχιστα παχύτερη. Ανάλογα με το ταλέντο μας στο χειρισμό του κορνέ, ζωγραφίζουμε στο χαρτί ροζέτες διαμέτρου 2 εκ τουλάχιστον, ή φιλιά. Βάζουμε την λαμαρίνα στο ψυγείο για τουλάχιστον 3 ώρες.

Σ’ ένα μπωλ, κοσκινίσουμε το κακάο. Ρίχνουμε ένα-ένα τα φιλιά στο κακάο και τα τυλίγουμε μ’ αυτό προσεκτικά.Τα φιλιά, φυλάγονται σε κουτί μπισκότων για καμμιά εβδομάδα στο ψυγείο, ή εκτός (όχι δίπλα στο καλοριφέρ).

 

Βρείτε ποιον θέλετε να ξελογιάσετε και κεράστε τα του στο στόμα, απαγγέλοντας ένα κατάλληλο για την περίσταση ποίημα. Εγώ τα κερνάω σε όλους σας, λόγω ονομαστικής εορτής.

Λοιπόν, να σας ζήσω, να με χαίρεστε, να σας έχω πάντα φίλους και να σας καμαρώνω.

Φιλιά γιορτινά και σοκολατένια.

Κέρασμα λόγω εορτής


self explaining addiction
Originally uploaded by procsilas.

Χωρίς άλλο σχόλιο, κερνάω σήμερα μια πολύ – πολύ αγαπημένη μου συνταγή, που κάποιοι από σας την γνωρίζετε κι άλλοι την έχετε δοκιμάσει.
Το κέρασμα είναι από την καρδιά μου και προορίζετε ειδικά για chocoholics. Απολαύστε το.

Αμαρτωλή, μαύρη κι αλκοολική (τούρτα)

Υλικά

Για το παντεσπάνι:

1 1/2 κουταλάκι μαύρο ρούμι της Jamaica
¾ κουταλάκια στιγμιαίος καφές
2/3 κούπας αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
3 κουταλιές κακάο σκόνη
1/2 κουταλάκι σόδα
3 μεγάλα αυγά χωρισμένα
¾ κούπας ζάχαρη
¼ κουταλάκι κρεμόριο ή 1 κουταλάκι χυμός λεμονιού
¼ κ.γ. αλάτι

Για την κρέμα και την επικάλυψη:

4 κούπες κρέμα γάλακτος ζαχαροπλαστικής
¼ κούπας φρέσκο βούτυρο
¼ κούπας ζάχαρη
600 γρ. μαύρη σοκολάτα (με όσο γίνεται μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε κακάο)
ψιλοκομμένη
1/3 κούπας μαύρο ρούμι της Jamaica
2 κουταλάκια άρωμα βανίλιας

Σιρόπι:

¼ κούπας νερό
2 κουταλιές ζάχαρη
2 κουταλιές μαύρο ρούμι

Ετοιμασία
Ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά την κρέμα γάλακτος και το βούτυρο και τη ζάχαρη, μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και η κρέμα ν’ αρχίσει να σιγοβράζει αργά και με μικρές μπουρμπουλήθρες χαρακτηριστικές της κολάσεως.
Κατεβάζουμε από την φωτιά.
Προσθέτουμε στην κρέμα 550 γρ. από την σοκολάτα και την ανακατεύουμε με περισσή ελαφρότητα μέχρι να λιώσει και να ομογενοποιηθεί.
Προσθέτουμε το ρούμι και τη βανίλια και ανακατεύουμε.
Ξεχωρίζουμε μια κούπα από το μίγμα της κρέμας σε χωριστό μπολ και προσθέτουμε σ’ αυτήν την υπόλοιπη σοκολάτα.
Μεταφέρουμε σεβαστικά την υπόλοιπη κρέμα σε δοχείο, την σκεπάζουμε με στοργή και τοποθετούμε στο ψυγείο για 6 ώρες έως μία μέρα.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180° C.
Βουτυρώνουμε ένα ταψί 25 Χ 25 ή δύο στρογγυλά ταψάκια με διάμετρο 25 cm περίπου. Στρώνουμε τα ταψιά με χαρτί ψησίματος και το βουτυρώνουμε κι αυτό.
Λιώνουμε τον στιγμιαίο καφέ στο ρούμι και εισπνέουμε τους θεραπευτικούς ατμούς.
Κοσκινίζουμε, για τη χαρά του πράγματος, μαζί το αλεύρι, το κακάο (ο αδελφός μου το λέει κακάου) και τη σόδα και τα αφήνουμε ον δε σάιντ μέχρι να τα χρειαστούμε. Χτυπάμε τα ασπράδια μετά του κρεμορίου ή του λεμονιού και του άλατος σε μαρέγκα και σταδιακά προσθέτουμε το ¼ της κούπας ζάχαρη χτυπώντας σαδιστικά ώσπου η μαρέγκα να σφίξει και να γυαλίσει από την ηδονή. Αν την παραχτυπήσουμε και οργάσει, θα μας δώσει μεν τη χαρά της ικανοποίησης αλλά θα χάσει τη γυαλάδα της και θα στεγνώσει πράγμα το οποίο θα την καταστήσει άχρηστη και φτου κι απ’ την αρχή. Την αφήνουμε κι αυτήν ον δε σάιντ.
Χτυπάμε τους κρόκους με την υπόλοιπη ζάχαρη, για τρία περίπου λεπτά να σφίξουν και ν’ ασπρίσουν, προσθέτουμε το ρούμι με τον καφέ.
Ανακατεύοντας απαλά αλλά αποφασιστικά, προσθέτουμε στο μείγμα των κρόκων το 1/3 της μαρέγκας, κατόπιν το μισό μίγμα του αλευριού, συνεχίζουμε με άλλο 1/3 της μαρέγκας και το υπόλοιπο αλεύρι.
Τελειώνουμε με το τελευταίο τρίτο της μαρέγκας. Το μίγμα πρέπει να είναι κάπως ομοιογενές.
Το στρώνουμε στο ή τα ταψάκια και το πετάμε με χάρη στο φούρνο όπου το αφήνουμε για 18 λεπτά αν είναι 1 ταψί και περίπου 12 αν είναι 2.
Βγάζουμε το pain d’ Espagne από τον φούρνο, και ακουμπάμε το ταψί σε σχάρα να κρυώσει αλλά να μην πουντιάσει.
Κρυώνοντας θα μπει λιγάκι όπως τα μάλλινα πουλόβερ αν τα πλύνεις στο πλυντήριο.
Ζεσταίνουμε τη ζάχαρη με το νερό για το σιρόπι ώσπου να διαλυθεί. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το ρούμι. Το σκεπάζουμε και το αφήνουμε
Την επόμενη μέρα… Αν έχουμε φτιάξει σιρόπι, (λέω αν γιατί εγώ ως Α.Α. δεν βάζω σιρόπι αλλά σκέτο ρούμι σε μεγάλη ποσότητα) βρέχουμε με αυτό τα δύο δισκάκια του παντεσπανιού από την κάτω μεριά που είναι πορώδης. Αν έχουμε φτιάξει ένα παντεσπάνι, το κόβουμε στα δύο οριζόντια και κάνουμε το ίδιο στα δύο μισά του (εγώ επειδή υποφέρω από τα νεύρα μου και το πολύ το κέντημα με οδηγεί στο tavor, φτιάχνω 2 παντεσπανάκια). Τοποθετούμε το ένα παντεσπάνι με την καλή στο δίσκο και τη βρεγμένη με το ρούμι πλευρά επάνω.
Βγάζουμε από το ψυγείο το μπολ με την πολλή την κρέμα και την τοποθετούμε στο μίξερ όπου την χτυπάμε να γίνει σφιχτή σαν σαντιγύ και να στέκεται στο ύψος της η παλιομιγάδα.
Βγάζουμε και το μικρό μπολάκι και δοκιμάζουμε με ένα κουτάλι να ανακατέψουμε την κρέμα να δούμε αν η πυκνότητά της είναι τέτοια που απλώνεται. Αν όχι, τη ζεσταίνουμε ελάχιστα των ελαχίστων ίσα να απλώνεται, όχι να ρευστοποιηθεί. Απλώνουμε τα ¾ της σαντιγύ πάνω στο ένα παντεσπάνι και με μια φιγούρα που στα πανηγύρια της πατρίδας μας είναι γνωστή ως τάμπα τούμπα παραράμ, αναποδογυρίζουμε το έτερον παντεσπάνι με την βρεγμένη πλευρά πάνω στην κρέμα.
Απλώνουμε επ’ αυτού την άλλη κρέμα, τη σκούρα. Με το υπόλοιπο της σαντιγύ στολίζουμε τα πλαινά του κεικ και με ότι περισσέψει το αντικείμενο του πόθου μας. Αν δεν έχουμε τέτοιο, το τρώμε με το κουτάλι από το μπολ ή το βάζουμε σε άλλο μπολ για πιο κυριλέ. ΔΕΝ το δίνουμε στο σκύλο, όσο κι αν εκλιπαρεί, γιατί θα χάσει το φως του από τη σοκολάτα και δεν ξέρει κι ακορντεόν.
Βάζουμε το γλυκό στο ψυγείο και το κόβουμε το νωρίτερο σε πέντε ώρες ή ιδανικά, την άλλη μέρα για να αναμιχθούν οι γεύσεις.

Φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας

Στο σχολείο που πήγα από Νηπιαγωγείο μέχρι Τρίτη Λυκείου, τη φράση αυτή την είδα γραμμένη πολλές φορές.
Αναρτημένη στους τοίχους άλλοτε γραμμένη με καλλιγραφικά γράμματα πάνω σε χρωματιστό χαρτόνι, άλλοτε από γράμματα κομμένα σε κανσόν, άλλοτε προβεβλημένη από κάποιο προτζέκτορ, άλλοτε διαβασμένη, μεταφρασμένη, η φράση αυτή πάντα έπαιζε. Συνήθως περιτριγυριζόταν από φωτογραφίες. Θυμάμαι μερικές από αυτές : Ένα παράθυρο από αυτά που εγώ λέω «νοικοκυραίων ανθρώπων» με καλοσιδερωμένο κατάλευκο κουρτινάκι με κοφτό κέντημα. Ένα κλαδί αμυγδαλιάς ανθισμένο. Ένα ωραία στρογγυλό σιδερένιο τραπεζάκι με ένα ελληνικό καφέ κι ένα ποτήρι νερό στο δίσκο. Δεν ξέρω τι καταλάβαινα από αυτές τις εικόνες. Όμως τις θυμάμαι.

Η γιαγιά μου η Θεοδότη, μητέρα της μητέρας μου, στον Πόρο, ήταν ένας άνθρωπος που βασανιζόταν από μια ιδεοληψία για την τάξη και την συμμετρία. Το σίδερό της, ήταν τέλειο. Τα αμυγδαλωτά, οι κουραμπιέδες, τα μελομακάρονά της, τα τσουρέκια της τα ψωμιά της, ήταν όλα πάντα ίδιου μεγέθους, άψογου σχήματος. Τα ψωμιά, ειδικά τα γιορτινά, καλοκεντημένα, στολισμένα με αμύγδαλα και καρύδια και κεντίδια από ζύμη. Πάντα γυαλιστερά. Τα ρούχα που έραβε, ήταν από την ανάποδη τόσο ωραία όσο κι απ’ την καλή. Παντού καρικωμένα, καλοστριφωμένα. Τα κεντήματα και τα πλεκτά της με το βελονάκι, αψεγάδιαστα, κατάλευκα και σιδερωμένα στην εντέλεια. Όλα της, ήταν πολύ όμορφα. Κι εγώ, φορούσα τα πιο ωραία πλεκτά γιακαδάκια στο σχολείο. Οι άλλες μαμάδες ζητούσαν από τη μαμά μου το σχέδιο, και εκείνη απαντούσε, δεν το έπλεξα εγώ, η μητέρα μου. Ο παππούς μου, που τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν έβγαινε από το σπίτι, φορούσε πάντα παντελόνι με φρεσκοσιδερωμένη τσάκιση, «στάσου να το πατήσω μια στιγμή» και φρέσκο καθαρό πουκάμισο, ατσαλάκωτο σαν καινούργιο. Τα παπούτσια του τα γυάλιζε η γιαγιά κάθε μέρα και ο παππούς ήταν πολύ όμορφος.
Η γιαγιά ήταν τελειομανής. Όλα της ήταν τέλεια.

