Τα μπλινί της γιαγιάς Άννας


Grandma’s Hands
Originally uploaded by slight clutter

Είναι τώρα δεκαπέντε μέρες που θέλω να γράψω δυο λόγια για τη γιαγιά. Η μαμά της φίλης μου της Αλεξάνδρας, η γιαγιά Άννα, ήρθε από την Τασκένδη πριν από ακριβώς 4 χρόνια. Με το που αντίκρυσε το Δημήτρη τον εγγονό της στο αεροδρόμιο, του είπε τη φράση : «Ήρθα να πεθάνω.»
Πήγα με πολύ ενθουσιασμό στο σπίτι της Αλεξάνδρας να την γνωρίσω. Είχα στο μυαλό μου μια ρωσίδα μπαμπούσκα με παρδαλό μαντήλι και μεγάλο κόμπο, όπως αυτή που διάβαζα μικρή στο «θείο Πλάτωνα» της Άλκης Ζέη. Τίποτε από όλα αυτά. Η γιαγιά είχε κοντά μαλλιά, δεν φορούσε μαντήλι και είχε χαραγμένο με τατουάζ στο χέρι της το όνομά της. Άννα. Δεν ήξερε λέξη ελληνικά παρά το ότι ο άνδρας της, ο μπαμπάς της Αλεξάνδρας ήταν Έλληνας. Μου άρεσε πολύ αυτή η μοντέρνα, ξύπνια γιαγιά και βούτηξα από τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρας τους ελληνορωσικούς διαλόγους και προσπάθησα να της πιάσω κουβέντα. Μου μάθαινε πως λένε το πηρούνι το μαχαίρι κι όλα τα του τραπεζιού στα ρωσικά, κι εγώ έβρισκα τις πιο απίθανες φράσεις από τους διαλόγους και τις της έλεγα για να γελάσει : «έχουμε έρθει με μια αντιπροσωπεία από το κόμμα». Τέζα στα γέλια η γιαγιά. Της φιλούσα το χέρι και της έλεγα ντασβιντάνια, όταν φεύγαμε.
Νομίζω πως αρχίσαμε να επικοινωνούμε την μέρα που της ζήτησα τη συνταγή για τα μπλινί. Το μάτι της έλαμψε κι άρχισε να λέει τη συνταγή στην Αλεξάνδρα για να μου την πει στα ελληνικά. Η Αλεξάνδρα, που σκυλοβαριόταν να μεταφράζει τους διαλόγους μου με τη γιαγιά, έλεγε συνέχεια : «κριέπες είναι καρίτσι μου», με την άψογη ρωσική προφορά της. Ώσπου μια μέρα, που η γιαγιά ήξερε ότι θα πάω, μου έφτιαξε μπλινί. Περισσότερη ήταν η χαρά μου που η γιαγιά θέλησε να με φιλέψει, παρά για τα μπλινί τα ίδια. Τα όποια, ειρρήσθω εν παρόδω, ήταν φαν-τα-στι-κα. Ετσι σφραγίστηκε η σχέση μου με τη γιαγιά. Μας κολλήσανε τα μπλινί. Κι έτσι πήρα κι εγώ το θάρρος και ζήτησα από τη Σάσα να πει στη μαμά της να φτιάξει μπλινί για το μπαζάρ πέρσυ τα Χριστούγεννα.
Πριν κανένα μήνα, η γιαγιά μπήκε στο νοσοκομείο. Ήταν η γιορτή της μητέρας όταν πήγα να τη δω. «Μόλις βγεις γιαγιά από δω, θα ‘ρθώ στο σπίτι να μου κάνεις μπλινί.» και της φίλησα το χεράκι της που έκαιγε από τον πυρετό. Η γιαγιά, παρά τον πυρετό ήταν χαρούμενη κι ευδιάθετη. Μετά από περίπου 3 εβδομάδες ξαναμπήκε στο νοσοκομείο, άσχημα πια. Δεν άνοιξε τα μάτια της όταν μπήκα στο δωμάτιο, και η Αλεξάνδρα την σκούντηξε δυνατά για να ξυπνήσει και της είπε μια φράση που δεν κατάλαβα, στα Ρωσικά. Μόνο δυο λέξεις γνώρισα από τη φράση. Τίνα και μπλινί. Ίσως της έλεγε, «ξύπνα μαμά, ήρθε η Τίνα. Τη θυμάσαι που της αρέσουν τα μπλινί?» Όμως η γιαγιά, δεν ξύπνησε. Και μετά από τρεις μέρες, κοιμήθηκε για τα καλά.
Η κηδεία της ήταν η πιο μικρή κηδεία που έχω δει. Η γιαγιά δεν είχε βγει σχεδόν ποτέ από το σπίτι εδώ στην Αθήνα. Δεν την ήξερε κανείς παρά μόνο οι στενοί φίλοι της Αλεξάνδρας και του Δημήτρη που πήγαιναν στο σπίτι. Ήταν δεν ήταν 20 άτομα στην κηδεία. Η γιαγιά, φορούσε μπλε μαντήλι, σφιχτά δεμένο κάτω από το σαγόνι, μπλε φόρεμα, το καλό της, και μια ωραία καρφίτσα. Ήταν πολύ όμορφη και περιποιημένη και προς στιγμή μου φάνηκε πως μου ‘κλεισε το μάτι, όπως τότε που μου έλεγε πως θα φτιάξει μπλινί να τα δοκιμάσω.
Σας δίνω την καλύτερη συνταγή μπλινί της συλλογής μου με την ελπίδα να σας αρέσουν. Κι αν σας αρέσουν πείτε μια ευχή γι αυτή τη γλυκειά γιαγιά που έφυγε με τα πόδια από τη Μόσχα για να πάει στην Τασκένδη να βρει την τύχη της την εποχή του Στάλιν.

