Θηλασμός

Από το 1996 και κάθε χρόνο η πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου είναι αφιερωμένη στην προώθηση και εδραίωση στην Ελληνική κοινωνία του μητρικού θηλασμού.

Παρόλο που δεν πρόκειται για ένα γαστρονομικό θέμα, είναι εντούτοις ένα θέμα που αφορά την τροφή και την αγάπη και ως τέτοιο πιστεύω οτι έχει τη θέση τους σ’ αυτό το μπλογκ. Πολύ περισσότερο, επειδή αποτέλεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου και της ανατροφής της κόρης μου.

Δεν είμαι ειδική στο θηλασμό. Είμαι απλώς μαμά που θήλασε. Αν όμως κάνουμε ένα flash back στο πως ανατρεφόντουσαν τα βρέφη μια δυο γενιές πριν τη δική μου, εύκολα θα καταλάβουμε οτι τότε δεν υπήρχε ανάγκη βοήθειας από ειδικό ή επαγγελματία του θηλασμού. Δεν υπήρχαν οι μαίες όπως τις ξέρουμε σήμερα, παρά η πρακτική μαμή του χωριού ή της γειτονιάς που βοηθούσε εμπειρικά τις γυναίκες στον τοκετό. Ο κοινωνικός ιστός είχε διαφορετική δομή. Όταν μια γυναίκα γεννούσε, φυσικά στο σπίτι της, μαζευόντουσαν οι γυναίκες της οικογένειας και της γειτονιάς και βοηθούσαν τη μαμή στη γέννα. Η μάνα της, η πεθερά της, η αδελφή της, η γειτόνισσα, η φίλη της, ήταν γύρω της και της έδιναν το ρυθμό στο δύσκολο προτζεκτ «γέννα». Μόλις το μωρό γεννιόταν, το ακουμπούσαν στην κοιλιά της κι αυτό έκανε αυτό που σήμερα μας είναι γνωστό στην αγγλική γλώσσα ως breast crawl. Μπουσουλούσε δηλαδή ενστικτωδώς μέχρι να βρει τη θηλή και ξεκινούσε μόνο του να θηλάζει. Οι πρώτες σαράντα μέρες της ζωής του, ήταν ένας αγώνας για την εδραίωση του θηλασμού. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η λεχωίδα δεν «έπρεπε» να βγαίνει από το σπίτι, θεωρείτο γρουσουζιά να εμφανιστεί σε μαγαζί για να ψωνίσει και λοιπά γραφικά. Γιατί σε μια κοινωνία που δεν είχε σεβασμό για την γυναίκα, έπρεπε η δυσειδαιμονία να προστατέψει το μωρό και το δικαίωμά του στο θηλασμό.

Τα πράγματα άλλαξαν την δεκαετία του πενήντα, όταν ο ανεπτυγμένος κόσμος υιοθέτησε μαζικά τη φόρμουλα βρεφικού γάλακτος σαν ενδεδειγμένη διατροφή για τα ανθρώπινα βρέφη. Τι μεσολάβησε? Περίπου 100 χρόνια έρευνας για τη δημιουργία του συγκεκριμένου προιόντος από τα οποία τα τελευταία 50 εστίασαν και στο ενδελεχές marketing για την προώθησή του με κάθε τρόπο. Ξαφνικά, από κει που μόνο το 2-3% των γυναικών έχουν ιατρικό λόγο να μην θηλάσουν, ή δεν παράγουν γάλα, το ποσοστό αυτό ανέβηκε στο 90%. Ξαφνικά, οι γυναίκες που θήλαζαν άκουγαν από τους γιατρούς τους το παροιμιώδες : «Μα τι είσαι, αγελάδα?» και σταδιακά, η σύνδεση με το φυσικό, χάθηκε. Η κυριότερη αιτία όμως για την εγκατάλειψη της πρακτικής του θηλασμού, ήταν η θέση της γυναίκας στην οικονομία και στην κοινωνία.  Οι γυναίκες δεν θα δικαιολογούσαν πια τον τίτλο τους ως «φτηνά εργατικά χέρια» αν έπρεπε να έχουν παρατεταμένες άδειες λοχείας. Ήταν ασύμφορο για την οικονομία της αγοράς να κάθονται σπίτι τους και να θηλάζουν. Και το μάρκετινγκ το εκμεταλλεύτηκε επαρκώς.  Χωρίς εργασιακά δικαιώματα και με την παντιέρα του παλαιάς κοπής φεμινισμού στο χέρι (τον οποίο ουδόλως κατηγορώ, γιατί χάρη σ’ αυτόν έχουμε κερδίσει κάποια πράγματα σήμερα), οι νέες «απελευθερωμένες» γυναίκες – φτηνά εργατικά χέρια, άρχισαν να θεωρούν αυτονόητη τη χρήση φόρμουλας βρεφικού γάλακτος ως μοναδική επιλογή για την ανατροφή των μωρών τους. Σταδιακά, η εικόνα του μωρού που θηλάζει χάθηκε. Και ως εκτούτου, σταμάτησε να θεωρείται «φυσιολογική» (μια λέξη που απεχθάνομαι γιατί έχει καταντήσει να χρησιμοποιείται σχεδόν μόνο για να χωρίσει τους ανθρώπους).

Εδώ και 25 χρόνια η Unicef, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, η WABA και η Αμερικανική Παιδιατρική Εταιρεία, έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στην διάδοση του μητρικού θηλασμού στον Δυτικό κόσμο ως μοναδικής πρακτικής για την διατροφή των βρεφών και ο λόγος είναι και πάλι οικονομικός. Στην διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων φάνηκε από εκτεταμένες μελέτες οτι η υιοθέτηση του μητρικού θηλασμού μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στην υγεία του πληθυσμού και άρα στις δαπάνες για την υγεία. Κοντολογίς, τα βρέφη που θηλάζουν γίνονται υγιέστεροι ενήλικές και συμφέρουν στο κράτος. Επιπλέον, οι μαμάδες που θηλάζουν μειώνουν δραστικά τις πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο στα γεννητικά όργανα και το στήθος. Εμφανίζουν επίσης χαμηλότερα ποσοστά επιλόχειας κατάθλιψης και την περνάνε πιο ελαφριά. Γιούπι! Ακόμη περισσότερη οικονομία για τα απανταχού εθνικά συστήματα υγείας. Δεν θέλω να επεκταθώ στα οφέλη του μητρικού θηλασμού. Με μια αναζήτηση στο ιντερνετ μπορείτε να μάθετε τα πάντα.

Για να ξαναγυρίσω όμως στο σημείο από το οποίο ξεκίνησα, δεν είμαι ειδική για το θηλασμό. Είμαι μια μαμά που θήλασε το παιδί της για 21 μήνες. Ως τέτοια, θα μπορούσα να είμαι η μαμά, η γιαγιά, η θεία, η αδελφή, η γειτόνισσα, κάποιας από σας που θέλει να θηλάσει και χρειάζεται να συνομιλήσει με μια πεπειραμένη στο θηλασμό άλλη μαμά.

Η εμπειρία μου συνοπτικά έχει ως εξής. Ένα μήνα πριν γεννήσω συνάντησα τη μαία που θα με βοηθούσε στον τοκετό, την συγκλονιστική Γιάννα Βασιλάκη. Η αγωνίες μου αφορούσαν μόνο τον τοκετό. Ο θηλασμός δεν υπήρχε στο μυαλό μου. «Θα θηλασεις?» Με ρώτησε. «Θα προσπαθήσω.» Της απάντησα. Δεν ήξερα τίποτε τότε για όλα αυτά. Η Γιάννα ήταν μαζί μου στην καισαρική με την οποία μου φάγανε το μωρό τεχνηέντως, και μόλις γεννήθηκε το ακούμπησε γυμνό στην κοιλιά μου. Το μωρό δεν έκανε breast crawl, σοκαρισμένο από την καισαρική και κοιμισμένο από την επισκληρίδιο. Σε μισή ώρα όμως μου το έβαλε στο στηθος. Και ω του θαύματος, άρχισε να θηλάζει. Τις 3 ημέρες που έμεινα στο μαιευτήριο- ξενοδοχείο, είχα το μωρό στο δωμάτιό μου κατά την πρακτική που λέγεται rooming-in. H Γιάννα ήταν εκεί, μου έδειξε τα πάντα για τον θηλασμό, σε ποιες στάσεις να θηλάζω και σε ποιες όχι (δεν είναι όλες οι στάσεις για τις άπειρες μαμάδες και κυρίως όχι η κλασσική που ξέρουμε από το κουτί του εβαπορέ ΝΟΥΝΟΥ). Όταν την τρίτη ημέρα άρχισα να πονάω και να με διαπερνούν σουβλιές στο στήθος κάθε φορά που το μωρό θήλαζε και ήθελα να μπήξω τα νύχια μου κάπου, κατά προτίμηση στο μπράτσο του άντρα μου, η Γιάννα, αφού βεβαιώθηκε οτι κρατάω σωστά το μωρό, μου είπε το παροιμιώδες «είναι αδούλευτη η θηλή, θα στρώσει» και λίγο αργότερα πρόσθεσε «σε λίγες μέρες». Για «λίγες μέρες» πονούσα φριχτά. Αλλά όταν το μωρό θήλαζε, ένοιωθα σαν να βρισκόμουν μαζί του σε ένα σύννεφο αγάπης και τίποτε άλλο να μην υπήρχε στον κόσμο. Και ο πόνος της πρώτης στιγμής απαλυνόταν κάπως. Αυτό το σύννεφο ήταν ένα σύννεφο οξυτωκίνης. Της ορμόνης που βάζει το μωρό μέσα στη μαμά, το βγάζει από την κοιλιά της και βασιλεύει στο σώμα της και στο σώμα του μωρού κάθε φορά που θηλάζει. Της ορμόνης της αγάπης. Είναι σαν να παίρνεις «κάτι». Κάτι μαγικό που σε ανεβάζει σε μια άλλη διάσταση. Και βλέπεις από κει τη ζωή. Μ’ αυτή τη δύναμη που σου δίνει το σώμα σου και η επαφή με το μωρό σου.

