Κρέμα Κάστανου

Στο Ματζικικό σπίτι, δεν καθαρίζουμε κάστανα. Και η αιτία είναι απλή. Δεν προλαβαίνουμε. Τα κάστανα θέλουν στοργή και προδερμ για να καθαριστούν εξ ου και όποτε χρειάζονται σε συνταγές ολόκληρα ή σε πουρέ, παίρνουμε και χρησιμοποιούμε το ωραίο, το αγοραστό από το σούπερ μάρκετ. Τα καθαρίζουμε μόνο ψημμένα και τα τρώμε σαν ξηροκάρπια, κι αυτό σπάνια γιατί παχαίνουν.

Η μαμά της Μάτζικας όμως, που είναι προκομμένη, χρυσοχέρα και κυρίως συνταξιούχα (είδος υπό εξαφάνιση οσονούπω), αγοράζει και καθαρίζει κάστανα με τα χεράκια της και τα χρησιμοποιεί στα γλυκά. Και επειδή είναι και άνθρωπος που χαρίζει κάστανα (κυριολεκτικά, ποτέ μεταφορικά) μια μέρα που την επισκεφτήκαμε και έτυχε να καθαρίζει, μας έδωσε κι εμάς ένα σακκουλάκι ελαφρώς βρασμένα και καθαρισμένα. Σα να λέμε, τζακ ποτ.

Η γιαγιά βέβαια, είχε στο νου της να τα δώσουμε στο εγγονάκι να τα φάει που είναι ωραία κι υγιεινά και θρεπτικά, αλλά μόλις φτάσαμε στο σπίτι έπεσε λογοκρισία στην επιθυμία της. Σιγά μη δώσουμε του μωρού να φάει ένα σακκουλάκι κάστανα καθαρισμένα με τη μία. Έχουμε κι άλλα πράγματα στο νου μας, κυρία μου. Και όλα ξεκινάνε με τη λέξη «κρέμα».

Στη ζαχαροπλαστική σε πολλές συνταγές χρησιμοποιείται η έτοιμη κρέμα κάστανου, η ακόμα και τα λεγόμενα μαρρόν γλασέ, κυρίως επειδή με την προσθήκη ζάχαρης στην κρέμα κάστανου ή στο σιρόπι που βράζουν τα μαρόν γλασέ, επιτυγχάνεται ασφαλής συντήρηση.  Σκέφτηκα λοιπόν να φτιάξω αρχικά μια κρέμα κάστανου και μετά να δω πως θα την χρησιμοποιήσω.

Υλικά

  • 350 γρ κάστανα ελαφρώς βρασμένα και αποφλοιωμένα
  • 150 γρ. ζάχαρη σκούρα από ζαχαροκάλαμο
  • 250 ml νερό

Διευκρινίσεις :

Τα 350 γρ. καθαρισμένα κάστανα προκύπτουν από περίπου 500 γρ. ολόκληρα. Για να φτιάξετε τη συνταγή από το μηδέν, βράστε τα κάστανα χωρίς να τα χαράξετε για 15 λεπτά ώσπου να μαλακώσει το κέλυφος και καθαρίστε τα με μυτερό κοφτερό μαχαίρι. Είναι σημαντικό να μην τα στραγγίξετε όλα μαζί από το νερό γιατί αν στεγνώσουν θα βασανιστείτε, έτι περισσότερο. Επίσης, σε κάθε ένα που θα αφαιρείτε το κέλυφος αφαιρέστε την ίδια στιγμή και την εσωτερική μεμβράνη που περιβάλει τον καρπό.

Χρησιμοποίησα σκούρα καστανή ζάχαρη γιατί έχει πιο πολυεπίπεδη γεύση από την λευκή. Εννοείτε ότι αν βάλετε λευκή ζάχαρη θα είναι περισσότερο ξεκάθαρη η λεπτή γεύση του κάστανου. Όμως τόσο η καστανή ζάχαρη όσο και το μέλι, δίνουν ένα ενδιαφέρον βιμπράτο στην κρέμα. Το είδος της ζάχαρης θα επηρεάσει επίσης και το χρώμα της κρέμας. Η δικιά μας πήρε το σκούρο χρώμα της σοκολάτας. Με λευκή ζάχαρη το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ πιο ανοιχτόχρωμο.