Θα χρειαστείτε :

2 αυγά
2 κούπες γάλα ή ξινόγαλα
1 μικρό πακετάκι μαγιά
2 κ.σ. ζάχαρη
1 πρέζα αλάτι
2 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
ελαιόλαδο ή αραβοσιτέλαιο
Λιωμένο βούτυρο

Εκτέλεση

Όλα τα υλικά πρέπει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου. Βγάλτε τα αυγά αρκετά νωρίτερα από το ψυγείο. Το γάλα, πρέπει να είναι χλιαρό, αλλά όχι ζεστό.
Σ’ ένα κεραμικό ή πλαστικό μπωλ (όχι μεταλλικό) διαλύστε τη μαγιά στο χλιαρό γάλα ή ξινόγαλα, προσθέστε 1 κ.σ. ζάχαρη και περίπου μισή κούπα κοσκινισμένο αλεύρι. Ανακατέψτε τα υλικά ώσπου να γίνει ένας ομοιογενής χυλός και αφήστε το χυλό να φουσκώσει σε ένα ζεστό μέρος, για μισή ώρα.
Προσθέστε την υπόλοιπη ζάχαρη. Ανακατέψτε απαλά και αρχίστε να κοσκινίζετε μέσα στο μείγμα το αλεύρι, περίπου μισή κούπα τη φορά. Όταν το αλεύρι έχει τελειώσει και το μείγμα είναι οιμοιογενές, προσθέστε 2 κ.σ. λάδι, ανακατέψτε καλά και διατηρείστε σε ζεστό μέρος το μείγμα.
Αλλείψτε ελάχιστο λάδι σε ένα αντικολλητικό τηγάνι και βάλτε το να κάψει πάρα πολύ (ώσπου να καπνίσει το λάδι). Βάλτε στο τηγάνι μια μικρή ποσότητα από το μείγμα και γύρτε το τηγάνι προς όλες τις κατευθύνσεις πολύ γρήγορα, ώστε το μείγμα να απλωθεί ομοιόμορφα παντού και το μπλινί να γίνει πολύ λεπτό. Όταν η επιφάνεια του μπλινί βγάλει φουσκάλες και δεν είναι πια ρευστή αναποδογυρίστε το, να ψηθεί κι από την άλλη, για μισό λεπτό περίπου. Βγάλτε το από το τηγάνι, κι αμέσως (χωρίς να ξαναλαδώσετε το τηγάνι) βάλτε το μείγμα για το επόμενο μπλινί. Μεχρι να ψηθεί το υπόλοιπο, αλλείψτε το προηγούμενο μπλινί με τη βοήθεια ενός πινέλου, με λιωμένο βούτυρο, από τη μια μεριά.
Συνεχίστε μέχρι να τελειώσει ο χυλός. Δεν θα ξαναχρειαστεί να λαδώσετε το τηγάνι καθόλου. Έχετε υπόψη σας ότι όπως όλες οι τηγανητές ζύμες, έτσι και τα πρώτα ένα δυο μπλινί, βγαίνουν χάλια. Από το τρίτο κι έπειτα τρώγονται.
Μπορείτε να κάνετε μπλινί σε δύο μεγέθη : μεγάλα σαν κρέπες που θα τα γεμίσετε με ανθότυρο και φρούτα του δάσους, ή κρέας ή λαχανικά, όπως ακριβώς γεμίζουμε τις κρέπες. Μικρά, με διάμετρο περίπου 3 εκατοστά, που μπορείτε να τα σερβίρεται με χαβιάρι, ή άλλα αυγά ψαριών, ή με μους καπνιστών ψαριών. Σ’ αυτή την περίπτωση δοκιμάστε να κάνετε τη ζύμη με ξινόγαλα. Γίνεται αρκετά πιο ξινή και ταιριάζει ωραία με τα αυγά. Θυμάμαι μια φορά, ότι σ’ ένα πάρτυ της αδελφής μου, είχα ψήσει τα μπλινί σε βαφλιέρα και τα είχα χωρίσει ακτινωτά σε καρδιές (που πριν αποτελούσαν τη βάφλα – μαργαρίτα). Τα συνόδεψα με σμετάνα και καπνιστό σολωμό, και κάνανε μεγάλες στράκες.