Άκουσα για πρώτη φορά οτι ο θηλασμός μπορεί να συνεχιστεί μετά τους 6 μήνες, όταν η κόρη μου ήταν 3 μηνών. Πανάσχετη. Τοτε ήταν που άρχισα να διαβάζω. Τότε ήταν που έκατσα να μάθω γιατί θηλάζουμε. Και κατάλαβα την φράση : Γιατί είμαστε θηλαστικά. Στους 6 μήνες έβαλα στόχο τα 2 χρόνια. Είναι το διάστημα που προτείνουν ο WHO και η UNICEF.  Στους 18 μήνες, έκοψα τους νυχτερινούς θηλασμούς για να μπορέσω να ανταποκριθώ στη δουλειά μου. Στους 21 μήνες βελούδινα, και αγαπημένα, σταματήσαμε τον θηλασμό κοινή συνεναίσει το μωρό μου κι εγώ. Χωρίς κλάμματα, χωρίς υστερίες, χωρίς πισωγυρίσματα.  Οι 21 μήνες που θήλασα ήταν οι ωραιότεροι 21 μήνες της ζωής μου. Και επιπλέον αποδείχτηκαν εντελώς απαραίτητοι στο να χωνέψω τη γέννα και την μητρότητα. Το μωρό είναι ανεξάρτητο και εξερευνητικό, παρά το παρατεταμένο μας κολλητιλίκι. Ίσως, λέω εγώ, και εξαιτίας του. Ελπίζω και υγιέστερο και εξυπνότερο. Αλλά αυτά θα φανούν στο μέλλον.

Αυτά τα λίγα για να συμβάλλουμε κι εμείς ολίγον ως μπλογκ στην διάδωση του θηλασμού και στην ανάκτηση αυτής της αρχαίας τέχνης. Κι αν κάποια νέα μαμά, θέλει κάτι να ρωτήσει, εδώ είμαστε. Με χαρά.

Δρόμοι Ζωής – Bazaar 2015

Δούλεψα γι αυτό 7 χρόνια από τη ζωή μου. Ίσως, τα 7 δημιουργικότερα. Ήταν ένα από τα πιο μακρινά μου και πιο ενδιαφέροντα ταξίδια. Το στηρίζω, το αγαπώ, το επισκέπτομαι κάθε χρόνο. Και κάθε χρόνο σκέφτομαι πως θα έρθει κάποια στιγμή που οι συνθήκες της ζωής μου θα μου επιτρέψουν να δουλέψω γι αυτό ξανά. Είναι το αγαπημένο μου bazaar.

Αν θέλετε να βοηθήσετε στην ετοιμασία του, μαγειρεύοντας, φτιάχνοντας χειροτεχνίες, μιλώντας γι αυτό ή με όποιο άλλο τρόπο μπορείτε, απευθυνθείτε άμεσα στην πιο καλά οργανωμένη εθελοντική ομάδα της πόλης.

Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Καλή επιτυχία και φέτος!

Περί παγωτού (και ατελείωτο blabbering περί υγιεινής διατροφής)

Το παρόν ποστ, γράφεται εδώ και δύο μήνες. Η καθημερινότητα της εργαζόμενης μαμάς είναι όντως εξουθενωτική και σε ό,τι με αφορά ουδόλως επαρκεί δι’ αξιοπρεπές blogging.

Από την σχετικά σύντομη γνωριμία μου με την κόρη μου, και την μακρόχρονη τοιούτη με τον εαυτό μου, έχω αντιληφθεί την εξής πανανθρώπινη αλήθεια :

Αν βαφτίσεις το ο,τιδήποτε «ΠΑΓΩΤΟ», όλοι μπαίνουν στον κόπο τουλάχιστον να το δοκιμάσουν. Αν είσαι στοιχειωδώς τυχερός, το τρώνε και μέχρι τέλους.

Στο Ματζικικό σπίτι, το παγωτό πουλάει. Τι δεν πουλάει? Ορισμένα φρούτα και μέχρι πρότινος το γιαούρτι. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος, ότι όσο κι αν κάνω τη μοδέρνα είμαι μια επι της ουσίας γνήσια Ελληνίδα μαμά, είχα τις, ούτως ειπείν, ανησυχίες μου σχετικά με το πώς θα εξελιχθεί η υγεία του μωρού και τι ολέθριες συνέπειες μπορεί να έχει γι αυτό η μη επαρκής κατανάλωση γιαουρτιού. J Σ’ αυτό ήρθε να προστεθεί η έτι μεγαλύτερη αγωνία μου όταν ανακάλυψα ότι σε αντίθεση με πέρσυ που η κόρη μου έτρωγε τις φράουλες με μανία, φέτος δεν ήθελε ούτε να τις δει. Πεπεισμένη ότι το παιδάκι μου κινδυνεύει από αβιταμίνωση με σοβαρές επιπλοκές, αποφάσισα να καταφύγω στην αγαπημένη μου λύση για γλυκό της πάλαι ποτέ εργένισσας εν διαίτη (en regime που λέμε και στα ελληνικά) : Το παγωτό.

Το παγωτό είναι ο φορέας εκείνος στον οποίο μπορείς να βάλεις σχεδόν ό,τι θέλεις και να παραμείνει σχετικά ελαφρύτερο και υγιεινότερο από οποιαδήποτε άλλη παρασκευή που περιέχει παρόμοια υλικά. Η αιτία είναι ότι έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε νερό. Άρα όλες οι θερμίδες  των άλλων υλικών είτε προέρχονται από λιπαρά, είτε από υδατάνθρακες και δη ζάχαρη, είναι αναλογικά πολύ λιγότερες ανά μερίδα, απ΄ότι αν με τα ίδια περίπου υλικά, φτιάξεις ας πούμε ένα κέηκ. Εννοείται ότι με το κέηκ θα συγκρίνεις ένα παγωτό παρφέ. Που έχει αυγά, έχει κρέμα γάλακτος και τα γνωστά λοιπά. Ελα όμως που παγωτό μπορείς να κάνεις και με ένα μίνιμουμ εντελώς ωμών και φυσικών υλικών. Δείτε λίγο τις παρακάτω ιδέες :

Μπανάνα.

Παίρνεις μια μπανάνα (η και περισσότερες) και την κόβεις σε ροδέλες. Στρώνεις τις ροδέλες σε αντικολλητικό χαρτί και τις βάζεις σκεπασμένες στην κατάψυξη. Όταν παγώσουν εντελώς (σε μερικές ώρες) τις βγάζεις από την κατάψυξη και τις ρίχνεις στο μπλέντερ. Μπορείς να συμπληρωσεις ελάχιστες σταγόνες λεμονιού για να βελτιώσουν και να διατηρήσουν το χρώμα. Πέραν τούτου ουδέν. Η μπανάνα περιέχει πολύ άμυλο. Το άμυλο ως γνωστόν αν το παραδουλέψεις γίνεται ελαστικό. Αυτό στην περίπτωσή μας είναι πλεονέκτημα. Γιατί με τον τρόπο που τα μαχαίρια του μπλέντερ δουλεύουν την μπανάνα, μετατρέπεται en un seul geste  σε παγωμένη κρέμα μπανάνας. Είτε την σερβίρεις ως έχει, είτε την βάζεις ζγκαταψυξ και παγώνει σε κανονική υφή παγωτού. End of story. Σερβίρεις παγωτό μπανάνα.

Μπανάνα – φράουλα (ή φρούτα του δάσους)

Εδώ, θέλει πιο τεχνική :-). Εννοείται πως αστειεύομαι. Επειδή οι φράουλες και τα φρούτα του δάσους έχουν πολύ νερό, η μπανάνα τους  προσφέρει τον κρεμώδη χαρακτήρα που θα λείψει από το τελικό παρασκεύασμα. Προσοχή όμως. Θέλει λελογισμένη χρήση. Αλλιώς η σαρωτική της γεύση σε συνδυασμό με το σαρωτικό χρώμα των κόκκινων φρούτων κινδυνεύει να σας δώσει παγωτό μπανάνα με χρώμα φράουλας, ή παγωτό φράουλα με γεύση μπανάνα. Εχω καταλήξει ότι ακόμα και 2/3 μιας μέτριας μπανάνας με 2 κούπες φρούτα του δάσους, αρκούν για ένα πολύ ικανοποιητικό παγωτό.

Φράουλα (εμάς αυτό μας καίει) με γιαούρτι και μέλι.

strawberry

  • Βάζεις λοιπόν κατά τα ως άνω δυο κούπες φράουλες κομμένες πάνω σε λαδόκολλα να γίνουν παγάκια.
  • Βάζεις τα φραουλοπαγάκια στο μπλέντερ και σου δίνουν φραουλοχιόνι.
  • Προσθέτεις ένα στραγγιστό γιαούρτι full fat.
  • Προσθέτεις γλυκαντικό της αρεσκείας σου. Εμείς βάζουμε μέλι ή σιρόπι αγαύης ή στέβια γιατί η ζάχαρη έχει την τάση να οξειδώνει τη βιταμίνη c, που είναι πολύ ευαίσθητη βιταμίνη, κι αυτό δεν το θέλουμε να συμβεί. Θυμίζω ότι το εγχείρημα δεν είναι να φτιάξουμε παγωτό. Είναι να πουλήσουμε για παγωτό μια φρουτόκρεμα με γιαούρτι. Η ποσότητα του γλυκαντικού εξαρτάται αφενός από τα γούστα μας αφετέρου από το πόσο ξινά είναι τα φρούτα (γιατί κάποιος λόγος υπάρχει που τα παιδάκια δεν τα τρώνε, δεν είναι χαζά) και από το τι γιαούρτι έχουμε χρησιμοποιήσει. Ο παράγων «στραγγιστό» είναι αδιαπραγμάτευτος, πλην all yogurts aren’t created equal από τη μία και από την άλλη, αν κάποιος κάνει δίαιτα ή το παιδάκι του είναι άνω των δύο ετών, ή αυτό του βρίσκεται στο ψυγείο, μπορεί να βάλει γιαούρτι χαμηλών λιπαρών, που είναι κατά τι ξινότερο. Ωραίο γλυκαντικό για το συγκεκριμένο παγωτό είναι και σπιτική μαρμελάδα από το ίδιο ή άλλο φρούτο.Άλλο ωραίο γλυκαντικό είναι τα αποξηραμένα φρούτα. Μουλιάστε τα σε νερό για μερικές ώρες και πολτοποιήστε τα καλά στο μπλέντερ (αφού τα στραγγίσετε) πριν προσθέσετε τα φρουτοπαγάκια.