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω τον Flaubert, αντελήφθην, ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το γραπτό του έπρεπε απλώς να είναι τέλειο. Η ομορφιά, υπήρχε γι αυτόν στην τελειότητα. Αργότερα ανακάλυψα τον Wilde και διαπίστωσα ότι ο αισθητισμός είναι παντρεμένος με την φιλοκαλία. Μ’ ένα Χατζιδακικό τρόπο, η ποιότητα ενέχει την ομορφιά, η ομορφιά την απλότητα και η απλότητα την ποιότητα. Η ευτέλεια, στην φράση των αρχαίων, προσδιορίζει φυσικά την απλότητα. Την λιτότητα. Και η φιλοκαλία την προυποθέτει.

Αργότερα κατάλαβα ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν τους αισθητιστές. Ίσως γιατί αυτοί τους ξεβολεύουν. Ίσως γιατί η εποχή που ζούμε διακατέχεται από μια μαρκετίστικη αισθητική, μια μαζικοποιημένη ομορφιά, η οποία ανάλογα με το φαίνεσθαι του καθενός καθορίζει το αισθητικό του πρότυπο. Έτσι η απλότητα έγινε “Less is more”. Η λιτότητα συνάντησε την επιτήδευση. Η φιλοκαλία εξοστρακίστηκε από το λεξικό και όσοι αγαπάμε τη μορφή, γίναμε «εστέτ».

Οι φίλοι μου με έχουν ακούσει συχνά να λέω, ότι θεωρώ την ομορφιά ύψιστη πολιτική αξία. Νομίζω ότι η ουσιαστική της επιδίωξη και η σφυρηλάτηση της ψυχής σ’ αυτήν, η παιδεία της ομορφιάς, σφυρηλατεί πολίτες. Πολίτες που δεν ανέχονται την ασχήμια. Σε καμμία έκφραση της ζωής. Αυτοί βέβαια οι πολίτες είναι κακοί καταναλωτές. Κι έτσι η δύναμη της οικονομίας δεν θα επιτρέψει ποτέ στην φιλοκαλία ν’ ανθίσει. Μπορούμε όμως να της δώσουμε μια ευκαιρία στην ψυχή μας.

Η αιτία για την οποία δεν μ’ αρέσει ο εορτασμός του Αγ. Βαλεντίνου ως Ημέρας των Ερωτευμένων, είναι όλη αυτή η νάυλον συνομωσία χαρτοπολών, ανθοπολών και ζαχαροπλαστών, να προσβάλλουν την αισθητική μου. Δεν αντέχω άλλο τα λούτρινα αρκουδάκια με κόκκινους φιόγκους. Τις κόκκινες καρδιές με λευκή νάυλον δαντελίτσα φρίλι γύρω-γύρω. Δεν μπορώ άλλο να βλέπω τον έρωτα να ταυτίζεται με ψεύτικης ομορφιάς γυναίκες και άντρες. Δεν μπορώ να φαντάζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που θεωρούν υποχρέωσή τους να βγουν να «γιορτάσουν» μια μέρα που ακόμα και το σουβλατζίδικο της γειτονιάς έχει ταμπλ ντ’ οτ (τρομάρα του) και να τους σερβίρουν απελπισμένοι σερβιτόροι καταϊδρωμένοι και κατακουρασμένοι. Δεν αντέχω αυτό το κιτς των εορτασμών γενικότερα, αλλά η συγκεκριμένη γιορτή προσβάλλει την αισθητική μου ανεπανόρθωτα. Εκεί και μόνο εκεί αποδώστε την anti- Valentine στάση μου.