Τα μπλινί, όπως και όλα τα παρόμοια εδέσματα, τηγανήτες, κρέπες κλπ, συμβολίζουν τον ζεστό χρυσό ήλιο. Στη Ρωσία, γίνεται κάθε χρόνο μια μεγάλη γιορτή, η Μασλένιτσα για το καλωσόρισμα της Άνοιξης, περίπου στο τέλος του Φλεβάρη. Εκεί τα μπλινί έχουν την τιμητική τους και παρουσιάζονται σε διάφορες εκδοχές που εκπροσωπούν όλες τις εθνότητες που ζουν σ’ αυτήν την τεράστια χώρα.

Καλή αντάμωση γιαγιά.

Advertisements

18 responses to “Τα μπλινί της γιαγιάς Άννας

  1. Βάζεις τα μπλίνις που είναι η αδυναμία μου, πάω στη ρώσικη αγορά για σμετάνα, βάζω την πολωνέζικη βότκα (μόλις αφίχθη) στην κατάψυξη…και περιμένουμε το κουτί osetra Κασπίας…όνειρο «θερινής νύχτας»

    Μου αρέσει!

  2. Μάνο, καλωσόρισες.

    Ναι, βάζω τα μπλινί. Στη ρωσική αγορά, εκτός από σμετάνα παίρνω και μπρικ προς (σχεδόν) 3,60. Εντάξει δεν κάνει ακριβώς τόσο, αλλά πάντως αρκετά πιο οικονομικό από το βασιλόπουλο και τα deli. Εξάλλου εμείς δε θα τρώγαμε osetra. Δεν είμαστε από το σύλλογο προστασίας του οξύρυγχου? 😉

    Μου αρέσει!

  3. Καλημέρα Μάτζικα και καλή εβδομάδα.
    Φαίνεται πολύ σωστή η συνταγή για τα μπλινί και ανυπομονώ να τη φτιάξω.
    Ακόμα πιό σωστή είσαι εσύ: έκανες το ωραιότερο μνημόσυνο της γιαγιάς.
    Καλό ταξίδι λοιπόν στη γιαγιά.
    Αν πετύχουν δε και τα μπλινί δεν θα την ξεχάσουμε ούτε κι εμείς, κιας μην την ξέραμε….
    μπλγκμγρς

    Μου αρέσει!

  4. Να ναι καλά η ψυχούλα της, και να’σαι και συ καλά που τη μακαρίζεις και μας δίνεις τ΄όσο ωραία συνταγή. Στην Αθήνα η ρωσική αγορά πού είναι?

    Μου αρέσει!

  5. Ο θεός ν’ αναπαύσει την ψυχούλα της. Την αγάπη μου στην Αλεξάνδρα κι ας την είδα μόνο μια φορά -αλλά τι φορά: με τα μπλινί και το πλοφ στα χέρια!

    … και πού είσαι… ξεκίνα να γράφεις τη λίστα με τα ψώνια από τη Μόσχα…

    Μου αρέσει!

  6. Μπλογκομάγειρε, κυκλοφορούν πολλές συνταγές για μπλινί. Η συγκεκριμένη πιστεύω οτι είναι απο τις καλές. Οι διαφορές δεν οφείλονται κατ’ ανάγκη σε σωστό ή λάθος, όσο στις διατροφικές συνήθειες των διαφόρων μειονοτήτων που εξέλιξαν τις συνταγές στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Πολύ διαδεδομένη ας πούμε είναι η χρήση αλευριού σικάλεως στα μπλινί, είτε εξολοκλήρου, είτε σε πρόσμιξη με αλεύρι σίτου. Εγώ μια φορά μόνο τα έκανα έτσι, και ξαναγύρισα στο σταρένιο. Πάντως θα ήθελα τη γνώμη σου αν φτιάξεις τη συνταγή.

    Φλο, ψωνίζω στην κεντρική αγορά της Αθήνας. Εκεί στην Αρμοδίου, έχει κανά δύο ρωσικά και Πολωνέζικα ντελί, που βρίσκεις ένα σωρό καλούδια.

    Αχ, M., ax.

    Μου αρέσει!