Εκτέλεση

Περάστε τα κάστανα από την μηχανή του πουρέ ή λιώστε τα με πηρούνι.

Βράστε το νερό με τη ζάχαρη και μόλις έρθουν σε βρασμό, προσθέστε τα λιωμένα κάστανα και αφήστε να σιγοβράσουν σε πολύ χαμηλή φωτιά, ώσπου η κρέμα να δέσει, όσο επιθυμείτε. Έχετε κατά νου ότι κρυώνοντας θα σφίξει κι άλλο. Γενικά, αν έχει μια υφή που απλώνεται εύκολα, είναι κατάλληλη για τις περισσότερες συνταγές.

Tip: Πριν η κρέμα φτάσει στο οριστικό της δέσιμο, όσο είναι ακόμα ρευστή, μπορείτε να την περάσετε από μια ψιλή σίτα, ώστε να αποκτήσει ακόμα πιο βελούδινη υφή. Αυτό θα βοηθήσει να συγκρατηθούν και κάποια ελάχιστα ίχνη από το εσωτερικό φλούδι των κάστανων που πιθανόν να έμειναν κολλημένα μετά το καθάρισμα.

Η ποσότητα αυτών των υλικών δίνει δύο βαζάκια των 200 ml περίπου.

Εκτός από χρήση στη ζαχαροπλαστική, μπορείτε να την σερβίρετε στα μικρά παιδιά με ψωμί, ή τηγανίτες, σαν μαρμελάδα. Έχει τρελό σουξέ. Αλλά και τρελές θερμίδες. Θέλει προσοχή στη ποσότητα.

Καλή επιτυχία.

Περί παγωτού (και ατελείωτο blabbering περί υγιεινής διατροφής)

Το παρόν ποστ, γράφεται εδώ και δύο μήνες. Η καθημερινότητα της εργαζόμενης μαμάς είναι όντως εξουθενωτική και σε ό,τι με αφορά ουδόλως επαρκεί δι’ αξιοπρεπές blogging.

Από την σχετικά σύντομη γνωριμία μου με την κόρη μου, και την μακρόχρονη τοιούτη με τον εαυτό μου, έχω αντιληφθεί την εξής πανανθρώπινη αλήθεια :

Αν βαφτίσεις το ο,τιδήποτε «ΠΑΓΩΤΟ», όλοι μπαίνουν στον κόπο τουλάχιστον να το δοκιμάσουν. Αν είσαι στοιχειωδώς τυχερός, το τρώνε και μέχρι τέλους.

Στο Ματζικικό σπίτι, το παγωτό πουλάει. Τι δεν πουλάει? Ορισμένα φρούτα και μέχρι πρότινος το γιαούρτι. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος, ότι όσο κι αν κάνω τη μοδέρνα είμαι μια επι της ουσίας γνήσια Ελληνίδα μαμά, είχα τις, ούτως ειπείν, ανησυχίες μου σχετικά με το πώς θα εξελιχθεί η υγεία του μωρού και τι ολέθριες συνέπειες μπορεί να έχει γι αυτό η μη επαρκής κατανάλωση γιαουρτιού. J Σ’ αυτό ήρθε να προστεθεί η έτι μεγαλύτερη αγωνία μου όταν ανακάλυψα ότι σε αντίθεση με πέρσυ που η κόρη μου έτρωγε τις φράουλες με μανία, φέτος δεν ήθελε ούτε να τις δει. Πεπεισμένη ότι το παιδάκι μου κινδυνεύει από αβιταμίνωση με σοβαρές επιπλοκές, αποφάσισα να καταφύγω στην αγαπημένη μου λύση για γλυκό της πάλαι ποτέ εργένισσας εν διαίτη (en regime που λέμε και στα ελληνικά) : Το παγωτό.

