Οι μικροί πρίγκηπες μαγειρεύουν

Το Σάββατο το πρωί, είχα μαθημα μαγειρικής. Είχα αποφασίσει να δείξω στα παιδιά brownies, για να τα προσφέρουμε στο μπουφέ του καλωσορίσματος στην παράσταση.

Δέκα ακριβώς ήμουν εκεί. Με τα υλικά μου και τα σύνεργά μου. Δέκα ακριβώς ήταν εκεί και ο Σινάν με τον Οκάν. Επειδή γενικώς οι ομάδα μαγειρικής (συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εθελοντών – ονόματα δε λέμε ούτε δείχνουμε) αποτελείται από άτομα κατ’ εξοχήν χαϊδοκόλικα, ξεκινήσαμε με το γνωστό ritual, αγκαλιές – φιλιά. Αρχίσαμε να μετράμε τα υλικά για να τα έχουμε έτοιμα όταν θα έρθουν οι άλλοι. Εχω 8 μαθητές κι έναν αναπληρωματικό. Εκτός από τον Σινάν και τον Οκάν, έχω ακόμα το Ρετζέπ, τον Χασάν, τον Κορρέα, τον Μεμεταλή, το Μουσταφά και αναπληρωματικό τον Φερίτ, που μία έρχεται και μια δεν έρχεται. Το Σάββατο οι περισσότεροι άργησαν. Τέλος πάντων όταν ήρθα εμείς είχαμε ήδη μετρήσει τα υλικά μας :

3/4 κούπας βούτυρο
140 γρ. πικρής σοκολάτας
2 κούπες ζάχαρη
1 φακελλάκι εσπρέσσο στιγμής
1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κ.γ. αλάτι
4 μεγάλα αυγά
1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 κούπας chips πικρής σοκολάτας

Τα παιδιά λαδώσανε το ταψάκι ελαφρά και το καλύψανε με χαρτί ψησίματος. Ύστερα βουτύρωσαν το χαρτί ψησίματος (που επειδή είχαν λαδώσει το ταψάκι πριν, δε γλιστρούσε, να φύγει από το ταψί καθώς το βουτυρώνανε). Ο Οκάν έκοψε το βούτυρο σε κομμάτια και το έβαλε σ’ ένα μπωλ πάνω από μια κατσαρόλα με νερό που βράζει. Αυτό οι Ιταλοί το λένε μπανιομαρία, οι γάλλοι κι εμείς μπαινμαρί. Ο Σινάν έκοψε πολύ επαγγελματικά (όπως του χει δείξει ο Μπλογκομάγειρος) τη σοκολάτα σε κομμάτια και την έβαλε να λιώσει μαζί με το βούτυρο. Εντωμεταξύ ήρθε κι ο Χασάν και τον βάλαμε να ανακατεύει το μείγμα στο μπαιν μαρί. Όλοι ρωτούσαν, «εγώ, κυρία τι να κάνω?» . Τότε ο Χασάν έβγαλε το μείγμα βουτύρου σοκολάτας από το μπαιν μαρί και ενώ εγώ το ανακάτευα δυνατά, ο Μουσταφά άδειαζε μέσα τη ζάχαρη, ο Ρετζέπ τον καφέ και ο Μεμεταλή τη βανίλια και το αλάτι. Υστερα ήρθε η σειρά των αυγών. Τα δύο τα έσπασε ο Κορρέα και τα έριξε ένα-ένα μέσα καθώς ανακάτευε πολύ δυνατά ο Μεμεταλή. Κάθε αυγό έπρεπε να απορροφηθεί τελείως από το μείγμα μέχρι να μπει το επόμενο. Επειτα ανέλαβε το ανακάτεμα ο Χασάν και τα άλλα δύο αυγά τα έσπασε και τα πρόσθεσε (ένα- ένα) ο Μουσταφά. Ο Ρετζέπ, ανακάτεψε τα chip σοκολάτας με το αλεύρι (για να μη λιώσουν με το ψήσιμο κι ενωθούν με την υπόλοιπη ζύμη) και τα άδειασε λίγα λίγα στο μείγμα καθώς εγώ ανακάτευα. Ο Οκάν, άρχισε τη λάντζα. «Πω – πω!» φώναξα ξαφνικά! «Ξεχάσαμε τη μαγκιά!» Τότε ο Σινάν πασπάλισε το ταψάκι με κακάο και τίναξε όσο κακάο δεν κόλλησε στο βούτυρο. Αυτό το έκανε αντί για αλεύρωμα για να μη χαλάσει η ωραία εμφάνιση των brownies και γίνει ο πωπός τους άσπρος από τα αλεύρια. Αδειάσαμε το μείγμα στο ταψί και ο Μουσταφά το άπλωσε ομοιόμορφα με τη σπάτουλα. Κρατήσαμε και λίγο μείγμα και γεμίσαμε 4 ατομικά φορμάκια από χαρτί. Αυτά τα μπραουνοκεκάκια θα τα κόβαμε στα 2 και θα τρώγαμε από μισό ο καθένας για να δούμε τι φτιάξαμε. Γιατί όπως είπαμε τα brownies ήταν για τους καλεσμένους. Και επειδή το ξέχασα, τα μπράουνις τα λέμε έτσι γιατί είναι αμερικάνικο γλυκό και στα αγγλικά, όπως ξέρουν τα παιδιά, brown είναι το καφέ. Κι επειδή αυτό το γλυκό έχει πολύ σοκολάτα και βγαίνει πάντα καφέ, το λέμε έτσι. Βάλαμε το γλυκό στο φούρνο στην τελευταία θέση κάτω – κάτω. Το φούρνο τον είχαμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς και τ’ αφήσαμε να ψηθούν περίπου 25 λεπτά. Σ’ ένα πιο δυνατό φούρνο ίσως να ήταν έτοιμα σε 20 λεπτά.