Τι να προσέξεις.

  • Κατ’ αρχήν πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η έλλειψη λιπαρών και ζάχαρης κάνει το παγωτό πιο σκληρό στην κατάψυξη. Τα λιπαρά του πλήρους στραγγιστού γιαουρτιού είναι σχεδόν απαραίτητα. Η χρήση ζάχαρης ή σιροπιού από ζάχαρη, ή σιροπιού αγαύης, ή μελιού είναι προτιμότερη από την χρήση στέβιας ή ασπαρτάμης (που είναι και κακό πράγμα από μόνη της) ή άλλου γλυκαντικού εις κόνιν. Γιατί κάνει το παγωτό, περισσότερο αφράτο. Το ίδιο κάνει και η μπανάνα γι αυτό κι αν η γεύση της αρέσει στο παιδάκι, την προτείνω.
  • Τα φρούτα πρέπει να καταψυχθούν οπωσδήποτε πριν την παρασκευή του παγωτού. Ο λόγος είναι απλός. Το νερό που έτσι κι αλλιώς περιέχουν τα φρούτα θα καταψυχθεί ποιο ομοιόμορφα μαζί με τα άλλα συστατικά και τις φυτικές ίνες των φρούτων και το παγωτό δεν θα κρυσταλλιάσει, όπως τα παγωτά που έφτιαχναν οι μαμάδες μας τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80. Η υφή του θα είναι τελικά πολύ πιο παγωτένια αν ακολουθήσετε αυτό το απλό tip.
  • Αντί για γιαούρτι, η μαζί με αυτό μπορείτε να προσθέσετε στο παγωτό κρέμα γάλακτος χτυπημένη σε σαντιγύ. Θα δώσει επίσης ωραία υφή και πιο γλυκειά γεύση από το γιαούρτι. Μην φοβηθείτε τα λιπαρά της και μην την αντικαταστήσετε με φυτική σαντιγύ, που είναι μέγας εχθρός της Ματζικικής κουζίνας, για τους εξής λόγους :
    • Για να φτιαχτεί μια οποιαδήποτε σαντιγύ είναι απαραίτητο η βάση της να περιέχει κορεσμένα λιπαρά. Άρα τα φυτικά λιπαρά της φυτικής σαντιγύς είναι κι αυτά κορεσμένα. Τα κορεσμένα λιπαρά, είτε είναι φυτικά, είτε ζωικά, κάνουν αθηροσκλήρωση. Δεν είναι καλύτερα τα μεν από τα δε.
    • Επιπλέον οι φυτικές σαντιγές περιέχουν για γαλακτοματοποιητές λεκιθίνη σόγιας. Πέρσυ, το 79% της διεθνούς παραγωγής σόγιας ήταν μεταλλαγμένο. Τα συμπεράσματα δικά σας.
    • Το βούτυρο της κρέμας γάλακτος είναι φορέας της λιποδιαλυτής βιταμίνης D, που είναι απαραίτητη σε όλους μας αλλά πολύ περισσότερο στα παιδιά. Μην τους την στερείτε.
    • Μετά από τόσα χρόνια στον προσωπικό μου αγώνα για υγιεινή διατροφή, έχω καταλήξει ότι το κλειδί είναι να μάθουμε στους εαυτούς μας και στα παιδιά να τρώνε λίγο και καλούς συνδυασμούς τροφών. Είναι καλύτερα να φάει το παιδάκι λιγότερο παγωτό με καλά υλικά κι ας έχει τα λιπαρούλια του, παρά περισσότερο επειδή έχει φυτική σαντιγύ.
    • Και μια και φτάσαμε ως εδώ ας πω κι αυτό. Είναι παράλογο νομίζω να προσπαθούμε να στερήσουμε από το παιδί τα γλυκά για να μην τα «μάθει» ή να μην τα συνηθίσει. Όλα έχουν τη θέση τους στη διατροφή μας αν είναι φτιαγμένα με προσοχή και καταναλώνονται με χαρά και όχι από κάποια βουλιμική ανάγκη.

Τεχνικές πωλήσεων :

Το παιδάκι δεν χρειάζεται να καταλάβει ότι το παγωτό του είναι φρουτόκρεμα με γιαούρτι. Η μαγεία κρύβεται στη λέξη «παγωτό».

Δώσε στο παιδάκι να δοκιμάσει το παγωτό αμέσως μόλις βγει από το μπλέντερ, που έχει ακόμα υφή semifreddo.  Τόσο η υφή όσο και η γεύση, θα το κατακτήσουν αμέσως και όταν του προσφέρετε το ξυλάκι την άλλη μέρα, θα του αρέσει ήδη.

Χρησιμοποιήστε καινούργια φρούτα κάθε φορά. Πειραματιστείτε ελεύθερα στους συνδυασμούς των καλοκαιρινών φρούτων άλλοτε προσθέτοντας και άλλοτε όχι γιαούρτι ή κρέμα. Αν κρίνω από το δικό μου τα παιδάκια σκυλοβαριούνται την επανάληψη. Κι εμείς εξάλλου.

Φτιάξτε μικρές ποσότητες. Το παγωτό δεν χαλάει στην κατάψυξη μέχρι και για ένα μήνα, αλλά τίνει να χάσει την γευστική του ένταση και το άρωμά του. Εννοείται  βέβαια ότι και από άποψη θρεπτικότητας, όσο φρεσκότερο τόσο καλύτερο.

Χρησιμοποιήστε φόρμες για ξυλάκια και φτιάξτε ατομικές μερίδες. Αυτό εξυπηρετεί δύο σκοπούς. Επειδή όπως είπαμε το παγωτό αυτό δεν έχει λιπαρά και πολύ ζάχαρη σφίγγει πολύ στην κατάψυξη, αν το βάλεις σε θηκούλες, γλιτώνεις το σκαρπέλο για να το ξεκολλήσεις από το δοχείο.  Επιπλέον οι συγκεκριμένες μερίδες βοηθάνε όλους να μην υπερκαταναλώνουμε. Πολλές φορές, γεμίζω με το παγωτό θήκες σιλικόνης για σοκολατάκια. Φτιάχνω έτσι καρδούλες παγωτού με περίπου 30 -35 θερμίδες η μία. Εχω καταλάβει ότι μια καρδούλα μού είναι αρκετή για να φρεσκάρω τη γεύση μου μετά το φαγητό. Στα μεγάλα κέφια τις τυλίγω με λιωμένη σοκολάτα και φτιάχνω έτσι μικρά παγωτίνια που είναι ωραίο κέρασμα σε μια ξαφνική επίσκεψη και ικανοποιούν την ανάγκη μας για γλυκύτερο γλυκό κάποιες φορές.

Αν παρόλες τις προσπάθειές σας το παγωτό τσιμεντοποιηθεί και το παιδάκι δεν το θέλει, βάλτε τη μερίδα του στη moulinette. Θα μετατραπεί αμέσως σε semifreddo και θα καταναλωθεί  παραχρήμα.

Αυτά τα λίγα για σήμερα και ελπίζω και οι μη έχοντες παιδάκια να διαβάσετε πίσω από τις γραμμές και να καταλάβετε ότι το απλό αυτό παγωτό είναι πολύ νόστιμο και σας αφορά επίσης.

A la prochaine.

 

Muffins Μπαλαντερ (που εγώ τα κάνω μόνο αλμυρά)

Την συνταγή αυτή την έχω βρει εδώ και χρόνια στο epicurious.com τον επίσημο δικτυακό τόπο των περιοδικών Gourmet και Bon Appetit . Την έχω φτιάξει πολλές φορές με μεγάλη επιτυχία. Δεν έχω ποτέ όμως προσπαθήσει να τα κάνω γλυκά. Έτσι κι αλλιώς εγώ δεν συμπαθώ πολύ τα γλυκά (να τα τρώω, γιατί να τα φτιάχνω, τρελλαίνομαι).

2 κούπες αλεύρι

1 κ.σ. baking powder

½ κ.γ. αλάτι

1 κ.σ. ζάχαρη

1 αυγό

1 κούπα γάλα

¼ κούπας βούτυρο λιωμένο

Ανακατεύουμε τα 4 πρώτα υλικά σ’ ένα μπωλ. Προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και ανακατεύουμε όσο χρειάζεται για να υγρανθεί το αλεύρι. Το μείγμα δεν χρειάζεται να γίνει ομοιογενές.

Γεμίζουμε 12 φορμάκια για muffins πολύ καλά (αλλά όχι υπερβολικά) βουτυρωμένα και αλευρωμένα (έχουμε τινάξει πολύ καλά το επιπλέον αλεύρι). Αν έχετε φορμάκια σιλικόνης, δεν χρειάζονται ούτε βουτύρωμα ούτε αλεύρωμα.