Το παγωτό είναι ο φορέας εκείνος στον οποίο μπορείς να βάλεις σχεδόν ό,τι θέλεις και να παραμείνει σχετικά ελαφρύτερο και υγιεινότερο από οποιαδήποτε άλλη παρασκευή που περιέχει παρόμοια υλικά. Η αιτία είναι ότι έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε νερό. Άρα όλες οι θερμίδες  των άλλων υλικών είτε προέρχονται από λιπαρά, είτε από υδατάνθρακες και δη ζάχαρη, είναι αναλογικά πολύ λιγότερες ανά μερίδα, απ΄ότι αν με τα ίδια περίπου υλικά, φτιάξεις ας πούμε ένα κέηκ. Εννοείται ότι με το κέηκ θα συγκρίνεις ένα παγωτό παρφέ. Που έχει αυγά, έχει κρέμα γάλακτος και τα γνωστά λοιπά. Ελα όμως που παγωτό μπορείς να κάνεις και με ένα μίνιμουμ εντελώς ωμών και φυσικών υλικών. Δείτε λίγο τις παρακάτω ιδέες :

Μπανάνα.

Παίρνεις μια μπανάνα (η και περισσότερες) και την κόβεις σε ροδέλες. Στρώνεις τις ροδέλες σε αντικολλητικό χαρτί και τις βάζεις σκεπασμένες στην κατάψυξη. Όταν παγώσουν εντελώς (σε μερικές ώρες) τις βγάζεις από την κατάψυξη και τις ρίχνεις στο μπλέντερ. Μπορείς να συμπληρωσεις ελάχιστες σταγόνες λεμονιού για να βελτιώσουν και να διατηρήσουν το χρώμα. Πέραν τούτου ουδέν. Η μπανάνα περιέχει πολύ άμυλο. Το άμυλο ως γνωστόν αν το παραδουλέψεις γίνεται ελαστικό. Αυτό στην περίπτωσή μας είναι πλεονέκτημα. Γιατί με τον τρόπο που τα μαχαίρια του μπλέντερ δουλεύουν την μπανάνα, μετατρέπεται en un seul geste  σε παγωμένη κρέμα μπανάνας. Είτε την σερβίρεις ως έχει, είτε την βάζεις ζγκαταψυξ και παγώνει σε κανονική υφή παγωτού. End of story. Σερβίρεις παγωτό μπανάνα.

Μπανάνα – φράουλα (ή φρούτα του δάσους)

Εδώ, θέλει πιο τεχνική :-). Εννοείται πως αστειεύομαι. Επειδή οι φράουλες και τα φρούτα του δάσους έχουν πολύ νερό, η μπανάνα τους  προσφέρει τον κρεμώδη χαρακτήρα που θα λείψει από το τελικό παρασκεύασμα. Προσοχή όμως. Θέλει λελογισμένη χρήση. Αλλιώς η σαρωτική της γεύση σε συνδυασμό με το σαρωτικό χρώμα των κόκκινων φρούτων κινδυνεύει να σας δώσει παγωτό μπανάνα με χρώμα φράουλας, ή παγωτό φράουλα με γεύση μπανάνα. Εχω καταλήξει ότι ακόμα και 2/3 μιας μέτριας μπανάνας με 2 κούπες φρούτα του δάσους, αρκούν για ένα πολύ ικανοποιητικό παγωτό.

Φράουλα (εμάς αυτό μας καίει) με γιαούρτι και μέλι.

strawberry

  • Βάζεις λοιπόν κατά τα ως άνω δυο κούπες φράουλες κομμένες πάνω σε λαδόκολλα να γίνουν παγάκια.
  • Βάζεις τα φραουλοπαγάκια στο μπλέντερ και σου δίνουν φραουλοχιόνι.
  • Προσθέτεις ένα στραγγιστό γιαούρτι full fat.
  • Προσθέτεις γλυκαντικό της αρεσκείας σου. Εμείς βάζουμε μέλι ή σιρόπι αγαύης ή στέβια γιατί η ζάχαρη έχει την τάση να οξειδώνει τη βιταμίνη c, που είναι πολύ ευαίσθητη βιταμίνη, κι αυτό δεν το θέλουμε να συμβεί. Θυμίζω ότι το εγχείρημα δεν είναι να φτιάξουμε παγωτό. Είναι να πουλήσουμε για παγωτό μια φρουτόκρεμα με γιαούρτι. Η ποσότητα του γλυκαντικού εξαρτάται αφενός από τα γούστα μας αφετέρου από το πόσο ξινά είναι τα φρούτα (γιατί κάποιος λόγος υπάρχει που τα παιδάκια δεν τα τρώνε, δεν είναι χαζά) και από το τι γιαούρτι έχουμε χρησιμοποιήσει. Ο παράγων «στραγγιστό» είναι αδιαπραγμάτευτος, πλην all yogurts aren’t created equal από τη μία και από την άλλη, αν κάποιος κάνει δίαιτα ή το παιδάκι του είναι άνω των δύο ετών, ή αυτό του βρίσκεται στο ψυγείο, μπορεί να βάλει γιαούρτι χαμηλών λιπαρών, που είναι κατά τι ξινότερο. Ωραίο γλυκαντικό για το συγκεκριμένο παγωτό είναι και σπιτική μαρμελάδα από το ίδιο ή άλλο φρούτο.Άλλο ωραίο γλυκαντικό είναι τα αποξηραμένα φρούτα. Μουλιάστε τα σε νερό για μερικές ώρες και πολτοποιήστε τα καλά στο μπλέντερ (αφού τα στραγγίσετε) πριν προσθέσετε τα φρουτοπαγάκια.

