Για την Volver, την Χριστίνα, την Άννα, την Τέτη, την Ειρήνη,την Μαρία από την Κρήτη,

και όλες αυτές τις κυρίες που έρχονται και με βρίσκουν στο μπαζάρ.

Το blogging, είναι ένα ευλογημένο πράμα. Ανοίγεις τον υπολογιστή σου, γράφεις τις αράδες σου, πατάς δημοσίευση και αίφνης οι αράδες σου γρήγορα, ανέξοδα και χωρίς προσπάθεια, έχουνε φτάσει σ’ ένα χώρο που μοιάζει με αίθουσα αναμονής. Έπειτα από λίγο χρόνο, οι άνθρωποι που επισκέπτονται την αίθουσα αναμονής έχουν γίνει κοινωνοί των αράδων σου και κάποιοι από αυτούς επιλέγουν ν’ αφήσουν τις δικές τους αράδες στον ίδιο καναπέ με τις δικές σου. Τότε το μπλόγκινγκ μετατρέπεται σε διάλογο.

Η περίπτωση “μπλόγγερ” έχει προσεγγιστεί πολλές φορές από πολύ κόσμο. Όλοι έχουν την άποψή τους γι αυτήν. Κυρίως οι ίδιοι οι μπλόγγερς και οι δημοσιογράφοι. Αδιαφορώ για όλα αυτά. Ξεκίνησα να μπλογκάρω σε μια φάση της ζωής μου που μια βαριά κουρτίνα έκρυβε την ψυχήμου από μένα και μια άλλη βαρύτερη εμένα από τον κόσμο. Το μπλογκ έγινε τότε για μένα ένα μπαλλόνι. Το φούσκωνα με την ανάσα μου κι έβλεπα μετά τις σκέψεις και τα συναισθήματα που είχα φυσήξει μέσα. Έτσι, αργά - αργά άρχισε να διαλύεται η κουρτίνα που με χώριζε από την ψυχή μου. Την ίδια περίπου περίοδο, άρχισα στην αρχή να υποψιάζομαι και μετά να καταλαβαίνω, οτι υπήρχαν ορισμένες ψυχές που για δικούς τους λόγους καθρεφτιζόντουσαν στα γραφτά μου. Κάθε που μια τέτοια υποψία εδραιωνόταν μέσα μου, μια τρύπα άνοιγε στην κουρτίνα που με χώριζε από τον κόσμο. Βλέπεις στην αλήθεια, στην αληθινή ζωή, δεν είμαι έτσι. Μιλάω συχνά βέβαια και πολύ, αλλά περισσότερο γι αυτά που μου συμβαίνουν και πολύ λίγο γι αυτά που νοιώθω. Οι φίλοι μου, πολύ σπάνια μ’ ακούνε να περιγράφω συναισθήματα. Τις πιο πολλές φορές ψυχαναλύω με τη λογική των εαυτό μου και τους άλλους. Γιατί μ’ αγαπάνε, δεν ξέρω, στ’ αλήθεια. Αυτοί πάντως που μ’ αγαπάνε ξέρουν πως “εσύ μιλάς πολύ αλλά δε λες τίποτε” που μού ‘πε κάποτε παλιά ένας φίλος μου. Τι διάτανο, πως με καταλαβαίνουν, στ’αλήθεια δεν ξέρω. Μάλλον με αντέχουν χωρίς να με καταλαβαίνουν.

Εδώ μέσα που λες, είναι λίγο το δωμάτιο του μεγάλου αδελφού. Ωρες ώρες ξεχνάς πως σε παρατηρούν κι άλλοι. Γράφεις για τον εαυτό σου, τις βαθειές σου αλήθειες και όταν καμμιά φορά βρίσκεται μια ψυχή και σου λέει, “σε νοιώθω”, ανοίγει ένα παράθυρο και μπαίνει αέρας επικοινωνίας.

Στην αληθινή ζωή, παίζουμε ρόλους. Εγώ, πολλούς. Της αυστηρής αφεντικίνας, της μοιραίας γυναίκας (που είναι και ο πιο αγαπημένος μου αλλά για κάποιο λόγο δεν πιάνει ), της καλής αδελφής, ξέρεις τώρα πως είναι.

Εδώ μέσα, είμαι ο εαυτός μου. Είμαι εγώ. Εδώ και στο κέντρο με τα παιδιά. Τα τελευταία, ταπολύ τελευταία χρόνια, πίεσα τον εαυτό μου να αρθρώνει προφορικά με λέξεις, αυτά που νοιώθει. Ανθρωποι που δεν με ήξεραν παλιότερα, ίσως νομίζουν πως εγώ είμαι έτσι, εύκολη στα λόγια. Δεν είμαι. Προσπαθώ. Γιατί όταν σας κυττάζω καμμιά φορά, όλους εσάς με τους οποίους διαδρώ, νοιώθω πως δεν θα έχω ξανά την ευκαιρία να σας πω αυτά που νοιώθω. Κι είναι κρίμα να μην τα μάθετε. Αυτά είναι τα διαμάντια μου.