Ψήνουμε τα μάφινς σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 20 -25 λεπτά.

Σ’ αυτό το βασικό μείγμα μπορείτε να προσθέσετε ό,τι σας αρέσει.

Σας προτείνω τους ακόλουθους συνδιασμούς :

Παρμεζάνα

Προσθέτετε στη βασική ζύμη 1 κούπα τριμμένη παρμεζάνα (στο χοντρό τριφτήρι, όχι σκόνη). Απλώς την ανακατεύετε με το βασικό μείγμα, από το οποίο καλό είναι να έχετε παραλείψει το αλάτι.

Λούζα με μαύρο πιπέρι και ανθό αλατιού

Περνάτε 5-6 φέτες λούζα από το τηγάνι χωρίς καθόλου λιπαρή ύλη, να φρυγανιστεί. Την κόβετε με το μαχαίρι σε μικρά κομμάτια. Την προσθέτετε στο βασικό μείγμα μαζί με φρσκοτριμμένο και χονδροκομμένο μαύρο πιπέρι (ποσότητα ανάλογα με το γούστο σας). Ανακατεύετε καλά και γεμίζετε τις φόρμες. Πασπαλίζετε τα κεκάκια από πάνω με το αλάτι. Προσοχή στην ποσότητα.

Λιαστή ντομάτα και μανούρι

Προσθέτετε στη βασική συνταγή ½ κούπα μανούρι κομμένο σε μικρά κομμάτια και 3-4 λιαστές ντομάτες (σε λάδι) καλά σκουπισμένες και κομμένες επίσης σε μικρά κομμάτια. Προαιρετικά μπορείτε να βάλετε και λίγη ξαλμυρισμένη κάππαρη.

Καπνιστή πέστροφα – τυρί κρέμα – σχοινόπρασσο.

Ανοίγετε με τα δάχτυλα 200 γρ. πέστροφα σε μικρά κομματάκια. Ανακατεύετε τη μισή με ½ κούπα τυρί κρέμα και την άλλη μισή με τη ζύμη. Προσθέτετε στη ζύμη και το σχοινόπρασσο. Βάζετε σε κάθε θηκούλα τη μισή περίπου ζύμη απ’ όση χωράει. Τοποθετείτε στο κέντρο της ζύμης 1 κ.γ. από το μείγμα του τυριού κρέμα. Συμπληρώνετε την υπόλοιπη ζύμη. Προαιρετικά, πασπαλίζετε με μαυροκούκκι.

Με μπλε τυρί

Προσθέτετε στο βασικό μείγμα 1 κούπα ροκφόρ ή γκοργκοντζόλα σε τρίμματα. Στην πρώτη περίπτωση παραλείπετε το αλάτι, ενώ στη δεύτερη όχι. Μπορείτε να προσθέσετε και μερικά φύλλα μελισσόχορτου ψιλοκομμένα.

Εύχομαι να σας αρέσουν τα muffins μου και στη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα να συντροφεύσουν τα πρωινά ή τους απογευματινούς σας καφέδες.

Καλό χειμώνα.

Οι μικροί πρίγκηπες μαγειρεύουν

Το Σάββατο το πρωί, είχα μαθημα μαγειρικής. Είχα αποφασίσει να δείξω στα παιδιά brownies, για να τα προσφέρουμε στο μπουφέ του καλωσορίσματος στην παράσταση.

Δέκα ακριβώς ήμουν εκεί. Με τα υλικά μου και τα σύνεργά μου. Δέκα ακριβώς ήταν εκεί και ο Σινάν με τον Οκάν. Επειδή γενικώς οι ομάδα μαγειρικής (συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εθελοντών – ονόματα δε λέμε ούτε δείχνουμε) αποτελείται από άτομα κατ’ εξοχήν χαϊδοκόλικα, ξεκινήσαμε με το γνωστό ritual, αγκαλιές – φιλιά. Αρχίσαμε να μετράμε τα υλικά για να τα έχουμε έτοιμα όταν θα έρθουν οι άλλοι. Εχω 8 μαθητές κι έναν αναπληρωματικό. Εκτός από τον Σινάν και τον Οκάν, έχω ακόμα το Ρετζέπ, τον Χασάν, τον Κορρέα, τον Μεμεταλή, το Μουσταφά και αναπληρωματικό τον Φερίτ, που μία έρχεται και μια δεν έρχεται. Το Σάββατο οι περισσότεροι άργησαν. Τέλος πάντων όταν ήρθα εμείς είχαμε ήδη μετρήσει τα υλικά μας :

3/4 κούπας βούτυρο
140 γρ. πικρής σοκολάτας
2 κούπες ζάχαρη
1 φακελλάκι εσπρέσσο στιγμής
1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κ.γ. αλάτι
4 μεγάλα αυγά
1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 κούπας chips πικρής σοκολάτας

Τα παιδιά λαδώσανε το ταψάκι ελαφρά και το καλύψανε με χαρτί ψησίματος. Ύστερα βουτύρωσαν το χαρτί ψησίματος (που επειδή είχαν λαδώσει το ταψάκι πριν, δε γλιστρούσε, να φύγει από το ταψί καθώς το βουτυρώνανε). Ο Οκάν έκοψε το βούτυρο σε κομμάτια και το έβαλε σ’ ένα μπωλ πάνω από μια κατσαρόλα με νερό που βράζει. Αυτό οι Ιταλοί το λένε μπανιομαρία, οι γάλλοι κι εμείς μπαινμαρί. Ο Σινάν έκοψε πολύ επαγγελματικά (όπως του χει δείξει ο Μπλογκομάγειρος) τη σοκολάτα σε κομμάτια και την έβαλε να λιώσει μαζί με το βούτυρο. Εντωμεταξύ ήρθε κι ο Χασάν και τον βάλαμε να ανακατεύει το μείγμα στο μπαιν μαρί. Όλοι ρωτούσαν, «εγώ, κυρία τι να κάνω?» . Τότε ο Χασάν έβγαλε το μείγμα βουτύρου σοκολάτας από το μπαιν μαρί και ενώ εγώ το ανακάτευα δυνατά, ο Μουσταφά άδειαζε μέσα τη ζάχαρη, ο Ρετζέπ τον καφέ και ο Μεμεταλή τη βανίλια και το αλάτι. Υστερα ήρθε η σειρά των αυγών. Τα δύο τα έσπασε ο Κορρέα και τα έριξε ένα-ένα μέσα καθώς ανακάτευε πολύ δυνατά ο Μεμεταλή. Κάθε αυγό έπρεπε να απορροφηθεί τελείως από το μείγμα μέχρι να μπει το επόμενο. Επειτα ανέλαβε το ανακάτεμα ο Χασάν και τα άλλα δύο αυγά τα έσπασε και τα πρόσθεσε (ένα- ένα) ο Μουσταφά. Ο Ρετζέπ, ανακάτεψε τα chip σοκολάτας με το αλεύρι (για να μη λιώσουν με το ψήσιμο κι ενωθούν με την υπόλοιπη ζύμη) και τα άδειασε λίγα λίγα στο μείγμα καθώς εγώ ανακάτευα. Ο Οκάν, άρχισε τη λάντζα. «Πω – πω!» φώναξα ξαφνικά! «Ξεχάσαμε τη μαγκιά!» Τότε ο Σινάν πασπάλισε το ταψάκι με κακάο και τίναξε όσο κακάο δεν κόλλησε στο βούτυρο. Αυτό το έκανε αντί για αλεύρωμα για να μη χαλάσει η ωραία εμφάνιση των brownies και γίνει ο πωπός τους άσπρος από τα αλεύρια. Αδειάσαμε το μείγμα στο ταψί και ο Μουσταφά το άπλωσε ομοιόμορφα με τη σπάτουλα. Κρατήσαμε και λίγο μείγμα και γεμίσαμε 4 ατομικά φορμάκια από χαρτί. Αυτά τα μπραουνοκεκάκια θα τα κόβαμε στα 2 και θα τρώγαμε από μισό ο καθένας για να δούμε τι φτιάξαμε. Γιατί όπως είπαμε τα brownies ήταν για τους καλεσμένους. Και επειδή το ξέχασα, τα μπράουνις τα λέμε έτσι γιατί είναι αμερικάνικο γλυκό και στα αγγλικά, όπως ξέρουν τα παιδιά, brown είναι το καφέ. Κι επειδή αυτό το γλυκό έχει πολύ σοκολάτα και βγαίνει πάντα καφέ, το λέμε έτσι. Βάλαμε το γλυκό στο φούρνο στην τελευταία θέση κάτω – κάτω. Το φούρνο τον είχαμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς και τ’ αφήσαμε να ψηθούν περίπου 25 λεπτά. Σ’ ένα πιο δυνατό φούρνο ίσως να ήταν έτοιμα σε 20 λεπτά.

Όμως τα παιδιά δεν είχαν χορτάσει μαγειρική. Και ο Ρετζέπ φωνάζει : «Κυρία να κάνουμε μπουλγκούρ?» «Μα είπατε οτι θα φέρετε τις συνταγές απο τις μαμάδες σας και δεν τις φέρατε.» «Κυρία, να πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου να τη ρωτήσω τα υλικά?» «Να την πάρεις.»

Ο Ρετζέπ μιλάει στο τηλέφωνο στα τουρκικά : «Άνε’μ, blah blah blah μπουλγκουρ, blah blah blah, τάκα- τάκα.» Γράφει σ’ ένα χαρτί τα υλικά :

1 κιλό πληγούρι

μια κονσέρβα ντοματάκια ψιλοκομμένα

2 κρεμμύδια πολύ ψιλοκομμένα (εκτός αν τα κόβει ο Χασάν)

αρκετό μπούκοβο (εκτός αν το βάζει η Μάτζικα)

2 κύβους βόδι (εκτός αν έχετε σπιτικό ζωμό, οπότε θα χρειαστεί να προσθέσετε και αλάτι)

«Κυριά, κυρία, να πάρουμε και γιαούρτι να φτιάξουμε και αιράν?» «Να πάρετε!»