Τι να προσέξεις.

  • Κατ’ αρχήν πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η έλλειψη λιπαρών και ζάχαρης κάνει το παγωτό πιο σκληρό στην κατάψυξη. Τα λιπαρά του πλήρους στραγγιστού γιαουρτιού είναι σχεδόν απαραίτητα. Η χρήση ζάχαρης ή σιροπιού από ζάχαρη, ή σιροπιού αγαύης, ή μελιού είναι προτιμότερη από την χρήση στέβιας ή ασπαρτάμης (που είναι και κακό πράγμα από μόνη της) ή άλλου γλυκαντικού εις κόνιν. Γιατί κάνει το παγωτό, περισσότερο αφράτο. Το ίδιο κάνει και η μπανάνα γι αυτό κι αν η γεύση της αρέσει στο παιδάκι, την προτείνω.
  • Τα φρούτα πρέπει να καταψυχθούν οπωσδήποτε πριν την παρασκευή του παγωτού. Ο λόγος είναι απλός. Το νερό που έτσι κι αλλιώς περιέχουν τα φρούτα θα καταψυχθεί ποιο ομοιόμορφα μαζί με τα άλλα συστατικά και τις φυτικές ίνες των φρούτων και το παγωτό δεν θα κρυσταλλιάσει, όπως τα παγωτά που έφτιαχναν οι μαμάδες μας τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80. Η υφή του θα είναι τελικά πολύ πιο παγωτένια αν ακολουθήσετε αυτό το απλό tip.
  • Αντί για γιαούρτι, η μαζί με αυτό μπορείτε να προσθέσετε στο παγωτό κρέμα γάλακτος χτυπημένη σε σαντιγύ. Θα δώσει επίσης ωραία υφή και πιο γλυκειά γεύση από το γιαούρτι. Μην φοβηθείτε τα λιπαρά της και μην την αντικαταστήσετε με φυτική σαντιγύ, που είναι μέγας εχθρός της Ματζικικής κουζίνας, για τους εξής λόγους :
    • Για να φτιαχτεί μια οποιαδήποτε σαντιγύ είναι απαραίτητο η βάση της να περιέχει κορεσμένα λιπαρά. Άρα τα φυτικά λιπαρά της φυτικής σαντιγύς είναι κι αυτά κορεσμένα. Τα κορεσμένα λιπαρά, είτε είναι φυτικά, είτε ζωικά, κάνουν αθηροσκλήρωση. Δεν είναι καλύτερα τα μεν από τα δε.
    • Επιπλέον οι φυτικές σαντιγές περιέχουν για γαλακτοματοποιητές λεκιθίνη σόγιας. Πέρσυ, το 79% της διεθνούς παραγωγής σόγιας ήταν μεταλλαγμένο. Τα συμπεράσματα δικά σας.
    • Το βούτυρο της κρέμας γάλακτος είναι φορέας της λιποδιαλυτής βιταμίνης D, που είναι απαραίτητη σε όλους μας αλλά πολύ περισσότερο στα παιδιά. Μην τους την στερείτε.
    • Μετά από τόσα χρόνια στον προσωπικό μου αγώνα για υγιεινή διατροφή, έχω καταλήξει ότι το κλειδί είναι να μάθουμε στους εαυτούς μας και στα παιδιά να τρώνε λίγο και καλούς συνδυασμούς τροφών. Είναι καλύτερα να φάει το παιδάκι λιγότερο παγωτό με καλά υλικά κι ας έχει τα λιπαρούλια του, παρά περισσότερο επειδή έχει φυτική σαντιγύ.
    • Και μια και φτάσαμε ως εδώ ας πω κι αυτό. Είναι παράλογο νομίζω να προσπαθούμε να στερήσουμε από το παιδί τα γλυκά για να μην τα «μάθει» ή να μην τα συνηθίσει. Όλα έχουν τη θέση τους στη διατροφή μας αν είναι φτιαγμένα με προσοχή και καταναλώνονται με χαρά και όχι από κάποια βουλιμική ανάγκη.