Ανατέμνω, που λες την ψυχή μου σ’ ένα auditorium. Αυτό που βλέπετε, που διαβάζετε, είναι η αλήθεια. Όπως είναι αλήθεια οτι σας έχω ανάγκη. Τους φίλους μου, γιατί έχουν τη λεπτότητα όταν με βλέπουν να κάνουν πως δεν έχουν διαβάσει τα τόσα μυστικά μου. Κι εσάς γιατί χωρίς να μου μιλάτε, συντονίζεστε μαζί μου μες στην κοσμική σούπα. Γιατί όλη αυτή η ενέργεια που μας συνδέει σε χαλαρά γαιτανάκια, εμένα μ’ αγγίζει. Με προστατεύει. Κι όταν τα βράδια κοιμάμαι μόνη με φυλάει από τους εφιάλτες σαν ονειροπαγίδα. Αυτή την ονειροπαγίδα που αγοράζω στο μπαζάρ κάθε χρόνο όταν μαθαίνω πως η Μαρία παρατάει της δουλειές της για να φτιάξει εκπληκτικά τσουρέκια κάθε Πάσχα, πως μια άγνωστή μου κυρία φτιάχνει κεριά χρησιμοποώντας τις αναμνήσεις του καλοκαιριού, πως πάει το καινούργιο σπίτι της Ειρήνης, και πως εσύ, με νοιώθεις.

Μόνο σας παρακαλώ πολύ, προσπέφτω στα πόδια σας. Αν δουλεύετε σε κάποια εταιρεία που συνεργάζομαι, μην λέτε στους συνεργάτες μου οτι διαβάζετε το μπλογκ. Στο γραφείο, το παίζω αλλιώς

Τα Σαββατοκύριακα, που λες, φεύγω. Πάω σε φίλους στο νησί τους, καλώ φίλους στο Λεμονοδάσος, μετά πάω σ’ άλλους φίλους σε άλλο νησί. Αναρωτιέμαι μήπως είσαι κάπου εκεί. Βυθισμένος μέσα στους κόκκους της άμμου, ή ξαπλωμένος κάτω από καμμιά φυλλωσιά.

Δευτέρα με Παρασκευή, δουλεύω σα σκλάβα. Τακούνι απ’ το πρωί, σβούρες στο δρόμο, από πελάτη σε πελάτη. Μαυρίζω από τα μανίκια και κάτω. Ψάχνω να βρω χρόνο να κόψω τα μαλλιά μου. Πηγαίνω στο κομμωτήριο και σε σκέφτομαι. Ωραία θα ήταν να υπάρχεις και να λες τη γνώμη σου. “Ωραία είναι τα μαλλιά σου, μωρό μου.”

Κλείνομαι στο γραφείο. Διαπραγματεύσεις, πίεση, κλιματισμός στο φουλ. Οι πελάτες δεν πληρώνουν. Άγχος. Κόντρες. Πεινάω. Φρούτα στο ψυγείο. Διάλλειμα. Θάθελα να σου τηλεφωνώ. Να μπορώ να σε παίρνω και να σε ρωτάω τι κάνεις. Ή να περιμένω ένα τηλέφωνό σου. Που και που εμφανίζεσαι με διάφορες φωνές. Με φλερτάρεις για λίγο. Ή με καλείς για φαγητό. Ή μιλάμε για δουλειές. Με υπονοούμενα. Ντύνεσαι διάφορα προσωπεία. Του φίλου, του επαγγελματικού συνεργάτη, του γνωστού, του “μνηστήρα”. Το διάλλειμα τελειώνει. Τα κεφάλια μέσα. Τα τηλέφωνα χτυπάνε σα δαιμονισμένα και οι διαγωνισμοί τρέχουν. Το ίδιο και οι προθεσμίες. Κρύβεσαι πάλι.

Το βράδυ έχω συνάντηση για το μπαζάρ στους Δρόμους. Είναι η πρώτη για φέτος. Αγωνία, άγχος, που θα βρεθεί χώρος, πως θα συντονιστούμε. Και πίσω πίσω από τις γραμμές μια απορία : Κι αυτό το μπαζάρ το φετινό, μόνη μου θα το ζήσω? Θάθελα μια μυστική στήριξη. Να μου τηλεφωνείς και να ρωτάς πως πάει. Να μην σε πειράζει που μιλάω συνέχεια στο τηλέφωνο γι αυτό. Να με καταλαβαίνεις και να μου κρατάς το χέρι. Και να μου λες οτι όλα θα πάνε καλά. Κι οτι όταν τελειώσει το μπαζάρ θα πάμε ένα ταξίδι. 3-4 μέρες Για να ξεκουραστώ.

Γυρίζω στο σπίτι αργά. Είτε αργά το βράδυ από τις δουλειές μου, είτε πολύ αργά το βράδυ από κάποιο εστιατόριο. Μου κάνει εντύπωση που λείπεις. Που το σακκάκι σου δεν κρέμεται στην καρέκλα της τραπεζαρίας, που δεν ακούω τη βρύση του μπάνιου να τρέχει καθώς πλένεσαι, που δεν ακούω το ψυγείο ν’ ανοίγει για να βρεις παγάκια. Μου κάνει εντύπωση που δε μαλώνουμε.

Το ξέρω οτι υπάρχεις. Δυσκολεύομαι να σ’ αναγνωρίσω. Είναι που δεν μπορώ και να σου μιλήσω γι αυτά που νοιώθω. Πως το κάνουν τα άλλα κορίτσια, δεν ξέρω. Κρύβεσαι κιόλας. Δεν έχω ανακαλύψει που. Δεν ξέρω που είσαι. Βγες από την κρυψώνα σου. Θα περάσουμε ωραία. Ας μη χάσουμε άλλο χρόνο. Φτου ξελεφτερία. Έλα στην αγκαλιά μου.