Τι σας προτείνω? Να ανακηρύξετε την συγκεκριμένη μέρα σε ημέρα φιλοκαλίας και να θυμηθείτε την ομορφιά. Αν βρείτε φίλους να μαζέψετε, μαζέψτε τους. Και κάντε ένα πάρτυ με κεντρικό θέμα την ομορφιά. Και την ποιότητα. Διαβάστε ποίηση, φωναχτά. Ακούστε το ρυθμό των ποιητικών φράσεων. Είτε με τους φίλους, είτε με τους συντρόφους σας, είτε μόνοι σας. Η ομορφιά, δεν θέλει πολλούς. Θέλει εσάς να την αναζητήσετε και να την αναγνωρίσετε. Ακούστε Χατζιδάκι. Απολαύστε τους στίχους του Γκάτσου, έναν-έναν. Απομονώστε τους και σκεφτείτε τους. Απολαύστε αν θέλετε ένα πολύ καλό κρασί ή ένα πολύ καλό ουίσκι αλλά αυτή τη μέρα, της ομορφιάς, δεν είναι ανάγκη να μαγειρέψετε. Αν θέλετε οπωσδήποτε να το κάνετε, διαλέξτε πολύ καλά υλικά και πολύ απλές συνταγές. Στολίστε πολύ όμορφα τα πιάτα. Είναι η μοναδική κληρονομιά της νουβελ κιουιζιν. Αξιοποιήστε την φιλοκαλώντας.
Μια άλλη ιδέα είναι να κάνετε ένα μπουφέ γλυκών με σαμπάνια. Φτιάξτε δυο – τρία γλυκά υψηλής ποιότητας και μοιραστείτε τα με τους φίλους σας στην υγειά της ομορφιάς. Κι αν θέλετε να κάνετε οπωσδήποτε ένα ολίσθημα στην παρακμή, ακολουθείστε αυτή τη συνταγή. Ανήκει σ’ αυτό που εγώ λέω «αμαρτίες ποιότητας».

Decadence noire

Θα χρειαστείτε :

3 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 ½ κ.γ. baking powder
¾ κ.γ. αλάτι
350 γρ. μαύρη σοκολάτα
1 ½ κούπα βούτυρο κομμένο σε μικρά κομματάκια
1 κούπα πολύ δυνατό καφέ φίλτρου
1 1/3 κούπας μαύρο ρούμι
2 ¼ κούπας ζάχαρη
3 μεγάλα αυγά ελαφρα χτυπημένα
1 ½ κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
βούτυρο για το βουτύρωμα της φόρμας
κακάο για να πασπαλίσετε τη φόρμα.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 150 βαθμούς.
Βουτυρώνουμε μια φόρμα που να χωράει 12 κούπες περιεχόμενο (3 λίτρα). Βουτυρώνουμε πολύ προσεκτικά ιδιαίτερα αν η φόρμα έχει πολλά σκαλίσματα. Κοσκινίζουμε τη σκόνη του κακάο σε όλη την επιφάνεια της φόρμας. Αναποδογυρίζουμε τη φόρμα και τινάζουμε όσο κακάο δεν έχει κολλήσει στο βούτυρο.

Σ’ ένα μπωλ, κοσκινίζουμε το αλεύρι, το baking powder και το αλάτι. Σε μεγάλο μεταλλικό μπωλ, λιώνουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά σε μπαιν μαρί τη σοκολάτα μαζί με το βούτυρο, ανακατεύοντας ώσπου να λιώσει τελείως και να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Κατεβάζουμε τη σοκολάτα από τη φωτιά και της προσθέτουμε ανακατεύοντας το ρούμι, τον καφέ και τη ζάχαρη.
Με ηλεκτρικό μίξερ χτυπάμε το μείγμα της σοκολάτας, προσθέτοντας λίγο-λίγο το αλεύρι και μετά τα ελαφρώς χτυπημένα αυγά και τέλος τη βανίλια ώσπου το μείγμα να ομογενοποιηθεί πλήρως. Αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και την τοποθετούμε στη μέση του φούρνου.