Τεχνικές πωλήσεων :

Το παιδάκι δεν χρειάζεται να καταλάβει ότι το παγωτό του είναι φρουτόκρεμα με γιαούρτι. Η μαγεία κρύβεται στη λέξη «παγωτό».

Δώσε στο παιδάκι να δοκιμάσει το παγωτό αμέσως μόλις βγει από το μπλέντερ, που έχει ακόμα υφή semifreddo.  Τόσο η υφή όσο και η γεύση, θα το κατακτήσουν αμέσως και όταν του προσφέρετε το ξυλάκι την άλλη μέρα, θα του αρέσει ήδη.

Χρησιμοποιήστε καινούργια φρούτα κάθε φορά. Πειραματιστείτε ελεύθερα στους συνδυασμούς των καλοκαιρινών φρούτων άλλοτε προσθέτοντας και άλλοτε όχι γιαούρτι ή κρέμα. Αν κρίνω από το δικό μου τα παιδάκια σκυλοβαριούνται την επανάληψη. Κι εμείς εξάλλου.

Φτιάξτε μικρές ποσότητες. Το παγωτό δεν χαλάει στην κατάψυξη μέχρι και για ένα μήνα, αλλά τίνει να χάσει την γευστική του ένταση και το άρωμά του. Εννοείται  βέβαια ότι και από άποψη θρεπτικότητας, όσο φρεσκότερο τόσο καλύτερο.

Χρησιμοποιήστε φόρμες για ξυλάκια και φτιάξτε ατομικές μερίδες. Αυτό εξυπηρετεί δύο σκοπούς. Επειδή όπως είπαμε το παγωτό αυτό δεν έχει λιπαρά και πολύ ζάχαρη σφίγγει πολύ στην κατάψυξη, αν το βάλεις σε θηκούλες, γλιτώνεις το σκαρπέλο για να το ξεκολλήσεις από το δοχείο.  Επιπλέον οι συγκεκριμένες μερίδες βοηθάνε όλους να μην υπερκαταναλώνουμε. Πολλές φορές, γεμίζω με το παγωτό θήκες σιλικόνης για σοκολατάκια. Φτιάχνω έτσι καρδούλες παγωτού με περίπου 30 -35 θερμίδες η μία. Εχω καταλάβει ότι μια καρδούλα μού είναι αρκετή για να φρεσκάρω τη γεύση μου μετά το φαγητό. Στα μεγάλα κέφια τις τυλίγω με λιωμένη σοκολάτα και φτιάχνω έτσι μικρά παγωτίνια που είναι ωραίο κέρασμα σε μια ξαφνική επίσκεψη και ικανοποιούν την ανάγκη μας για γλυκύτερο γλυκό κάποιες φορές.

Αν παρόλες τις προσπάθειές σας το παγωτό τσιμεντοποιηθεί και το παιδάκι δεν το θέλει, βάλτε τη μερίδα του στη moulinette. Θα μετατραπεί αμέσως σε semifreddo και θα καταναλωθεί  παραχρήμα.

Αυτά τα λίγα για σήμερα και ελπίζω και οι μη έχοντες παιδάκια να διαβάσετε πίσω από τις γραμμές και να καταλάβετε ότι το απλό αυτό παγωτό είναι πολύ νόστιμο και σας αφορά επίσης.

A la prochaine.

 

Ρυζόγαλο, καλύτερο απ’ ό,τι θυμάμαι παιδιόθεν. (Still, ρυζόγαλο.)