Τον ψηλό με το θεληματικό πηγούνι και τους γραμμωμένους μηρούς, που αγαπά την ποίηση και ξέρει να μαγειρεύει και προπάντων δεν φοβάται την αγάπη, αντιθέτως με ψάχνει εναγωνίως σε όλη του τη ζωή με σκοπό να γίνει ερωτικός μου σκλάβος για πάντα, τυλίξτε τον μ’ ένα ολόσωμο φιόγκο και στείλτε τον “poste restante”. Θα τον παραλάβω από Δευτέρα.

Ως τότε, προσέχετε τον εαυτό σας. Και αύριο, που είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου και τα γενέθλιά μου κάντε μια τελετή προς τιμή του Ήλιου. Εννοείται ανά δύο. Δεν μπορεί με τόση διάσπαρτη ενέργεια, κάτι καλό θα βγει. Αν μη τι άλλο θα ψυχαγωγηθείτε.

Άντε βρε, να σας ζήσω!

Παρασκευή απόγευμα.
Η μέρα τρέχει. Το άγχος μου χτυπάει κόκκινο. Μετακομίζω το γραφείο. Με πήρε η Βίβιαν χτες και μου είπε. Τα βρήκανε τα παιδάκια. Να βεβαιωθώ οτι το καινούργιο τηλεφωνικό κέντρο θα δουλεύει τέλεια. Χρειάζομαι δύο συσκευές στο καινούργιο μου γραφείο. Η μία για τα προσωπικά τηλεφωνήματα. Τα θυμάμαι αυτά τα παιδάκια από το amber alert. Ναι και οπωσδήποτε πρέπει να βρω δυο φωτιστικά για να φωτίσω τα έργα τέχνης που θα βάλω. Θα ζητήσω από το Νίκο να με βοηθήσει. Ο Βασίλης έρχεται να μας δει. Φέρνει μια Dom Perignon (vintage 1999) για τα καλορίζικα. Ποια παιδάκια?
Τρώμε σουβλάκια κάτω από το γραφείο, πτώμα είμαι. Η Μάγια τσιμπάει από το γύρο του Βασίλη. Περνάνε τρία παιδιά από τους δρόμους ζωής. Πετιέμαι να τα χαιρετίσω. Τους λέω για τα γενέθλιά μου. “Αν κάνουμε τελικά κάτι στο κέντρο, θα σας καλέσω. Θάθελα πολύ να ‘ρθείτε.” Τα παιδιά νομίζουν πως είμαι “καλή”. Ντρέπομαι λίγο, αλλά πολύ λίγο, που τ’ αφήνω στην άγνοιά τους. Στο κάτω κάτω, αν το καλοδείς, γιατί? “Καλή” δεν είμαι? Μια χαρά. Ξαναγυρίζω στο τραπέζι περήφανη που χαιρέτησα τα παιδιά. Περήφανη που μ’ αγκάλιασαν και με φίλησαν. Που με περνάνε για “καλή”. Λοιπόν, τι λέγαμε?

Σάββατο πρωί.
Να προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τη μετακόμιση πριν τις 4:00 μήπως και προλάβω να πάω κομμωτήριο. Το βράδυ έχω να βγω και την Κυριακή γάμο. Ξεκλέβω δυο λεπτά και θαυμάζοντας το καινούργιο μου vertical blind (έχουν κάνει δυναμικό come back στη διακόσμηση και δίνουν έναν αέρα ζεν στο χώρο) μπαίνω στο μπλογκ του Κ.Κ.Μοίρη. Διαβάζω το ποστάκι, γαμώτο δεν δουλεύουν τ’ ακουστικά μου, δεν μπορώ ν’ ακούσω το τραγούδι. Άσε που δεν έχω 9,5 λεπτά για μνημόσυνα σε παιδάκια. Καλύτερα να αυτοθαυμαστώ για τα τελευταία μου ποστ. Ν’ απαντήσω και σε κανένα σχόλιο. Αναρωτιέμαι αν οι φανταστικοί μνηστήρες που θα ήθελα να με περιτριγυρίζουν διαβάζουν το μπλογκ. Τι γνώμη να έχουν άραγε για μια σχεδόν σαραντάρα που δεν ντρέπεται να μετατρέψει την ηδονή σε πίξελς? Ασε με πια με τα παιδάκια. Δεν σώζονται όλα. Τι να κάνουμε τώρα. Φτου, μού ‘σπασε ένα νύχι. Αντε να βρω τις λίμες μου τώρα μέσα στις κούτες.

Μπα, δεν το προλαβαίνω το κομμωτήριο. Θ’ αναγκαστώ να φτιάξω μόνη μου τα μαλλιά μου. Να βάλω βενζίνη. Να προλάβω και να ξαπλώσω λίγο. Πως θα βγω έξω το βράδυ σα πατημένο σύκο? Πω πω. Πρέπει να διορθώσω και το γαλλικό μου πεντικιούρ. Μη φαίνεται έτσι με τα καινούργια χειροποίητα χρυσά μου πέδιλα. Λατρεύω τα 40’s. Τα πέδιλα αυτά είναι τελείως pin up. Θα μπορούσε να τα φοράει η Rita τραγουδώντας το Amado mio. Βέβαια δεν είχε τα δικά μου μπούτια ούτα το δικό μου πω πώ ποπό, αλλά κι έτσι μια γοητεία την έχω. Με μια φαρδιά φούστα ή ένα φαρδύ παντελόνι, θα είμαι σούπερ. Γιατί ήθελα να δω ειδήσεις? Α, ναι για τα παιδάκια. Καλά, δεν προλαβαίνω τώρα. Πρέπει να φτιάξω και μαλλί.