Τα παιδιά έφτιαξαν μόνα τους το αιράν. Έβγαλαν το μίξερ μας και χτύπησαν μέσα 1 κιλό γιαούρτι πλήρες στραγγιστό, 1 1/2 λίτρο νερό, το χυμό ενός λεμονιού και αλάτι. Το αιράν άφρισε πολύ και το έβαλαν σε δύο μεγάλα μπωλ με παγάκια και τα μπωλ στο ψυγείο. «Θα φτάσει για όλα τα παιδιά, κυρία.»

Την ίδια ώρα, ο χασάν , ο βοηθός μου, σχεδόν ψιλόκοψε το κρεμμύδι και το βάλαμε να μαραθεί στο λάδι, που ζεσταινόταν σε μια μεγάλη κατσαρόλα. Λίγο πριν να είναι έτοιμο το κρεμεμύδι προσθέσαμε 1/2 κ.γ. μπούκοβο και το φέραμε κι αυτό μια δυο γυροβολιές. Ο Κορρέα μέτρησε το πληγούρι για να δει πόσο νερό χρειαζόμαστε για το ζωμό. μέτρησε την διπλασια ποσότητα νερού και το έβαλε στο βραστήρα να βράσει. Διαλύσαμε τους «κύβοι βόδι» στο νερό και τ’ αφήσαμε λίγο να περιμένουν. Εντωμεταξύ καβουρδίσαμε λίγο το πληγούρι στο λάδι, μαζί με το κρεμμύδι και το μπούκοβο. όταν το πληγούρι άρχισε να ασπρίζει ελφρά, τότε προσθέσαμε την κονσέρβα με τα ντοματάκια και αμέσως μετά το ζωμό. Χαμηλώσαμε τη φωτιά και το αφήσαμε να σιγοβράσει, μέχρι να πιει όλο το νερό.

Στρώσαμε το τραπέζι. Τα brownies ήταν έτοιμα. Ανέλαβα να τα πάρω στο σπίτι μου για να τα κόψω όταν κρυώσουν τελείως να τα πασπαλίσω με άχνη ζάχαρη και να τα στολίσω σε μια πιατέλα για τους καλεσμένους. τα παιδιά συμφώνησαν. Το αιράν πάγωνε στο ψυγείο και το μπουλγκουρ ήταν σχεδόν έτοιμο.

Καθίσαμε να φάμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. Εβλεπα γύρω μου λαμπερά μάτια. χαρούμενα πρόσωπα. Παιδιά που η μαγειρική τα είχε ενθουσιάσει και τα είχε κρατήσει εκεί, στο κέντρο, να μιλάνε, να γελάνε, να διασκεδάζουν. Παιδιά που απολάμβαναν μαζί αυτά που τα ίδια είχαν φτιάξει. Ένοιωσα λίγο ευνοημένη από τη ζωή που είχα την ευκαιρία να μοιραστώ το τραπέζι τους. Τους το είπα. Τους είπα πως ήμουν πολύ ευτυχισμένη που τρώμε έτσι όλοι μαζί. Για κάποιο μυστήριο λόγο, με ρώτησαν αν θα κλάψω αύριο στη γιορτή την ώρα που θα μιλάω. «Κλαίω μόνο οταν μιλάω για το μπαζάρ.» Τους είπα. «Αλλά αύριο δεν θα κλάψω ούτε όταν θα μιλήσω για το μπαζάρ. Σας δίνω το λόγο μου.»

Τον κράτησα το λόγο μου. Ελπίζω τα παιδιά να είναι περήφανα για μένα όπως είμαι εγώ γι αυτά. όση ώρα έβλεπα την παράσταση, σκούνταγα τη Στέλλα και της έλεγα. «Αυτόν τον έχω μαθητή στην ομάδα μαγειρικής.» Και καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι.

Δεν μπορώ να γράψω τίποτε για την παράσταση. Αυτή είναι μια βιωματική εμπειρία που μόνο αν τη ζήσεις την καταλαβαίνεις. Θέλω μόνο να πω το ευχαριστώ μου στο Θοδωρή και στο Μπάμπη Κωστιδάκη, στην Εμμυ Χριστοπούλου, στο Γιάννη Περήφανο και στη Μάγδα Τερζίδου. Κάνουν τα όνειρά μου πραγματικότητα. Μ’ έκαναν να ξαναπιστέψω στο μικρό πρίγκηπα. Χρωστάω όμως κι ένα ευχαριστώ στη Μάτα. Η Μάτα μου έδειξε ένα δρόμο. Κι όταν αποφάσισα να τον περπατήσω, μ’ εμπιστεύτηκε. Η εμπιστοσύνη της Μάτας, μ’ εκανε να ανακαλύψω πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα οτι υπάρχουν. Μ’ έκανε να βρω μέσα μου, έναν άγνωστο ενδιαφέροντα άνθρωπο. Αυτό, πως ξεπληρώνεται?

Ευχαριστώ πολύ όσους ήρθαν στη γιορτή. Με κάνουν να νοιώθω λιγότερο Δον Κιχώτης.

Στο Βουλκανιζατερ, ή «δεν θα πεθάνουμε ποτέ»!

«Τόση ξανθοσύνη γύρω μου κι εντός!?», που θά ‘λεγε και μια ψυχη.

Χτες το πρωί, βγαίνοντας από το πάρκινγκ του σπιτιού μου, έσπασα το δεξί φανάρι και βούλιαξα το φτερό. Επειδή διάγω περίοδο αφόρητου στρες κι έχω κι ένα πρόβλημα στο να βάζω όρια (τι σας λέω πρωί – πρωί) χάνω σπανίοτε την αίσθηση της απόστασης. Δεν θέλω να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες γιατί νοιώθω βλάκας με τον τρόπο που προκάλεσα αυτή τη ζημιά.

Αργότερα μέσα στη μέρα, πάτησα μια πρόκα με τη δεξιά μπροστινή μου ρόδα. Quel horeur! Το χειρότερο είναι οτι δεν το αντελήφθην και το λάστιχο, καθώς δεν είχε ξεφουσκώσει (yet) δεν θεώρησε σκόπιμο να μου αφήσει και κανένα υπονοούμενο.

Σήμερα το πρωί, χτυπάει το ξυπνητήρι στις 5:45 για να πάω στα Οινόφυτα, να γράψω κανένα ποστάκι για την ποίηση. Κατεβαίνω στο αυτοκίνητο σαν χαρούμενο πουλάκι, ΔΕΝ προσέχω το λάστιχο και κούτσα-κούτσα φτάνω στην Καβάλας. Μου φαινότανε λίγο βαρύ το τιμόνι, αλλά δεν πήγε το (κατάξανθο) μυαλό μου στο λάστιχο. Κάποια στιγμή, προσπερνάω ένα βενζινάδικο και ταυτόχρονα κάνω την ολέθρια σκέψη : Βρε μπας κι έχει ξε-φου-σκώ-σει το λάστιχάκι μου? Βεβαίως και είχε. Πίττα ήταν. Κάνω κακήν κακώς όπισθεν (στην Καβάλας λέμε τώρα, στις 6:00 το πρωί, ανάμεσα σε λεωφορεία πούλμαν κι άλλους νυσταγμένους μές στα αυτοκίνητά τους όπως εγώ) και φτάνω στο βενζινάδικο. Ρωτώ ευγενικά την δεσποινίδα με την επιμελημένη κατάμαυρη κόμμωση και το άψογο μακιγιάζ και μανικιούρ αμερικανίδας γκαρσόνας στο Τέξας : «Μήπως υπάρχει κάποιος να ρίξει μια ματιά στο λάστιχό μου?»

«Ααχ κοπελιά, συνήθως έχω Πακιστανούς εκεί από πίσω (έδειξε αόριστα προς το βάθος του οικοπέδου) και τα κοιτάζουν τα λαστιχάκια, αλλά τώρα δεν έχουν έρθει ακόμα.» Αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ, κατάπια το σάλιο μου και γύρισα προς το μέρος όπου έπρεπε να βρίσκονται τα αξεσουάρ – πακιστανοι. Εκείνη την ώρα, ένα παληκάρι έμπαινε στο βενζινάδικο κραδαίνοντας μια σφουγγαρίστρα (με περισσή ομολογουμένως χάρη και ανδρεία). Τρέχω ξωπίσω του πάνω στο δεκάποντο μποτάκι μου, αναφωνώντας για να μην πω εκλιπαρώντας : «Με συγχωρείτε, να σας πω λίγο, συγγνώμη, κύριε, να σας πω? Μήπως θα μπορούσατε να ρίξετε μια ματιά στο λαστιχό μου γιατί έχει ξε-φου-σκώ-σει?» (στην άρνησή μου εγώ, ακόμα).

«Δεν είμαι του βενζινάδικου, αλλά να το δω, να σας βοηθήσω.» «Να σε χαίρεται η μαννούλα σου αγόρι μου!», σκέφτηκα και είπα, «Μα δεν θέλω να σας βάλω σε κόπο, θα περιμένω να έρθει κάποιος από το προσωπικό.» «Δεν είναι κόπος, δεσποινίς (καλά αυτό είχα να το ακούσω αιώνες), φέρτε το αυτοκίνητο λίγο πιο πίσω.»

Για να μη σας τα πολυλογώ, το φουσκώσαμε το λάστιχο, και αυτό άρχισε να ξαναξεφουσκώνει με ταχύτατους ρυθμούς. «Δεν μπορείτε να οδηγήσετε, πρέπει να πάτε σε βουλκανιζατερ. Έχει ένα στην Π. Ράλλη, ένα στην Αχιλλέως κι ένα … Αυτά ξέρω εγώ τουλάχιστον. » Τον χιλιοευχαρίστησα και μπήκα στο αυτοκίνητο. To be or not to be? σκέφτηκα, γιατί πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις πετάω μια φιλοσοφική ατάκα για να φανεί και που είμαι cultivee. Και πήρα το δρόμο για την Αχιλλέως.