Πίστευα, ότι ο κόσμος χωρίζεται σε δύο κατηγορίες :

  • Τους ανθρώπους που λατρεύουν το ρυζόγαλο
  • Τους ανθρώπους που μισούν το ρυζόγαλο

Εχτές ανακάλυψα μια νέα συνθήκη που ανατρέπει τις σχετικές με το ρυζόγαλο και τον κόσμο πεποιθήσεις μου : Υπάρχει ρυζόγαλο που τρώγεται αλλά μόνο αν το φτιάξεις μόνος σου. Μπορεί βεβαίως κάποιος να αναρωτηθεί, «γιατί σ’ ενδιαφέρει, Μάτζικα, αυτή η πληροφορία?» Γιατί το ρυζόγαλο είναι θρεπτικό, χορταστικό, υπό προϋποθέσεις υγιεινό και νομίζω ότι είναι καλό πρωινό για τα μικρά παιδάκια. Επίσης γιατί αν το συσκευάσεις σε γυάλινα βαζάκια με καπάκι, το παίρνεις μαζί σου κάπου και το δίνεις στο μικρό παιδάκι αν του αρέσει. Αν δεν του αρέσει, παίρνεις προφανώς κάτι άλλο. Τέλος πάντων θεώρησα οτι υπήρχε λόγος να προσπαθήσω να φτιάξω ένα ρυζόγαλο που να τρώγεται. Και το έφτιαξα.

Ακολούθησα την εξής απλή συνταγή :

  • 1 λίτρο πλήρες γάλα
  • 1/2 κούπα ρύζι arborio ή άλλο ρύζι για ριζόττο
  • 4 κ.σ. στέβια για ζαχαροπλαστική (προφανώς γίνεται και με ζάχαρη)
  • 1 φασολάκι βανίλιας

Η διαδικασία είναι πολύ απλή:

Κόβεις κατά μήκος το φασολάκι της βανίλιας στη μέση και με ένα μαχαίρι ξεκολάς τους κόκκους του. Ρίχνεις κόκκους και φασόλι μέσα σε μια κατσαρόλα με τα υπόλοιπα υλικά.

Φέρνεις το μείγμα σε γρήγορο βρασμό ανακατεύοντας συνεχώς και μόλις πάρει βράσει και φουσκώσει χαμηλώνεις πολύ τη φωτιά και το αφήνεις να σιγοβράσει για 30 – 40 λεπτά, ή όταν φτάσει την επιθυμητή για σένα πυκνότητα. Από κει και πέρα το ανακατεύεις που και που, αλλά όχι συνέχεια. Χαμηλός βρασμός και συχνό (όχι διαρκές) ανακάτεμα.

Όταν σου φανεί ότι είναι έτοιμο, το μοιράζεις στα βαζάκια ή σε πυρίμαχα μπωλάκια. Μπορείς να βάλεις και μερικές σταφίδες ή κράνμπερις μέσα ή άλλο ψιλοκομμένο φρέσκο ή αποξηραμένο φρούτο. Αντί να το πασπαλίσεις με κανέλα, μπορείς να το πασπαλίσεις με ζάχαρη και να το κάψεις με το φλόγιστρο για πιο ενήλικο αποτέλεσμα. Αυξάνεις όμως της θερμίδες (και φυσικά την απόλαυση) μ’ αυτόν τον τρόπο.

Χωρίς το μπρουλάρισμα (!) δίνει 6 μερίδες με 55 kcal έκαστη.

Το αποτέλεσμα :

Η συνταγή αυτή δίνει ένα υπόγλυκο ρυζόγαλο με πολύ ωραία υφή. Επειδή η κρέμα δεν δένει με την προσθήκη κάποιου άλλου αμύλου αλλά με το άμυλο του ίδιου του ρυζιού, έχει μια ιδιαίτερη ομοιογένεια και δεν παρουσιάζει αυτά θραύσματα ζελατινώδους κρέμας ανάμεσα στους κόκκους του ρυζιού, που θυμάμαι από μικρή. Μπορείς να το δέσεις όσο θέλεις. Χρειάζεται απλώς μια προσοχή γιατί όταν κρυώσει πήζει περισσότερο απ’ όσο φαίνεται στην κατσαρόλα. Το brule ρυζόγαλο μου άρεσε πιο πολύ από το άλλο με την κανέλα. Το μωρό την πρώτη μέρα το έφαγε γιατί το παραμυθιάσαμε οτι ήτανε γλυκό. Την δεύτερη, στο πρωινό, με δυσκολία. Μάλλον ανήκει στο μισό του κόσμου που δεν συμπαθεί το ρυζόγαλο. Αν θα το ξαναφτιάξω? Μάλλον. Εσείς παρόλα αυτά, αν είστε τύποι που αγαπούν το ρυζόγαλο, αξίζει να το δοκιμάσετε.  