Ψήνουμε για περίπου 1 ώρα και πενήντα λεπτά. Μετά την μιάμιση ώρα, ελέγχουμε με ένα σουβλάκι αν το κέηκ έχει ψηθεί. Το σουβλάκι πρέπει να βγαίνει με μικρά ψιχουλάκια κολλημένα επάνω του (ούτε τελείως καθαρό ούτε με ζύμη κολλημένη). Ανάλογα με το φούρνο, ίσως πάρει αρκετά λιγότερη ή αρκετά περισσότερη ώρα να ψηθεί σωστά. Λάβετε υπόψη σας ότι το μείγμα είναι πάρα πολύ υδαρές (μην τρομάξετε), η φόρμα πολύ μεγάλη και η θερμοκρασία σχετικά χαμηλούτσικη.

Όταν βγάλετε το κέηκ από το φούρνο, αφήστε τη φόρμα να κρυώσει ακουμπισμένη σε μία σχάρα τελείως. Θα χρειαστεί πολλές ώρες, ίσως και όλη τη νύχτα, εκτός αν το βγάλετε στο μπαλκόνι. Όταν είναι τελείως μα τελείως κρύο, αναποδογυρίστε το στη σχάρα για να το στολίσετε.

Ταιριάζει να το πασπαλίσει κανείς με άχνη. Μπορείτε όμως να το στολίστε και με ένα γλάσσο από κλασσική ganache (μισή κρέμα – μισή σοκολάτα). Αν δεν θέλετε να βάλετε γλάσσο, κλείστε το σε κουτί που να κλείνει αεροστεγώς ως τη στιγμή που θα το σερβίρετε και, σε κάθε περίπτωση, φυλάξτε το στο ψυγείο. Βγάλτε το από το ψυγείο 1 ώρα πριν το κόψετε.

Ελπίζω να την απολαύσετε. Και είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με τον εορτασμό της Ημέρας των Ερωτευμένων, σας εύχομαι έτσι κι αλλιώς, να ερωτευτείτε την ομορφιά και η μέρα αυτή να σημάνει για σας την αναζήτηση της φιλοκαλίας.
Να είστε ευτυχισμένοι.

Πορτοκάλι brownies


Good or bad? Good!
Originally uploaded by KurtQ.

Την Κυριακή, ήμουν προσκαλεσμένη για φαγητό, σε φίλους που αγαπούν πολύ τα γλυκά. Κι επιπλέον έχουν καινούργιο σπίτι. Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, αποφάσισα να τους πάω δώρο μια εορταστική πιατέλα και να την γεμίσω με ένα δικό μου γλυκό.

Πέρασαν από το μυαλό μου δυο τρία και κατέληξα να φτιάξω μια δοκιμασμένη συνταγή για mocha brownies, που δεν υπήρχε περίπτωση να μην τους αρέσει.
Μ’ έτρωγε όμως να φτιάξω δεύτερη φορά το ίδιο γλυκό. Κάτι με πιάνει, κι όταν κάτι το έχω φτιάξει, σαν να είναι μια κατεκτημένη κορυφή, το ξεπερνάω. Θυμήθηκα τα σούπερ ντούπερ πορτοκάλια που είχα στο ψυγείο και αποφάσισα να μετατρέψω την συνταγή μου στα κουτουρού από mocha, σε bitter chocolate – orange brownies.

Χρησιμοποίησα τα εξής :

250 γρ σοκολάτα μπίττερ με 70% κακάο
¾ κούπας βούτυρο
2 κούπες ζάχαρη
6 αυγά
Λίγο λιγότερο από 1 κούπα αλεύρι (περίπου 200 μλ)
Το χυμό και το ξύσμα ενός πορτοκαλιού
1 σφηνάκι Grand Marnier (cordon jaune) (για την ιστορία, μωρέ!)
¼ κούπας γιαούρτι
1 πρέζα αλάτι
1 κ.γ. baking powder

Το καλό με τα brownies, είναι ότι δεν θέλουν και πολλά πολλά. Στο πιτς φιτύλι γίνονται.