  7. Δεν σου κρύβω αγαπητή μου ότι η δική μου συνταγή δεν έχει ούτε μαγιά, ούτε μπέικιν στο αλεύρι. Κατά τα άλλα είναι ίδιες οι αναλογίες.
    Πρέπει να κάνω δοκιμή. Και σίγουρα θα πω τις εντυπώσεις μου.
    Σε ευχαριστώ για την απάντησή σου.
    Η δημιουργική μαγειρική και οι δοκιμές της με συναρπάζουν γιαυτό και σε διαβάζω.
    μπλογκομάγειρος

    Μου αρέσει!

  8. Προφανώς θα έχει πολλά αυγά τότε.
    Τα μπλινί, οφείλουν να έχουν πολλές φουσκαλίτσες. Πρέπει η ζύμη να είναι αφράτη και όχι συνεκτική, όπως της κρέπας. Γι αυτό και στην πραγματικότητα δεν μπορούν να γίνουν ποτέ τόσο λεπτά όσο η κρέπα. Μάλιστα το ξινόγαλα, το χρησιμοποιούσαν παλιότερα για να επιφέρει ζύμωση στο αλεύρι. Σήμερα που όλα είναι παστεριωμένα, δίνει μόνο την ξινή γεύση.

    Θα μ’ ενδιέφερε πολύ η συνταγή σου. Πρέπει να είναι πιο κοντά στην κρέπα.

    Μου αρέσει!

  9. Καλημέρα Μάτζικα.
    Η συνταγή μου είναι ακριβώς με τις ίδιες αναλογίες της δικιάς σου (2 αυγά, κ.λ.π.). Έτσι δεν διαφέρουν από τις κοινές κρέπες σίγουρα.
    Υπάρχει όμως διαφορά στα υλικά: το αλεύρι είναι μισό φαγόπυρο μισό κοινό αλεύρι. Και απότι θυμάμαι την έχω βρει στον Εσκοφιέ. Ίδια συνταγή έχει και το βιβλίο της LE MONDE αλλά με αλεύρι ολικής άλεσης.
    Η διαφορά νομίζω από τις κοινές κρέπες πρέπει να είναι το μικρό τους σχήμα (διάμετρος 4-6cm) ώστε να σερβίρονται ως «καναπέ» με χαβιάρι, μπρικ, καπνιστό σολομό και τα τοιαύτα αφού πρώτα αλειφτούν με αρωματισμένο βούτυρο ή κρέμα κ.λ.π.

    Όπως και να έχει όμως: ευκαιρία να φτιάξω μπλινί μετά από χρόνια με την ιδιαίτερη συνταγή σου, έτσι..στη μνήμη της γιαγιάς..

    Ευχαριστώ για την απάντησή σου.
    Μπλογκομάγειρος..

    (ααα!!!: και μην ξεχάσω: είχα φτιάξει τη ντεκαντάνς τότε….και βγήκε μούρλια..είμαι βλέπεις και σοκολατοφάγος…)
    ΤΕΛΙΚΑ ΠΡΩΤΑ ΨΥΧΗ ΘΕΛΕΙ Η ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΥΝΤΑΓΗ…

    Μου αρέσει!

  10. «ΤΕΛΙΚΑ ΠΡΩΤΑ ΨΥΧΗ ΘΕΛΕΙ Η ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΥΝΤΑΓΗ…»

    Ναι, έτσι είναι. Χαίρομαι που σου άρεσε η decadence. Είναι η απόλυτη τούρτα σοκολάτας.

    Μου αρέσει!

  11. μου αρέσουν αυτά τα κείμενα που μου θυμίζουν πως οι γεύσεις και οι μαγειρικές είναι και βιωματικές εμπειρίες.
    τα φιλιά μου

    Μου αρέσει!

  12. Elisabeth Kubler-Ross.
    Οχι για τιποτε αλο ,διοτι τσουλανε κατι φημαι οτι -και καλα χανομαστε–
    (Αι στο διαολο μας χαλασες παλι) ξαναθυμηθηκα την Γιαγια μου την φιδοβοτανού,
    Μαλον θα το κοψω το εδω ,μας κανει ζημια –

    Μου αρέσει!

  13. .
    Elisabeth Kubler-Ross.
    Οχι για τιποτε αλο ,διοτι τσουλανε κατι φημαι οτι -και καλα χανομαστε–
    (Αι στο διαολο μας χαλασες παλι) ξαναθυμηθηκα την Γιαγια μου την φιδοβοτανού,
    Μαλον θα το κοψω το εδω ,μας κανει ζημια –

    Μου αρέσει!

  14. Κατι δεν κάνω καλα τελικα το ποιηματακι –για την Γιαγια δεν θελει με τιποτε να ελθη’

    Μου αρέσει!

  15. Στείλ’το μου με mail, να το ανεβάσω εγώ.
    Κι ας τους να λένε πως χαθήκαμε, εγώ σ’ έχω στην καρδιά μου.
    Και να μην το κόψεις το εδώ. Φταάνει που έκοψες το εκεί, βρε λύκε της στέππας.
    Φιλί.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s