Τέλια είναι εδώ. Η ατμόσφαιρα, η μουσική, η παρέα φανταστικά. Αυτό έτσι κι αλλιώς, ήταν πάντα πολύ αγαπημένο μου μέρος. Εδώ έκανα πρωτοχρονιά. Χαμός έγινε. Φλερτάραμε, μας φλερτάρανε, σούπερ σου λέω. Χορός μέχρι να βγει ο ήλιος. Ωραία είναι που χορεύουμε. Δυο ώρες non stop χορός. Μ’ αρέσει που χορεύω. Εχω κανα μήνα να διασκεδάσω έτσι. Από τότε που είχε έρθει η Μαρία και πήγαμε στην ξαδέλφη μου. Να ρωτήσω τη Μαρία μήπως ενδιαφέρεται να ξεκινήσει μαθήματα σε κανένα παιδί στη Θεσσαλονίκη. Μήπως βρούμε και καναν άλλο εθελοντή και ξεκινήσουμε κάτι. Καλά, τα σκέφτομαι αύριο. Τώρα παίζει ABBA, όλα τώρα θα τα σκεφτούμε πια? Για πάμε γερά.

Εφτασα σπίτι 4:30. Να βγάλω το μακιγιαζ και να βάλω την αντιγήρανση. Πω πω! Δε θα προλάβω να ξεκουραστώ. Ήταν ωραία όμως. Αύριο πρέπει να κάνω λίγο beaute και να χαλαρώσω. Τι άλλο είπα να κάνω αύριο? Δε θυμάμαι πια. Δεν πειράζει. Κάτι σχετικό με τη Μάτα ήταν νομίζω. Χαίρομαι που παντρεύεται η κόρη της Μάτας. Η Μάτα δεν είναι μόνο μαμά της Ρένας. Αλλά και μαμά όλου του Γκαζιού. Και καμμιά φορά (στις μεγάλες ανάγκες) γίνεται και λίγο δική μου (αν και ξέρω οτι δε γουστάρει αυτό το ρόλο. Μα τι άλλο έχω να κάνω αύριο?

Κυριακή πρωί.

Το πρόγραμμα ομοφιάς έχει ως εξής. Peeling, αποτρίχωση, ενυδάτωση, μανικιουρ (κόκκινα να τα βάψω ή να κάνω γαλλικό?). Πρέπει να προλάβω και να σιδερώσω το φόρεμά μου πριν να βάψω τα νύχια μου. Μην ξεχάσω τις βιταμίνες μου και τη σπιρουλίνα το πρωί. Εχτές το βράδυ δεν πήρα. Τι να σου κάνουν η τροφοτονωτικές αν δε φας και κανένα eviol?
Κάτσε να δω και το μπλογκ λιγάκι πριν βάψω τα νύχια μου. Ωπα, καινούργιο σχόλιο. Ο Κ.Κ.Μοίρης. Τι εξυπνάδα θα μου έγραψε άραγε το φιλαράκι μου? Όχι ρε γαμώτο. Όχι πάλι τα παιδάκια. Και τι να του πω τώρα? Ότι δεν σκέφτηκα καθόλου για τα παιδάκια 3 μέρες τώρα? Λέγονται αυτά? Εμένα με περνάει ο κόσμος για σοβαρή. Και για κοινωνικά ευαισθητοποιημένη. Βλακείες.

…………………..

Είμαι σίγουρη οτι όλοι όσοι ζούσαν κοντά στα παιδάκια είχαν σοβαρότερους λόγους από μένα να μην ασχοληθούν μ’ αυτό που συνέβη. Είμαι σίγουρη οτι άνθρωποι με οικογένειες, με παιδιά, με δουλειές, μπαινόβγαιναν στην πολυκατοικία τους χωρίς ν’ ακούσουν καμμιά φωνή. Ουτε καν (και προπαντώς αυτήν) της συνείδησής τους. σαν αυτούς είμαι κι εγώ. Δε θέλω, δεν αντέχω ρε γαμώτο να σηκώσω την αμαρτία του κόσμου. Θέλω να βγω, να διασκεδάσω, να χορέψω να φλερτάρω και να στολίσω τη ζωή μου σαν αληθινή εστέτ. Είμαι απλώς, άλλος ένας άνθρωπος. Άλλη μια υποκριτική φύση που αδιαφορεί επί της ουσίας για το πότε σταματάνε δυο παιδιά να αναπνέουν.

Νοιώθω ντροπή. Νοιώθω πολύ βαθειά ντροπή. Κυριώς γιατί στη χτεσινή παρέα, με ρώτησε κάποιος για την εθελοντική μου δουλειά και τόλμησα να του απαντήσω, οτι όταν θέλει κάποιος να βρει χρόνο, βρίσκει. Πάντα βρίσκεις χρόνο γι αυτά που αληθινά σ’ ενδιαφέρουν.