Όμως τα παιδιά δεν είχαν χορτάσει μαγειρική. Και ο Ρετζέπ φωνάζει : «Κυρία να κάνουμε μπουλγκούρ?» «Μα είπατε οτι θα φέρετε τις συνταγές απο τις μαμάδες σας και δεν τις φέρατε.» «Κυρία, να πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου να τη ρωτήσω τα υλικά?» «Να την πάρεις.»

Ο Ρετζέπ μιλάει στο τηλέφωνο στα τουρκικά : «Άνε’μ, blah blah blah μπουλγκουρ, blah blah blah, τάκα- τάκα.» Γράφει σ’ ένα χαρτί τα υλικά :

1 κιλό πληγούρι

μια κονσέρβα ντοματάκια ψιλοκομμένα

2 κρεμμύδια πολύ ψιλοκομμένα (εκτός αν τα κόβει ο Χασάν)

αρκετό μπούκοβο (εκτός αν το βάζει η Μάτζικα)

2 κύβους βόδι (εκτός αν έχετε σπιτικό ζωμό, οπότε θα χρειαστεί να προσθέσετε και αλάτι)

«Κυριά, κυρία, να πάρουμε και γιαούρτι να φτιάξουμε και αιράν?» «Να πάρετε!»

Τα παιδιά έφτιαξαν μόνα τους το αιράν. Έβγαλαν το μίξερ μας και χτύπησαν μέσα 1 κιλό γιαούρτι πλήρες στραγγιστό, 1 1/2 λίτρο νερό, το χυμό ενός λεμονιού και αλάτι. Το αιράν άφρισε πολύ και το έβαλαν σε δύο μεγάλα μπωλ με παγάκια και τα μπωλ στο ψυγείο. «Θα φτάσει για όλα τα παιδιά, κυρία.»

Την ίδια ώρα, ο χασάν , ο βοηθός μου, σχεδόν ψιλόκοψε το κρεμμύδι και το βάλαμε να μαραθεί στο λάδι, που ζεσταινόταν σε μια μεγάλη κατσαρόλα. Λίγο πριν να είναι έτοιμο το κρεμεμύδι προσθέσαμε 1/2 κ.γ. μπούκοβο και το φέραμε κι αυτό μια δυο γυροβολιές. Ο Κορρέα μέτρησε το πληγούρι για να δει πόσο νερό χρειαζόμαστε για το ζωμό. μέτρησε την διπλασια ποσότητα νερού και το έβαλε στο βραστήρα να βράσει. Διαλύσαμε τους «κύβοι βόδι» στο νερό και τ’ αφήσαμε λίγο να περιμένουν. Εντωμεταξύ καβουρδίσαμε λίγο το πληγούρι στο λάδι, μαζί με το κρεμμύδι και το μπούκοβο. όταν το πληγούρι άρχισε να ασπρίζει ελφρά, τότε προσθέσαμε την κονσέρβα με τα ντοματάκια και αμέσως μετά το ζωμό. Χαμηλώσαμε τη φωτιά και το αφήσαμε να σιγοβράσει, μέχρι να πιει όλο το νερό.

Στρώσαμε το τραπέζι. Τα brownies ήταν έτοιμα. Ανέλαβα να τα πάρω στο σπίτι μου για να τα κόψω όταν κρυώσουν τελείως να τα πασπαλίσω με άχνη ζάχαρη και να τα στολίσω σε μια πιατέλα για τους καλεσμένους. τα παιδιά συμφώνησαν. Το αιράν πάγωνε στο ψυγείο και το μπουλγκουρ ήταν σχεδόν έτοιμο.

Καθίσαμε να φάμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. Εβλεπα γύρω μου λαμπερά μάτια. χαρούμενα πρόσωπα. Παιδιά που η μαγειρική τα είχε ενθουσιάσει και τα είχε κρατήσει εκεί, στο κέντρο, να μιλάνε, να γελάνε, να διασκεδάζουν. Παιδιά που απολάμβαναν μαζί αυτά που τα ίδια είχαν φτιάξει. Ένοιωσα λίγο ευνοημένη από τη ζωή που είχα την ευκαιρία να μοιραστώ το τραπέζι τους. Τους το είπα. Τους είπα πως ήμουν πολύ ευτυχισμένη που τρώμε έτσι όλοι μαζί. Για κάποιο μυστήριο λόγο, με ρώτησαν αν θα κλάψω αύριο στη γιορτή την ώρα που θα μιλάω. «Κλαίω μόνο οταν μιλάω για το μπαζάρ.» Τους είπα. «Αλλά αύριο δεν θα κλάψω ούτε όταν θα μιλήσω για το μπαζάρ. Σας δίνω το λόγο μου.»