Μπήκα στο βουλκανιζατέρ, ήρθε το αφεντικό με κοίταξε με μισό μάτι (προφανώς σκεπτόμενος καλώς την την ξανθούλα, καλώς την πρωί-πρωί), ξεμοντάρει το λάστιχο, με κοιτάζει με βαθύ νόημα και αυστηρότη και μου λέει. «Θέλετε άλλο λάστιχο μαντάμ.» Καθώς έχω και την κουφαμάρα μου και είχα χαζέψει κοιτάζοντας το βουλκανιζατερικό περιβάλλον, χρειάστηκε να το επαναλάβει. «Το λάστιχό σας, λέω. Θέλει αντικατάσταση. Περπατήσατε με το λάστιχο ξεφούσκωτο και παθατε ζημιά.» «Έχετε ίδιο να μου βάλετε?» Ψέλισσα δειλά.» Εχω και κάνει 35 ευρώ.» «Alea jacta est.»,σκέφτηκα κι έφερα στο νου μου τον ξεδοντιάρη πειρατή από τον Αστεριξ. «Βάλτε το.»

Tires

Ο σκύλος παρατηρούσε με μέγα ενδιαφέρον όλα τα τεκταινόμενα από το παράθυρο. Η στιγμή που ο γρύλλος σήκωνε το αμάξι τον συγκίνησε βαθειά. Εγώ παρατηρούσα τον μετανάστη που έβαζε το μεταχειρισμένο (σε άθλια κατάσταση) λάστιχο στην ζάντα μου και που και που μου χαμογελούσε. Παρατηρούσα επίσης τα ημερολόγια με πτωχά πλην ευφάνταστα ενδεδυμένες κυρίες που κρεμόντουσαν σε διάφορα σημεία του βουλκανιζατερ.

Calendar girls

Πλάκα έχει. Σου συμβαίνει κάτι τέτοιο κι εκτός που έχεις την μοναδική ευκαιρία να κάνεις ευτυχισμένο έναν συνάνθρωπό σου επειδή σε έπιασε κότσο, βλέπεις κι ένα σωρό εικόνες που ξέρεις οτι υπάρχουν αλλά δεν έχεις εκτεθεί σ’ αυτές εδώ και καιρό.

Σε λίγο έφτασε ένας άλλος πελάτης, επίσης με σκασμένο λάστιχο, αλλά αυτός συνειδητοποιημένος. Πήγε κοντά, έλεγξε τα πάντα βεβαιώθηκε προφανώς για την ακρίβεια των λεγομένων του βουλκανιζατερά και ψώνισε ως εκπαιδευμένος καταναλωτής.

Μου βάλανε το λάστιχο (ο οικονομικός μετανάστης, το αφεντικό δεν έκανε λάντζα) και φαίνεται οτι κοίταζα με τόση βλακεία στο βλέμμα που χρειάστηκε να μου πει (ο οικονομικός μετανάστης), «έτοιμη είστε.» Το είχα καταλάβει. Του χαμογέλασα πλατειά και του είπα «ευχαριστώ πάρα πολύ.» Μου χαμογέλασε κι εκείνος. Πλήρωσα κι έφυγα σαν χαρούμενο πουλάκι.

Ήταν η ώρα 6:45 και πήγα τα Μάγια βόλτα στον πεζόδρομο της Ερμού. Ήταν υπέροχα. Φωτεινό σκοτάδι τριγύρω, όλα ήσυχα, μια μικρή ψιχάλα, τα Μάγια χαρούμενα το γκαζόν πρασινότερο, γύρω ψυχή. Αυτή η πρωινή βόλτα κάθε μέρα, γεμίζει την ψυχή μου. Μ’ αρέσουν τα πρωινά. Μ’ αρέσουν οι ανατολές. Μ’ αρέσει να λαμπραίνει η μέρα λίγο-λίγο και να είναι όλη δική μου, μπροστά μου, ελεύθερη και δημιουργική, γεμάτη εκπλήξεις.

Μπήκα στο αυτοκίνητο. 7:00 ακριβώς (δυο ώρες νωρίτερα από κάθε μέρα) ήμουν στο γραφείο. Επιπλέον, είχα μαζί μου ένα μικρό κατσικίσιο τυράκι. Ενα μικρό ολόλευκο κυλινδρικό soignon που το είχα πάρει μαζί μου μ’ ένα κουτί ιταλικά κριτσίνια για να το μοιραστώ με τον αδελφό μου, στα Οινόφυτα. Μια μέρα χωρίς τυρί, είναι μια χαμένη μέρα. Καθώς επίσης και η καλή μέρα από το τυρί φαίνεται.

soignon

Μπήκα στην κουζίνα, έφτιαξα ένα καυτό δυνατό τσάι με γάλα (Yorkshire Gold – Taylors of Harrogate), έκοψα το μισό τυρί σ’ ένα πιατάκι κι έβγαλα από το συρτάρι τα κρακεράκια παπαδοπούλου με Ω3.

yorkshire gold

Τι βουλκανιζατερ κι αηδίες… Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, μπιπ-μπιπ-μπιπ νεκροθάφτη! (Αν ήμουν βουλκανιζατεράς, θα το έγραφα όπως του αρμόζει.)

Update :

Κατόπιν ορισμένων σχολίων απεφάσισα να οπτικοποιήσω, τρόπoν τινα, την περιπέτειά μου προς διευκόλυνση της κατανόησης. Ελπίζω να μην υπάρχουν πια κενά.

Δυστυχώς οι φωτογραφίες δεν είναι πιστές. Δεν κατάφερα να βρω στον ιστό φωτό χοντρου 55άρη βουλκανιζατερά, ούτε κοντού βοηθού βουλκανιζατερά. Truly sorry for the inconvenience, girls.

Τα μπλινί της γιαγιάς Άννας


Grandma’s Hands
Originally uploaded by slight clutter

Είναι τώρα δεκαπέντε μέρες που θέλω να γράψω δυο λόγια για τη γιαγιά. Η μαμά της φίλης μου της Αλεξάνδρας, η γιαγιά Άννα, ήρθε από την Τασκένδη πριν από ακριβώς 4 χρόνια. Με το που αντίκρυσε το Δημήτρη τον εγγονό της στο αεροδρόμιο, του είπε τη φράση : «Ήρθα να πεθάνω.»
Πήγα με πολύ ενθουσιασμό στο σπίτι της Αλεξάνδρας να την γνωρίσω. Είχα στο μυαλό μου μια ρωσίδα μπαμπούσκα με παρδαλό μαντήλι και μεγάλο κόμπο, όπως αυτή που διάβαζα μικρή στο «θείο Πλάτωνα» της Άλκης Ζέη. Τίποτε από όλα αυτά. Η γιαγιά είχε κοντά μαλλιά, δεν φορούσε μαντήλι και είχε χαραγμένο με τατουάζ στο χέρι της το όνομά της. Άννα. Δεν ήξερε λέξη ελληνικά παρά το ότι ο άνδρας της, ο μπαμπάς της Αλεξάνδρας ήταν Έλληνας. Μου άρεσε πολύ αυτή η μοντέρνα, ξύπνια γιαγιά και βούτηξα από τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρας τους ελληνορωσικούς διαλόγους και προσπάθησα να της πιάσω κουβέντα. Μου μάθαινε πως λένε το πηρούνι το μαχαίρι κι όλα τα του τραπεζιού στα ρωσικά, κι εγώ έβρισκα τις πιο απίθανες φράσεις από τους διαλόγους και τις της έλεγα για να γελάσει : «έχουμε έρθει με μια αντιπροσωπεία από το κόμμα». Τέζα στα γέλια η γιαγιά. Της φιλούσα το χέρι και της έλεγα ντασβιντάνια, όταν φεύγαμε.
Νομίζω πως αρχίσαμε να επικοινωνούμε την μέρα που της ζήτησα τη συνταγή για τα μπλινί. Το μάτι της έλαμψε κι άρχισε να λέει τη συνταγή στην Αλεξάνδρα για να μου την πει στα ελληνικά. Η Αλεξάνδρα, που σκυλοβαριόταν να μεταφράζει τους διαλόγους μου με τη γιαγιά, έλεγε συνέχεια : «κριέπες είναι καρίτσι μου», με την άψογη ρωσική προφορά της. Ώσπου μια μέρα, που η γιαγιά ήξερε ότι θα πάω, μου έφτιαξε μπλινί. Περισσότερη ήταν η χαρά μου που η γιαγιά θέλησε να με φιλέψει, παρά για τα μπλινί τα ίδια. Τα όποια, ειρρήσθω εν παρόδω, ήταν φαν-τα-στι-κα. Ετσι σφραγίστηκε η σχέση μου με τη γιαγιά. Μας κολλήσανε τα μπλινί. Κι έτσι πήρα κι εγώ το θάρρος και ζήτησα από τη Σάσα να πει στη μαμά της να φτιάξει μπλινί για το μπαζάρ πέρσυ τα Χριστούγεννα.
Πριν κανένα μήνα, η γιαγιά μπήκε στο νοσοκομείο. Ήταν η γιορτή της μητέρας όταν πήγα να τη δω. «Μόλις βγεις γιαγιά από δω, θα ‘ρθώ στο σπίτι να μου κάνεις μπλινί.» και της φίλησα το χεράκι της που έκαιγε από τον πυρετό. Η γιαγιά, παρά τον πυρετό ήταν χαρούμενη κι ευδιάθετη. Μετά από περίπου 3 εβδομάδες ξαναμπήκε στο νοσοκομείο, άσχημα πια. Δεν άνοιξε τα μάτια της όταν μπήκα στο δωμάτιο, και η Αλεξάνδρα την σκούντηξε δυνατά για να ξυπνήσει και της είπε μια φράση που δεν κατάλαβα, στα Ρωσικά. Μόνο δυο λέξεις γνώρισα από τη φράση. Τίνα και μπλινί. Ίσως της έλεγε, «ξύπνα μαμά, ήρθε η Τίνα. Τη θυμάσαι που της αρέσουν τα μπλινί?» Όμως η γιαγιά, δεν ξύπνησε. Και μετά από τρεις μέρες, κοιμήθηκε για τα καλά.
Η κηδεία της ήταν η πιο μικρή κηδεία που έχω δει. Η γιαγιά δεν είχε βγει σχεδόν ποτέ από το σπίτι εδώ στην Αθήνα. Δεν την ήξερε κανείς παρά μόνο οι στενοί φίλοι της Αλεξάνδρας και του Δημήτρη που πήγαιναν στο σπίτι. Ήταν δεν ήταν 20 άτομα στην κηδεία. Η γιαγιά, φορούσε μπλε μαντήλι, σφιχτά δεμένο κάτω από το σαγόνι, μπλε φόρεμα, το καλό της, και μια ωραία καρφίτσα. Ήταν πολύ όμορφη και περιποιημένη και προς στιγμή μου φάνηκε πως μου ‘κλεισε το μάτι, όπως τότε που μου έλεγε πως θα φτιάξει μπλινί να τα δοκιμάσω.
Σας δίνω την καλύτερη συνταγή μπλινί της συλλογής μου με την ελπίδα να σας αρέσουν. Κι αν σας αρέσουν πείτε μια ευχή γι αυτή τη γλυκειά γιαγιά που έφυγε με τα πόδια από τη Μόσχα για να πάει στην Τασκένδη να βρει την τύχη της την εποχή του Στάλιν.