Θα συνεχίσω να προσπαθώ όσο μπορώ, όσο μ’ αφήνει η ματαιδοξία μου και οι προσωπικές μου ανασφάλειες. Θα συνεχίσω να συμμετέχω στην αληθινή κοινωνία προσώπων που έχω οραματιστεί. Να νοιάζομαι, κι ας θέλω να έχω και βαμμένα νύχια, δεν πειράζει. Να δουλεύω, κι ας πηγαίνω στις επιστασίες του κέντρου με 10 πόντους λουστρίνι. Να ακούω, κι ας με τρώει η ανασφάλεια, αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω για μένα να μου σκουπίσει τα δάκρυα της ντροπής κάποια μέρα και να μου πει, δεν πειράζει Τινάκι, που δεν τα καταφέρνεις. Κάνεις ό,τι μπορείς. Είμαι άνθρωπος. Είμαι άνθρωπος? Όσο πεθαίνουν παιδιά αβοήθητα εκεί έξω, δεν ξέρω αν δικαιούμαι αυτόν τον τίτλο. Μπορώ όμως να προσπαθώ να τον κατακτήσω. Παράλληλα δουλευοντας, φλερτάρωντας, μπλογκάροντας και προσέχοντας τον εαυτό μου, ώσπου να βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει για μένα.

Η συμμετοχή, η αληθινή κοινωνική συμμετοχή, δε σε μεταλάσσει σε “ταγάρι”. Είσαι πάλι ο εαυτός σου. Απλά είσαι λίγο πιο κοντά στο να γίνεις άνθρωπος.

Οι Δρόμοι Ζωής, το συζητάμε εδώ και καιρό με τη Μάτα, αναζητούν εθελοντές στη Θεσσαλονίκη και στη Θράκη για να ξεκινήσουν σιγά - σιγά και με πολύ αργό ρυθμό ένα αντάρτικο ενάντια στην εγκατάλειψη και την αμορφωσιά. Αν δεν σας πειράζει να χαλάσετε το μανικιούρ σας, αν δεν σας πειράζει να χάσετε κανέναν ποδοσφαιρικό αγώνα, ελάτε. Σας έχουμε ανάγκη. Θα σας παρέχουμε την τεχνογνωσία μας και τη στήριξή μας. Εσείς πρέπει να βάλετε λίγο χρόνο. Και λίγη αγάπη ρε γαμώτο. Που σκατά πήγε η αγάπη? Εξαφανίστηκε?

Η φωνή σου. Στοιχειώνει τις ώρες μου. Αλλάζει κάθε δευτερόλεπτο. Χαμαιλεοντικά προσαρμόζεται στις λέξεις σου. Τις χρωματίζει. Παίζει τις χορδές μου.

Φωνή διήγησης.

Φωνή παραμυθιού.

Φωνή αισθησιακή.

Φωνή διεκπεραιωτική.

Φωνή διεγερτική.

Φωνή επαγγελματική.

Φωνή ψυχρή.

Φωνή παλλουσα.

Ηχόχρωμα διαφορετικό από λέξη σε λέξη. Από φράση σε φράση.

Ρουφάς μια γουλιά καφέ. Ακούω από το τηλέφωνο τον ήχο σου καθώς καταπίνεις. Μ’ αρέσει η απόλαυσή σου. Μου λες μια φράση. “Αστεροειδής γλυκάνισος.” Και περιμένεις να μιλήσω. Μια άλλη λέξη : “Κριτική.” Και πάλι περιμένεις. Παίζεις μαζί μου σαν τη γάτα με το ποντίκι. Με κάνεις να νοιώθω οτι υπολογίζεις τη γνώμη μου. Ενώ το μόνο που σε νοιάζει είναι να σ’ ακούω και να λύνω τις αντιστάσεις μου μία - μία, σαν τα κορδόνια του κορσέ μου.

Πίνεις ουίσκι. Μου τηλεφωνείς. Ακούω τα παγάκια στο ακουστικό. Ακούω τη φωνή σου. Βαθειά, χαλαρή, αισθησιακή. Περπατάει στα σύρματα με αργό βήμα. Μου λες αστεία. Θες να γελάω. Μου αντιστρέφεις την καθημερινότητα και την προβάλλεις ανεστραμένη. Την ισορροπείς πάνω στη φωνή σου. Η φωνή σου πάλλεται. Το αυτί μου κολλάει στο ακουστικό.

Μου τηλεφωνείς αργά από το γραφείο. Είσαι σοβαρός, αποστασιοποιημένος. Δεν γνωριζόμαστε καθόλου. Μου διηγείσαι ταξίδια. Μου περιγράφεις τις απόψεις σου για τη ζωή. Μου περιγράφεις την καθημερινότητά σου -όχι χωρίς κάποια περηφάνεια. Είσαι απόμακρος. Αλλά δυνητικά ιδρωμένος πάνω στο μαύρο μου σεντόνι.

Θέλω ν’ ακούσω τον ψίθυρό σου στο αυτί μου. Θέλω να μάθω τα πιο οδυνηρά σου μυστικά. Αυτά που την ώρα που τα λες ντύνεσαι πολεμιστής κι ετοιμάζεσαι να σκοτώσεις. Θέλω να νοιώσω την αναπνοή σου να διαπερνά το μυαλό μου καθώς θα γλιστρά μαζί με τα συριστικά σύμφωνα ανάμεσα στα δόντια σου. Θέλω να δω την κραυγή σου να βάφει κόκκινους τους πορτοκαλί μου τοίχους. Θέλω ν’ ακούσω τα βλέφαρά σου να κλείνουν.

Συνοδευτικά :

Ο ματωμένος γάμος και τα πουρνάρια.

A la luz de un flexo
Originally uploaded by *Glauka

Παρατηρώ τα χέρια σου καθώς τρώμε.