Ακριβώς ως εξής :

Λιώνουμε σε μπαιν μαρί ή στα ωραία μικροκυ(κλώ)ματα τη ζάχαρη με το βούτυρο, χωρίς να ζεσταθούν πολύ και τα αφήνουμε ον δε σάιντ μέχρι να κρυώσουν κάπως.
Ανάβουμε το όμορφο μίξερ και με περισσή χαρά χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη ν’ ασπρίσουν.
Προσθέτουμε το μείγμα της σοκολάτας και χτυπάμε ίσα μέχρι να ομογενοποιηθεί το σύνολο.
Προσθέτουμε τα σχετικά με το πορτοκάλι φλέηβορ, χυμό ξύσμα και λικερ.
Προσθέτουμε (πάντα χτυπώντας ρυθμικά με το μίξερ) το αλεύρι , το αλάτι και το baking powder.
Λαστ μπατ νοτ λιστ, μπαίνει το γιαουρτάκι. Επεξήγηση : Κανονικά ο Αμερικάνος θα έβαζε ξινή κρέμα, αλλά που να τρέχεις, οπότε βάλτε γιαούρτι να κάνετε δουλειά σας. Και πιο λίγα λιπαρά και πιο οικονομία .
Μόλις το μείγμα ομογενοποιηθεί σταματάμε το χτύπημα. Δεν είναι κέηκ να περιμένουμε να φουσκώσει…

Στρώνουμε ένα λαδωμένο ταψάκι με λαδόχαρτο και βουτυρώνουμε το λαδόχαρτο.
Αδειάζουμε το μείγμα και ψήνουμξε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθιμούς επί περίπου 30 – 35 λεπτά ανάλογα με το φούρνο. Τα μπράουνις, δεν πρέπει να στεγνώσουν. Οπότε αν τα τρυπήσετε με σουβλάκι και δείτε μικρά ψιχουλάκια κολλημένα, μην τρομάξετε είστε σε καλό δρόμο.
Όταν τα μπράουνις ψηθούν τα αφήνουμε να κρυώσουν, όπως είναι μέσα στο ταψάκι. Όταν κρυώσουν εντελώς, τα κόβουμε σε τετράγωνα, τα πασπαλίζουμε με άχνη για τάχα μου ομορφιά και κρύβουμε σε ασφαλές σημείο 2-3 κομμάτια για τη λιγούρα. Τα υπόλοιπα τα παρουσιάζουμε στην παρέα μας οπλισμένη με θάρρος και αποφασιστικότητα να διεκδικήσουμε αυτό που μας ανήκει. Προετοιμαστείτε για σφαγή. Είναι πολύ καλά.

Τώρα εμένα, μου περίσσεψε ολίγη ζύμη, την οποία την έψησα σε μικρές θηκούλες για muffins. Φυσικά, δεν φούσκωσαν, αφού δεν ήταν muffins, αλλά επιπλέον στέγνωσαν παραμένοντας μαλακά. Φανταστείτε ένα πολύ πολύ αφράτο και απαλό κέηκ. Όσοι από εσάς δεν αρέσκεστε στην λασπώδη, παρακμιακή υφή των brownies, κάντε τα έτσι. Γίνονται τέλεια κι επιπλέον η γεύση τους θα σας αποζημιώσει.

Δεν θέλω να περιαυτολογήσω (αλήθεια το λέω όμως) , αλλά για μένα ήταν ο πιο ισόρροπος συνδυασμός σοκολάτας πορτοκαλιού που έχω φάει.
Επειδή η συνταγή έγινε στα κουτουρού, μπορεί να μην σας πετύχει απολύτως. Θα με βοηθήσετε πολύ υποδεικνύοντάς μου τι δεν σας άρεσε, ώστε να την τελειοποιήσω. Εύχομαι πάντως να σας πετύχει, όπως μου πέτυχε εμένα.

Για ένα πράγμα μετανοιώνω. Που δεν τα φωτογράφησα μέσα στην ωραία κατακόκκινη εορταστική πιατέλα της Εύης. Ήταν και κουκλιά, εκτός των άλλων.

Καλή όρεξη.

Υ.Γ. Αν θέλετε την ορίτζιναλ συνταγή πριν την παραποιήσω, με χαρά την δημοσιεύω.