Θα χρειαστείτε :

2 αυγά
2 κούπες γάλα ή ξινόγαλα
1 μικρό πακετάκι μαγιά
2 κ.σ. ζάχαρη
1 πρέζα αλάτι
2 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
ελαιόλαδο ή αραβοσιτέλαιο
Λιωμένο βούτυρο

Εκτέλεση

Όλα τα υλικά πρέπει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου. Βγάλτε τα αυγά αρκετά νωρίτερα από το ψυγείο. Το γάλα, πρέπει να είναι χλιαρό, αλλά όχι ζεστό.
Σ’ ένα κεραμικό ή πλαστικό μπωλ (όχι μεταλλικό) διαλύστε τη μαγιά στο χλιαρό γάλα ή ξινόγαλα, προσθέστε 1 κ.σ. ζάχαρη και περίπου μισή κούπα κοσκινισμένο αλεύρι. Ανακατέψτε τα υλικά ώσπου να γίνει ένας ομοιογενής χυλός και αφήστε το χυλό να φουσκώσει σε ένα ζεστό μέρος, για μισή ώρα.
Προσθέστε την υπόλοιπη ζάχαρη. Ανακατέψτε απαλά και αρχίστε να κοσκινίζετε μέσα στο μείγμα το αλεύρι, περίπου μισή κούπα τη φορά. Όταν το αλεύρι έχει τελειώσει και το μείγμα είναι οιμοιογενές, προσθέστε 2 κ.σ. λάδι, ανακατέψτε καλά και διατηρείστε σε ζεστό μέρος το μείγμα.
Αλλείψτε ελάχιστο λάδι σε ένα αντικολλητικό τηγάνι και βάλτε το να κάψει πάρα πολύ (ώσπου να καπνίσει το λάδι). Βάλτε στο τηγάνι μια μικρή ποσότητα από το μείγμα και γύρτε το τηγάνι προς όλες τις κατευθύνσεις πολύ γρήγορα, ώστε το μείγμα να απλωθεί ομοιόμορφα παντού και το μπλινί να γίνει πολύ λεπτό. Όταν η επιφάνεια του μπλινί βγάλει φουσκάλες και δεν είναι πια ρευστή αναποδογυρίστε το, να ψηθεί κι από την άλλη, για μισό λεπτό περίπου. Βγάλτε το από το τηγάνι, κι αμέσως (χωρίς να ξαναλαδώσετε το τηγάνι) βάλτε το μείγμα για το επόμενο μπλινί. Μεχρι να ψηθεί το υπόλοιπο, αλλείψτε το προηγούμενο μπλινί με τη βοήθεια ενός πινέλου, με λιωμένο βούτυρο, από τη μια μεριά.
Συνεχίστε μέχρι να τελειώσει ο χυλός. Δεν θα ξαναχρειαστεί να λαδώσετε το τηγάνι καθόλου. Έχετε υπόψη σας ότι όπως όλες οι τηγανητές ζύμες, έτσι και τα πρώτα ένα δυο μπλινί, βγαίνουν χάλια. Από το τρίτο κι έπειτα τρώγονται.
Μπορείτε να κάνετε μπλινί σε δύο μεγέθη : μεγάλα σαν κρέπες που θα τα γεμίσετε με ανθότυρο και φρούτα του δάσους, ή κρέας ή λαχανικά, όπως ακριβώς γεμίζουμε τις κρέπες. Μικρά, με διάμετρο περίπου 3 εκατοστά, που μπορείτε να τα σερβίρεται με χαβιάρι, ή άλλα αυγά ψαριών, ή με μους καπνιστών ψαριών. Σ’ αυτή την περίπτωση δοκιμάστε να κάνετε τη ζύμη με ξινόγαλα. Γίνεται αρκετά πιο ξινή και ταιριάζει ωραία με τα αυγά. Θυμάμαι μια φορά, ότι σ’ ένα πάρτυ της αδελφής μου, είχα ψήσει τα μπλινί σε βαφλιέρα και τα είχα χωρίσει ακτινωτά σε καρδιές (που πριν αποτελούσαν τη βάφλα – μαργαρίτα). Τα συνόδεψα με σμετάνα και καπνιστό σολωμό, και κάνανε μεγάλες στράκες.

Τα μπλινί, όπως και όλα τα παρόμοια εδέσματα, τηγανήτες, κρέπες κλπ, συμβολίζουν τον ζεστό χρυσό ήλιο. Στη Ρωσία, γίνεται κάθε χρόνο μια μεγάλη γιορτή, η Μασλένιτσα για το καλωσόρισμα της Άνοιξης, περίπου στο τέλος του Φλεβάρη. Εκεί τα μπλινί έχουν την τιμητική τους και παρουσιάζονται σε διάφορες εκδοχές που εκπροσωπούν όλες τις εθνότητες που ζουν σ’ αυτήν την τεράστια χώρα.

Καλή αντάμωση γιαγιά.

Φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας

Στο σχολείο που πήγα από Νηπιαγωγείο μέχρι Τρίτη Λυκείου, τη φράση αυτή την είδα γραμμένη πολλές φορές.
Αναρτημένη στους τοίχους άλλοτε γραμμένη με καλλιγραφικά γράμματα πάνω σε χρωματιστό χαρτόνι, άλλοτε από γράμματα κομμένα σε κανσόν, άλλοτε προβεβλημένη από κάποιο προτζέκτορ, άλλοτε διαβασμένη, μεταφρασμένη, η φράση αυτή πάντα έπαιζε. Συνήθως περιτριγυριζόταν από φωτογραφίες. Θυμάμαι μερικές από αυτές : Ένα παράθυρο από αυτά που εγώ λέω «νοικοκυραίων ανθρώπων» με καλοσιδερωμένο κατάλευκο κουρτινάκι με κοφτό κέντημα. Ένα κλαδί αμυγδαλιάς ανθισμένο. Ένα ωραία στρογγυλό σιδερένιο τραπεζάκι με ένα ελληνικό καφέ κι ένα ποτήρι νερό στο δίσκο. Δεν ξέρω τι καταλάβαινα από αυτές τις εικόνες. Όμως τις θυμάμαι.

Η γιαγιά μου η Θεοδότη, μητέρα της μητέρας μου, στον Πόρο, ήταν ένας άνθρωπος που βασανιζόταν από μια ιδεοληψία για την τάξη και την συμμετρία. Το σίδερό της, ήταν τέλειο. Τα αμυγδαλωτά, οι κουραμπιέδες, τα μελομακάρονά της, τα τσουρέκια της τα ψωμιά της, ήταν όλα πάντα ίδιου μεγέθους, άψογου σχήματος. Τα ψωμιά, ειδικά τα γιορτινά, καλοκεντημένα, στολισμένα με αμύγδαλα και καρύδια και κεντίδια από ζύμη. Πάντα γυαλιστερά. Τα ρούχα που έραβε, ήταν από την ανάποδη τόσο ωραία όσο κι απ’ την καλή. Παντού καρικωμένα, καλοστριφωμένα. Τα κεντήματα και τα πλεκτά της με το βελονάκι, αψεγάδιαστα, κατάλευκα και σιδερωμένα στην εντέλεια. Όλα της, ήταν πολύ όμορφα. Κι εγώ, φορούσα τα πιο ωραία πλεκτά γιακαδάκια στο σχολείο. Οι άλλες μαμάδες ζητούσαν από τη μαμά μου το σχέδιο, και εκείνη απαντούσε, δεν το έπλεξα εγώ, η μητέρα μου. Ο παππούς μου, που τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν έβγαινε από το σπίτι, φορούσε πάντα παντελόνι με φρεσκοσιδερωμένη τσάκιση, «στάσου να το πατήσω μια στιγμή» και φρέσκο καθαρό πουκάμισο, ατσαλάκωτο σαν καινούργιο. Τα παπούτσια του τα γυάλιζε η γιαγιά κάθε μέρα και ο παππούς ήταν πολύ όμορφος.
Η γιαγιά ήταν τελειομανής. Όλα της ήταν τέλεια.