Χέρια νεανικά, άφθαρτα. Χέρια ευγενικά. Η αυθάδειά τους ξεπηδάει ξαφνικά και τα μεταμορφώνει τη στιγμή που δεν μπορώ πια να τα δώ. Τη στιγμή που αναζητούν να κρυφτούν κάτω από το ρούχο μου.

Οι καρποί σου τρυφεροί κι ευαίσθητοι. Καρποί εφήβου. Αντιδρούν μαγικά στο άγγιγμα του σάλιου. Θυμούνται το άγγιγμά μου μετά από ώρες?

Τα δάχτυλά σου μακριά και λεπτά. Οι ρώγες τους αγωνιούν να συρθούν πάνω σε γυναικείο δέρμα. Απαλά και βίαια. Τρυφερά και πρόστυχα. Με αγάπη και με μίσος. Ικετευτικά και εξευτελιστικά.

Τα χέρια σου είναι γεμάτα έρωτα. Προδίνουν τα μυστικά σου. Ακόμα και τα μάτια σου προδίνουν. Μόλις τα χέρια σου μ’ αγγίξουν το γλυκό σου βλέμμα σκληραίνει.

Τα χέρια μου μπλέκονται με τα χέρια σου σε μάχη.

365: Day 53- Having a hot flash.
Originally uploaded by M A R C O .

Δεν μπορώ να τις ξεχάσω.

Θυμάμαι τις φλέβες των ποδιών σου. Όταν πηγαίναμε στη θάλασσα κρατούσαν ανάμεσά τους μικρές σταγόνες νερού. Κι ύστερα, όταν φιλούσα τα πόδια σου, έβρισκα εκεί το αλάτι.

Θυμάμαι τη μεγάλη φλέβα στο σφυρό σου. Την έβλεπα να βγαίνει από το παπούτσι σου (φορούσες παπούτσια ιστιοπολοίας, ήταν της μόδας τότε που τα χείλη μας ακόμα μάθαιναν) και έτρεχε να κρυφτεί μες το τζην σου.
Ξεμύτιζε λίγο όταν ανέβαινες στο μηχανάκι ή όταν καθόσουν στη βάρκα ή στο βραχάκι κι αγκάλιαζες τα γόνατά σου κι εμένα.

Μου άρεσε να χαηδεύω τα χέρια σου και να τις σπρώχνω με τα δάχτυλά μου. Ήταν ανάγλυφες, γαλαζωπές και μου μιλούσαν. Μου ψυθίριζαν συνέχεια κι εγώ έκανα πως δεν τις άκουγα. Γιατί όταν τις άκουγα τεντωνόταν αυτή η μυστήρια χορδή απ’ το αυτί ως το υπογάστριο και φούσκωνε το πανί που με χώριζε από τον υλικό κόσμο. Μ’ άφηνε ξαφνικά μόνη μου μαζί σου, όποιο κι αν ήταν το γύρω πλήθος. Κι ένας αναστεναγμός ανέβαινε στο στήθος μου και οι γάμπες μου ανατρίχιαζαν.

Ήταν και κάτι άλλες πιο κρυμμένες. Μια που διέτρεχε το μηρό σου, μια άλλη στο λαιμό δεξιά πίσω από το αυτί σου, και μερικές στα μπράτσα. Φορούσες πάντα πουκάμισα με μακριά μανίκια που τα δίπλωνες λίγο χαμηλα. Κι εγώ ήξερα οτι ήταν εκεί και ήθελα να ακουμπήσω τα δάχτυλά μου επάνω τους. Να το διώξω αυτό το πουκάμισο. Ή μάλλον να το φορέσω και να μπορώ φορώντας σε να σε χαηδεύω.

Καμμιά φορά κυττάζω το αριστερό μου χέρι και θυμάμαι τις φλέβες σου.

Βόλτα με τα πόδια ως το Ηρώδειο. Καθισματάκι που στηρίζει την πλάτη. Κουτσομπολιό στο διάλλειμα. Βόλτα ως το Θησείο. Γνωστοί στο δρόμο. Χύμα κρασί. Βόλτα ως το σπίτι με τα πόδια. Χαμόγελο.

Ξύπνημα νωρίς. Μάζεμα ρούχων. Μην ξεχάσω το μαγιώ μου. Τα ποτήρια της Μάγιας της αστραφτερής. Φόρτωμα αυτοκινήτου. Ξεκινάω για λεμονοδάσος. Φίλη καρδιάς δίπλα. Πολυλογία, συγκίνηση, γέλιο, κώδικας.

Λεμονοδάσος. Φραπέ. 4 είδη καφέ μόνο για την αίσθηση της πολυτελειας. Σικ καλαμάκια. Δουλειά ή αεροπορία? Αεροπορία. Εβαλες το μαγιώ σου? Μάγια πάμε για μπανιο. Παραλία. Ηλιος. Σκιά. Αντιηλιακό. Ψάθες. Μυρωδιες. Άμμος.  Πολυλογία, γέλιο, μυστικά, ο γνωστός κώδικας.

Ταβέρνα στα Βλαχέικα. Ομελέτα. Ψάρι. Χωριάτικη. Το σκυλάκι κυττάζει τις γάτες. Χαρά. Είμαι καλά. Φρούτα.  Γέλια, μυστικά, καλλυντικά, μόδα. Κώδικας. Τα χρόνια που επενδύσαμε. Αντιγήρανση. Το σώμα καίει από τον ήλιο. Ζητάει κρύο νερό και απαλό αφρόλουτρο. Και μια καλή ενυδάτωση.