Τον κράτησα το λόγο μου. Ελπίζω τα παιδιά να είναι περήφανα για μένα όπως είμαι εγώ γι αυτά. όση ώρα έβλεπα την παράσταση, σκούνταγα τη Στέλλα και της έλεγα. «Αυτόν τον έχω μαθητή στην ομάδα μαγειρικής.» Και καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι.

Δεν μπορώ να γράψω τίποτε για την παράσταση. Αυτή είναι μια βιωματική εμπειρία που μόνο αν τη ζήσεις την καταλαβαίνεις. Θέλω μόνο να πω το ευχαριστώ μου στο Θοδωρή και στο Μπάμπη Κωστιδάκη, στην Εμμυ Χριστοπούλου, στο Γιάννη Περήφανο και στη Μάγδα Τερζίδου. Κάνουν τα όνειρά μου πραγματικότητα. Μ’ έκαναν να ξαναπιστέψω στο μικρό πρίγκηπα. Χρωστάω όμως κι ένα ευχαριστώ στη Μάτα. Η Μάτα μου έδειξε ένα δρόμο. Κι όταν αποφάσισα να τον περπατήσω, μ’ εμπιστεύτηκε. Η εμπιστοσύνη της Μάτας, μ’ εκανε να ανακαλύψω πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα οτι υπάρχουν. Μ’ έκανε να βρω μέσα μου, έναν άγνωστο ενδιαφέροντα άνθρωπο. Αυτό, πως ξεπληρώνεται?

Ευχαριστώ πολύ όσους ήρθαν στη γιορτή. Με κάνουν να νοιώθω λιγότερο Δον Κιχώτης.

Advertisements

7 responses to “Οι μικροί πρίγκηπες μαγειρεύουν

  1. Έχεις όμως πολλούς να σε αγαπούν με την ίδια αγάπη του Σάντσο… Να είσαι καλά, γερή δυνατή για να συνεχίσεις.

    Μου αρέσει!

  2. Αρχίζει και μου γίνεται συνήθεια να περνάω απ’ το blog σου καθημερινά, σήμερα πήρα και τηλέφωνο στο στέκι σας αλλά δεν ήσουν εκεί.Είμαι σίγουρη όμως ότι θα τα πούμε σύντομα από κοντα. Εντωμεταξύ σου ευχομαι το τραπέζι σου να είναι πάντα γεμάτο με παιδιά.

    Μου αρέσει!

  3. Σταρούλα, έτσι είναι ,όπως τα λες. Ευχαριστώ και πάλι.

    Χριστιάννα, κάτι μου λέει πως δεν θα χαθούμε. Ευχαριστώ για την ευχή.

    Μου αρέσει!

  4. Ωραίες συνταγές! πρέπει να περνάτε καλά εκεί… Μια απορία μόνον: Γιατί δεν έχει κορίτσια η ομάδα?

    Μου αρέσει!

  5. Διότι δεν ενδιαφέρθηκε κανένα κορίτσι να μάθει μαγειρική, παλιά ήρθαν σε ένα μάθημά μου 2 κοριτσάκια αλλά έφυγαν πριν τελειώσουμε…

    Προφανώς φυλάνε την όρεξή τους για όταν παντρευτούν όπου η μαγειρική είναι μοιραία μέσα στα καθημερινά συζυγικά καθήκοντα του κοριτσιού.

    [και σόρυ για τη σφήνα…]

    Μου αρέσει!

  6. Καθόλου σφήνα μπλογκομάγειρε. Πολύ καλά έκανες κι απάντησες. Κι έχεις εν πολλοίς δίκιο.

    Η απορία σου είναι πολύ ωραία Φλο. Είτε οι γονείς είτε τα ίδια τα κορίτσια θεωρούν οτι η μαγειρική δεν τους χρειάζεται σαν μάθημα, μια και μαθαίνουν βοηθώντας τη μαμά τους. Εκτός αυτού, τα κορίτσια που δήλωσαν μαγειρική ήταν μεγαλύτερης ηλικίας και θα έπρεπε να μπουν σε χωριστό τμήμα. Βλέπεις η φύση του μαθήματος είναι τέτοια που δεν μπορείς να έχεις πολλά παιδιά στο ίδιο τμήμα. Εμένα πάντως, μ’ αρέσει που είναι όλα αγόρια.

    Αλλά θα μου άρεσε να είχα και τις μεγάλες (μόνες τους). θα δούμε του χρόνου τι θα γίνει. Ίσως κάνουμε και δεύτερο τμήμα. θα δούμε…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s