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω τον Flaubert, αντελήφθην, ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το γραπτό του έπρεπε απλώς να είναι τέλειο. Η ομορφιά, υπήρχε γι αυτόν στην τελειότητα. Αργότερα ανακάλυψα τον Wilde και διαπίστωσα ότι ο αισθητισμός είναι παντρεμένος με την φιλοκαλία. Μ’ ένα Χατζιδακικό τρόπο, η ποιότητα ενέχει την ομορφιά, η ομορφιά την απλότητα και η απλότητα την ποιότητα. Η ευτέλεια, στην φράση των αρχαίων, προσδιορίζει φυσικά την απλότητα. Την λιτότητα. Και η φιλοκαλία την προυποθέτει.

Αργότερα κατάλαβα ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν τους αισθητιστές. Ίσως γιατί αυτοί τους ξεβολεύουν. Ίσως γιατί η εποχή που ζούμε διακατέχεται από μια μαρκετίστικη αισθητική, μια μαζικοποιημένη ομορφιά, η οποία ανάλογα με το φαίνεσθαι του καθενός καθορίζει το αισθητικό του πρότυπο. Έτσι η απλότητα έγινε “Less is more”. Η λιτότητα συνάντησε την επιτήδευση. Η φιλοκαλία εξοστρακίστηκε από το λεξικό και όσοι αγαπάμε τη μορφή, γίναμε «εστέτ».

Οι φίλοι μου με έχουν ακούσει συχνά να λέω, ότι θεωρώ την ομορφιά ύψιστη πολιτική αξία. Νομίζω ότι η ουσιαστική της επιδίωξη και η σφυρηλάτηση της ψυχής σ’ αυτήν, η παιδεία της ομορφιάς, σφυρηλατεί πολίτες. Πολίτες που δεν ανέχονται την ασχήμια. Σε καμμία έκφραση της ζωής. Αυτοί βέβαια οι πολίτες είναι κακοί καταναλωτές. Κι έτσι η δύναμη της οικονομίας δεν θα επιτρέψει ποτέ στην φιλοκαλία ν’ ανθίσει. Μπορούμε όμως να της δώσουμε μια ευκαιρία στην ψυχή μας.

Η αιτία για την οποία δεν μ’ αρέσει ο εορτασμός του Αγ. Βαλεντίνου ως Ημέρας των Ερωτευμένων, είναι όλη αυτή η νάυλον συνομωσία χαρτοπολών, ανθοπολών και ζαχαροπλαστών, να προσβάλλουν την αισθητική μου. Δεν αντέχω άλλο τα λούτρινα αρκουδάκια με κόκκινους φιόγκους. Τις κόκκινες καρδιές με λευκή νάυλον δαντελίτσα φρίλι γύρω-γύρω. Δεν μπορώ άλλο να βλέπω τον έρωτα να ταυτίζεται με ψεύτικης ομορφιάς γυναίκες και άντρες. Δεν μπορώ να φαντάζομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους που θεωρούν υποχρέωσή τους να βγουν να «γιορτάσουν» μια μέρα που ακόμα και το σουβλατζίδικο της γειτονιάς έχει ταμπλ ντ’ οτ (τρομάρα του) και να τους σερβίρουν απελπισμένοι σερβιτόροι καταϊδρωμένοι και κατακουρασμένοι. Δεν αντέχω αυτό το κιτς των εορτασμών γενικότερα, αλλά η συγκεκριμένη γιορτή προσβάλλει την αισθητική μου ανεπανόρθωτα. Εκεί και μόνο εκεί αποδώστε την anti- Valentine στάση μου.

Τι σας προτείνω? Να ανακηρύξετε την συγκεκριμένη μέρα σε ημέρα φιλοκαλίας και να θυμηθείτε την ομορφιά. Αν βρείτε φίλους να μαζέψετε, μαζέψτε τους. Και κάντε ένα πάρτυ με κεντρικό θέμα την ομορφιά. Και την ποιότητα. Διαβάστε ποίηση, φωναχτά. Ακούστε το ρυθμό των ποιητικών φράσεων. Είτε με τους φίλους, είτε με τους συντρόφους σας, είτε μόνοι σας. Η ομορφιά, δεν θέλει πολλούς. Θέλει εσάς να την αναζητήσετε και να την αναγνωρίσετε. Ακούστε Χατζιδάκι. Απολαύστε τους στίχους του Γκάτσου, έναν-έναν. Απομονώστε τους και σκεφτείτε τους. Απολαύστε αν θέλετε ένα πολύ καλό κρασί ή ένα πολύ καλό ουίσκι αλλά αυτή τη μέρα, της ομορφιάς, δεν είναι ανάγκη να μαγειρέψετε. Αν θέλετε οπωσδήποτε να το κάνετε, διαλέξτε πολύ καλά υλικά και πολύ απλές συνταγές. Στολίστε πολύ όμορφα τα πιάτα. Είναι η μοναδική κληρονομιά της νουβελ κιουιζιν. Αξιοποιήστε την φιλοκαλώντας.
Μια άλλη ιδέα είναι να κάνετε ένα μπουφέ γλυκών με σαμπάνια. Φτιάξτε δυο – τρία γλυκά υψηλής ποιότητας και μοιραστείτε τα με τους φίλους σας στην υγειά της ομορφιάς. Κι αν θέλετε να κάνετε οπωσδήποτε ένα ολίσθημα στην παρακμή, ακολουθείστε αυτή τη συνταγή. Ανήκει σ’ αυτό που εγώ λέω «αμαρτίες ποιότητας».

Decadence noire

Θα χρειαστείτε :

3 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 ½ κ.γ. baking powder
¾ κ.γ. αλάτι
350 γρ. μαύρη σοκολάτα
1 ½ κούπα βούτυρο κομμένο σε μικρά κομματάκια
1 κούπα πολύ δυνατό καφέ φίλτρου
1 1/3 κούπας μαύρο ρούμι
2 ¼ κούπας ζάχαρη
3 μεγάλα αυγά ελαφρα χτυπημένα
1 ½ κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
βούτυρο για το βουτύρωμα της φόρμας
κακάο για να πασπαλίσετε τη φόρμα.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 150 βαθμούς.
Βουτυρώνουμε μια φόρμα που να χωράει 12 κούπες περιεχόμενο (3 λίτρα). Βουτυρώνουμε πολύ προσεκτικά ιδιαίτερα αν η φόρμα έχει πολλά σκαλίσματα. Κοσκινίζουμε τη σκόνη του κακάο σε όλη την επιφάνεια της φόρμας. Αναποδογυρίζουμε τη φόρμα και τινάζουμε όσο κακάο δεν έχει κολλήσει στο βούτυρο.

Σ’ ένα μπωλ, κοσκινίζουμε το αλεύρι, το baking powder και το αλάτι. Σε μεγάλο μεταλλικό μπωλ, λιώνουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά σε μπαιν μαρί τη σοκολάτα μαζί με το βούτυρο, ανακατεύοντας ώσπου να λιώσει τελείως και να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Κατεβάζουμε τη σοκολάτα από τη φωτιά και της προσθέτουμε ανακατεύοντας το ρούμι, τον καφέ και τη ζάχαρη.
Με ηλεκτρικό μίξερ χτυπάμε το μείγμα της σοκολάτας, προσθέτοντας λίγο-λίγο το αλεύρι και μετά τα ελαφρώς χτυπημένα αυγά και τέλος τη βανίλια ώσπου το μείγμα να ομογενοποιηθεί πλήρως. Αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και την τοποθετούμε στη μέση του φούρνου.

Ψήνουμε για περίπου 1 ώρα και πενήντα λεπτά. Μετά την μιάμιση ώρα, ελέγχουμε με ένα σουβλάκι αν το κέηκ έχει ψηθεί. Το σουβλάκι πρέπει να βγαίνει με μικρά ψιχουλάκια κολλημένα επάνω του (ούτε τελείως καθαρό ούτε με ζύμη κολλημένη). Ανάλογα με το φούρνο, ίσως πάρει αρκετά λιγότερη ή αρκετά περισσότερη ώρα να ψηθεί σωστά. Λάβετε υπόψη σας ότι το μείγμα είναι πάρα πολύ υδαρές (μην τρομάξετε), η φόρμα πολύ μεγάλη και η θερμοκρασία σχετικά χαμηλούτσικη.

Όταν βγάλετε το κέηκ από το φούρνο, αφήστε τη φόρμα να κρυώσει ακουμπισμένη σε μία σχάρα τελείως. Θα χρειαστεί πολλές ώρες, ίσως και όλη τη νύχτα, εκτός αν το βγάλετε στο μπαλκόνι. Όταν είναι τελείως μα τελείως κρύο, αναποδογυρίστε το στη σχάρα για να το στολίσετε.

Ταιριάζει να το πασπαλίσει κανείς με άχνη. Μπορείτε όμως να το στολίστε και με ένα γλάσσο από κλασσική ganache (μισή κρέμα – μισή σοκολάτα). Αν δεν θέλετε να βάλετε γλάσσο, κλείστε το σε κουτί που να κλείνει αεροστεγώς ως τη στιγμή που θα το σερβίρετε και, σε κάθε περίπτωση, φυλάξτε το στο ψυγείο. Βγάλτε το από το ψυγείο 1 ώρα πριν το κόψετε.

Ελπίζω να την απολαύσετε. Και είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με τον εορτασμό της Ημέρας των Ερωτευμένων, σας εύχομαι έτσι κι αλλιώς, να ερωτευτείτε την ομορφιά και η μέρα αυτή να σημάνει για σας την αναζήτηση της φιλοκαλίας.
Να είστε ευτυχισμένοι.