Παγωμένο τσάι στην βεράντα. Κουβέντες για τον κήπο. Αναμνήσεις από το σπίτι. Κι άλλα γέλια. Συνενοχή. Ιστορίες στην ταράτσα. Ηλιοβασίλεμα. Μπαλετάκια. Ασημί ζακετάκι. Μάγια πάμε βόλτα. Σκουλαρίκια. Μεγάλα σκουλαρίκια. Μαλλιά τραβηγμένα πίσω. Ποιος κάθεται να κάνει coiffure μες τα καλοκαίρια?

Βάρκα. Περπάτημα στην παραλία. Απάγγιο. Κύριος Σπύρος. Κυρία Λιζ. Κότα μάνγκο. Αρνάκι στο φούρνο. Πατατοσαλάτα με κύμινο. Χόρτα πικρά. Κρασί χύμα. Γέλια, ξενοιασιά, πολυλογία, γέλια. Περπάτημα στην παραλία. Βάρκα. Σπίτι. Δροσιά.

Ξύπνημα νωρίς. Αυτοκίνητο. Μην ανησυχείς θα προλάβεις. Να μου τους φιλήσεις όλους. Ευχαριστώ. Ο Γαλατάς το πρωί. Κρεβάτι. Beauté. Φραπέ. Τυροπιτάκι της μαμάς.  Μάγια πάμε για μπάνιο. Απόλυτα μόνη στην παραλία. Κάθε κόκκος άμμου μου ανήκει. Το σώμα καίγεται. Αντιηλιακά. Ψάθα. Κρύο νερό. Κολύμπι. Το σκυλάκι παίζει. Άμμος παντού. Νερό. Όλο δικό μου. Λυχνάρι. Η θεία Αγκαθα! Hercule Poirot.  Αληθινό καλοκαίρι. Πλατσουρίσματα στα ρηχά. Ο ήλιος καίει. Μοναξιά. Χαρά. Ηρεμία. Εχω φτάσει.

Ξανά Βλαχέικα. Ψαράκια, χωριάτικη σόδα. Μόνη μου στο τραπέζι. Φυσάει ένα ωραίο αεράκι. Θάλασσα. Μπλε. Υδρα. Το σκυλάκι κυττάζει της γάτες. Δεν έχω ξαναφάει ποτέ μόνη μου έξω. Είναι ωραία. Εχω φτάσει.  Χαρά. Δροσιά. Αλάτι στο δέρμα.

Σπίτι. Το σκυλάκι πάει για ύπνο. Όχι, ξύπνα Μάγια. Θα κάνουμε μπάνιο. Ξέβγαλμα, μαλακτικό. Μου φυλάει τα χέρια. Αγκαλιά με πετσέτες. Νάνι τώρα. Κι ύστερα εγώ. Νερό δροσερό. Ρουτίνα φροντίδας. Είναι ωραίο να είσαι γυναίκα. Ενυδάτωση. Κρέμες, βαζάκια, μάσκες, χαλάρωση, αγκαλιάζομαι με τον Ηρακλή Πουαρώ στον καναπέ. Φοβάται μην τσαλακωθεί το υπέρκομψο λευκό λινό κοστούμι του. Μάζεμα του σπιτιού. Να κλείσω το νερό. Μάγια πάμε στην Αθήνα. Το σκυλάκι κρύβεται. Φόρτωμα του αυτοκινήτου. Οδήγηση στο ηλιοβασίλεμα. Τραγούδια της Μάγιας. “Δώστε μου καν την πιο μικρή τη Μάγια την αστραφτερη.” “Να βγω στις πέρα θάλασσες να βρω το μαγισσάκι.” Κορόμηλα στο σακκουλάκι.

Σπίτι. Βαλίτσες παρατημένες. Ακαταστασία. Ανοιχτά παράθυρα. Δροσιά. Πρόχειρο φαγητό. Καλοκαίρι. Ρούχα που αφήνουν αποδείξεις της αληθινής ζωής να φανούν στη δουλειά. Θα βάλω και τις κόκκινες πλατφόρμες. Καλοκαίρι.

Το Σάββατο το πρωί, είχα μαθημα μαγειρικής. Είχα αποφασίσει να δείξω στα παιδιά brownies, για να τα προσφέρουμε στο μπουφέ του καλωσορίσματος στην παράσταση.

Δέκα ακριβώς ήμουν εκεί. Με τα υλικά μου και τα σύνεργά μου. Δέκα ακριβώς ήταν εκεί και ο Σινάν με τον Οκάν. Επειδή γενικώς οι ομάδα μαγειρικής (συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εθελοντών - ονόματα δε λέμε ούτε δείχνουμε) αποτελείται από άτομα κατ’ εξοχήν χαϊδοκόλικα, ξεκινήσαμε με το γνωστό ritual, αγκαλιές - φιλιά. Αρχίσαμε να μετράμε τα υλικά για να τα έχουμε έτοιμα όταν θα έρθουν οι άλλοι. Εχω 8 μαθητές κι έναν αναπληρωματικό. Εκτός από τον Σινάν και τον Οκάν, έχω ακόμα το Ρετζέπ, τον Χασάν, τον Κορρέα, τον Μεμεταλή, το Μουσταφά και αναπληρωματικό τον Φερίτ, που μία έρχεται και μια δεν έρχεται. Το Σάββατο οι περισσότεροι άργησαν. Τέλος πάντων όταν ήρθα εμείς είχαμε ήδη μετρήσει τα υλικά μας :