Το τελευταίο κέηκ μήλου του χειμώνα.

Έχω θυμώσει πολύ με τον χειμώνα φέτος. Δεν φτάνει που μας έπηξε στην κακοκαιρία, έχει μπει επικίνδυνα μέσα στα χωράφια της Άνοιξης και τα ροκανίζει μέρα με τη μέρα. Αυτό δε, που βλέπεις από το παράθυρο, όμορφη μέρα λιόχαρη και βγαίνεις έξω να λιαστείς και παγώνεις αναπολώντας σκούφους γάντια και πουπουλένια μπουφάν, μου έχει ταράξει τελείως το νευρικό σύστημα.

Δεν ξέρω τι θα γίνει αλλά η κατάσταση αυτή πρέπει να τελειώνει. Πρέπει να αρχίσουν οι ζέστες να βάλουμε κοντομάνικα και να αρχίσουν οι αληθινές φράουλες, και όχι αυτές οι ντεμέκ πλαστικές, σαράντα νούμερο, που αγοράζουμε από νοσταλγία γιατί νισάφι πια με το μήλο – αχλάδι – πορτοκάλι. Εμείς πάντως στην οικογένειά μας, έχοντας αποφασίσει να είμαστε οι κούκοι που φέρνουν την Άνοιξη, την περασμένη Κυριακή τελειώσαμε όλα τα μήλα, κυρίως γιατί δεν αντέχαμε άλλο να τα βλέπουμε. Ορκιστήκαμε να μην αγοράσουμε ξανά μήλα μέχρι το φθινόπωρο και μετά βάλαμε τα χοντρά μας πουλόβερ και χαρήκαμε με την προσδοκία της Άνοιξης. Ήταν πολύ ωραία τελετή.  Για να το γιορτάσουμε (και να τελειώνουμε και με τα μήλα) φτιάξαμε και δύο γλυκά. Ένα μεγαλίστικο κι ένα μαμαδίστικο. Το μαμαδίστικο το έφτιαξα εγώ και του έδωσα το συμβολικό όνομα «το τελευταίο κέηκ μήλου».

Το δυνατό χαρτί αυτού του κέηκ, πέρα από τη γεύση, είναι τα συστατικά. Έχει χαμηλά λιπαρά, είναι πλούσιο σε φυτικές ίνες και εκτός από τα σάκχαρα των φρούτων έχει σχετικά λίγη πρόσθετη ζάχαρη που μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί με στέβια αν απευθύνεται σε κοινό άνω των 2 ετών.

Το τελευταίο κέηκ μήλου

Υλικά

  • 1 κούπα βρώμη για κουάκερ
  • 1/2 κούπα βρώμη αλεσμένη σε μπλέντερ σε μορφή σκόνης
  • 1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1 κ.γ. κανέλα, ή και περισσότερο
  • 1 1/2 κ.γ. baking powder
  • 1/2 κ.γ. σόδα
  • 1/4 κ.γ. αλάτι
  • 400 ml γιαούρτι στραγγιστό χαμηλών λιπαρών
  • 1/4 κούπας αραβοσιτέλαιο ή πολύ ήπιο εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο
  • 2 αυγά
  • 2 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
  • 3/4 κ. ζάχαρη
  • 1 κούπα μήλο κομμένο σε κυβάκια 1 εκ.

Εκτέλεση

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα για κέηκ κατά τα ειωθότα.

Σ’ ένα μπωλ, ανακατεύουμε καλά τη βρώμη, το αλεύρι, τη baking powder, τη σόδα, το αλάτι και την κανέλα.

Πασπαλίζουμε 1-2 κ.σ. από το μείγμα του αλευριού στα κυβάκια μήλου και ανακατεύουμε καλά. Αυτή η διαδικασία θα δημιουργήσει επιφάνεια πρόσφυσης στα κυβάκια και δεν θα πάνε όλα μονομιάς στον πάτο του κέηκ.

Στο μπωλ του μίξερ ανακατεύουμε το γιαούρτι, το λάδι, τα αυγά και την βανίλια. Προσθέτουμε τη ζάχαρη και χτυπάμε σε μέτρια ταχύτητα να αφρατέψουν.

Προσθέτουμε το μείγμα το αλευριού σε πολύ χαμηλή ταχύτητα ώσπου απλώς να ενσωματωθεί στα υγρά.

Κατεβάζουμε από το μίξερ, προσθέτουμε τα κυβάκια μήλου και ανακατεύουμε απαλά με μια σπάτουλα.

Αδειάζουμε στην προετοιμασμένη φόρμα και ψήνουμε στη μέση του φούρνου για 50 – 60 λεπτά (ανάλογα με τον φούρνο και το σχήμα της φόρμας), ώσπου να το τρυπήσουμε με ένα σουβλάκι και να βγαίνει σχεδόν καθαρό.

Όταν κρυώσει, μπορείτε να το στολίσετε με ζάχαρη άχνη και κανέλα.

Φτιάξτε το για το Σαββατοκύριακο που αλλάζει η ώρα, μήπως και φιλοτιμηθεί επιτέλους ο Χειμώνας και μας αδειάσει τη γωνιά.

1-2-3-4 (ή αλλιώς, χαλβάς πολίτικος)


Μ’ αρέσει η τάξη και η συμμετρία. Φοβάμαι όμως την ταξινόμηση. Μ’ αρέσουν τα πράγματα που μπορώ να θυμάμαι απ’ έξω και μ’ αρέσουν οι ζαβολιές.
1-2-3-4. Απλά πράγματα, ωραία νοικυρεμένα. Κι ύστερα έρχομαι και τα κάνω πυροτέχνημα με το πολύ μου.

Χαλβάς 1-2-3-4 (όχημα πυροτεχνημάτων)

1 κούπα λάδι
2 κούπες σιμιγδάλι
3 κούπες ζάχαρη
4 κούπες νερό

Κάνω σιρόπι με το νερό και τη ζάχαρη.
Καβουρδίζω το σιμιγδάλι στο λάδι μέχρι να πάρει βαθύ ξανθό χρώμα.
Αδειάζω το σιρόπι στην κατσαρόλα του σιμιγδαλιού ( Με πάρα πολύ προσοχή γιατί πιτσιλάει και καίει φριχτα!)
Αφήνω το σιμιγδάλι να απορροφήσει το σιρόπι.
Φορμάρω.
Κρυώνει.
Ξεφορμάρω.
Ωραία πράματα. Απλά μετρημένα.
😉
Αρωματίζω το σιρόπι με κανέλλα, γαρύφαλλο, φλούδα πορτοκαλιού, λεμονιού, καμμιά φορά λικερ μαστίχα, όπως έκανε η γιαγιά μου η Θεοδότη, ή ρούμι. Καμμιά φορά, αφαιρώ μια ποσότητα ζάχαρης και την αντικαθιστώ με μέλι, ή σιρόπι σφενδάμου, ή καστανή ζάχαρη, ή πετιμέζι.
Λίγο πριν είναι έτοιμο το σιμιγδάλι για το σιρόπι, προσθέτω στο καβούρδισμα κουκουνάρι, καρύδια, σταφίδες, αμύγδαλα, ή όλα μαζί. Άλλοτε ψιλοκομμένα δαμάσκηνα, ή σύκα, μουλιασμένα σε ρούμι. Και τώρα τελευταία, το ξύσμα περγαμόντου που μου έδωσε η κυρία Εύα, από την πεθερά της.
Όταν ενώνω τα δύο, ξέρω πως έχω κάνει το 1-2-3-4, άνω κάτω. Αλλά μέσα στο χαλβά μου έχει Πόρο, Κύπρο, Τίνα, γιαγιά, Εύα, κι ό,τι άλλο θέλω.

Ύστερα ένα παιδί μου ψυθιρίζει : Σήμερα, ήταν η πιο ωραία μέρα. Κρατάω τη φράση του, χρυσό σκουλαρίκι και την κρεμάω στο αυτί μου.

Έτσι είμαι εγώ. Του πολύ.