3/4 κούπας βούτυρο
140 γρ. πικρής σοκολάτας
2 κούπες ζάχαρη
1 φακελλάκι εσπρέσσο στιγμής
1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας
1/2 κ.γ. αλάτι
4 μεγάλα αυγά
1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
3/4 κούπας chips πικρής σοκολάτας

Τα παιδιά λαδώσανε το ταψάκι ελαφρά και το καλύψανε με χαρτί ψησίματος. Ύστερα βουτύρωσαν το χαρτί ψησίματος (που επειδή είχαν λαδώσει το ταψάκι πριν, δε γλιστρούσε, να φύγει από το ταψί καθώς το βουτυρώνανε). Ο Οκάν έκοψε το βούτυρο σε κομμάτια και το έβαλε σ’ ένα μπωλ πάνω από μια κατσαρόλα με νερό που βράζει. Αυτό οι Ιταλοί το λένε μπανιομαρία, οι γάλλοι κι εμείς μπαινμαρί. Ο Σινάν έκοψε πολύ επαγγελματικά (όπως του χει δείξει ο Μπλογκομάγειρος) τη σοκολάτα σε κομμάτια και την έβαλε να λιώσει μαζί με το βούτυρο. Εντωμεταξύ ήρθε κι ο Χασάν και τον βάλαμε να ανακατεύει το μείγμα στο μπαιν μαρί. Όλοι ρωτούσαν, “εγώ, κυρία τι να κάνω?” . Τότε ο Χασάν έβγαλε το μείγμα βουτύρου σοκολάτας από το μπαιν μαρί και ενώ εγώ το ανακάτευα δυνατά, ο Μουσταφά άδειαζε μέσα τη ζάχαρη, ο Ρετζέπ τον καφέ και ο Μεμεταλή τη βανίλια και το αλάτι. Υστερα ήρθε η σειρά των αυγών. Τα δύο τα έσπασε ο Κορρέα και τα έριξε ένα-ένα μέσα καθώς ανακάτευε πολύ δυνατά ο Μεμεταλή. Κάθε αυγό έπρεπε να απορροφηθεί τελείως από το μείγμα μέχρι να μπει το επόμενο. Επειτα ανέλαβε το ανακάτεμα ο Χασάν και τα άλλα δύο αυγά τα έσπασε και τα πρόσθεσε (ένα- ένα) ο Μουσταφά. Ο Ρετζέπ, ανακάτεψε τα chip σοκολάτας με το αλεύρι (για να μη λιώσουν με το ψήσιμο κι ενωθούν με την υπόλοιπη ζύμη) και τα άδειασε λίγα λίγα στο μείγμα καθώς εγώ ανακάτευα. Ο Οκάν, άρχισε τη λάντζα. “Πω - πω!” φώναξα ξαφνικά! “Ξεχάσαμε τη μαγκιά!” Τότε ο Σινάν πασπάλισε το ταψάκι με κακάο και τίναξε όσο κακάο δεν κόλλησε στο βούτυρο. Αυτό το έκανε αντί για αλεύρωμα για να μη χαλάσει η ωραία εμφάνιση των brownies και γίνει ο πωπός τους άσπρος από τα αλεύρια. Αδειάσαμε το μείγμα στο ταψί και ο Μουσταφά το άπλωσε ομοιόμορφα με τη σπάτουλα. Κρατήσαμε και λίγο μείγμα και γεμίσαμε 4 ατομικά φορμάκια από χαρτί. Αυτά τα μπραουνοκεκάκια θα τα κόβαμε στα 2 και θα τρώγαμε από μισό ο καθένας για να δούμε τι φτιάξαμε. Γιατί όπως είπαμε τα brownies ήταν για τους καλεσμένους. Και επειδή το ξέχασα, τα μπράουνις τα λέμε έτσι γιατί είναι αμερικάνικο γλυκό και στα αγγλικά, όπως ξέρουν τα παιδιά, brown είναι το καφέ. Κι επειδή αυτό το γλυκό έχει πολύ σοκολάτα και βγαίνει πάντα καφέ, το λέμε έτσι. Βάλαμε το γλυκό στο φούρνο στην τελευταία θέση κάτω - κάτω. Το φούρνο τον είχαμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς και τ’ αφήσαμε να ψηθούν περίπου 25 λεπτά. Σ’ ένα πιο δυνατό φούρνο ίσως να ήταν έτοιμα σε 20 λεπτά.

Όμως τα παιδιά δεν είχαν χορτάσει μαγειρική. Και ο Ρετζέπ φωνάζει : “Κυρία να κάνουμε μπουλγκούρ?” “Μα είπατε οτι θα φέρετε τις συνταγές απο τις μαμάδες σας και δεν τις φέρατε.” “Κυρία, να πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου να τη ρωτήσω τα υλικά?” “Να την πάρεις.”

Ο Ρετζέπ μιλάει στο τηλέφωνο στα τουρκικά : “Άνε’μ, blah blah blah μπουλγκουρ, blah blah blah, τάκα- τάκα.” Γράφει σ’ ένα χαρτί τα υλικά :

1 κιλό πληγούρι

μια κονσέρβα ντοματάκια ψιλοκομμένα

2 κρεμμύδια πολύ ψιλοκομμένα (εκτός αν τα κόβει ο Χασάν)

αρκετό μπούκοβο (εκτός αν το βάζει η Μάτζικα)

2 κύβους βόδι (εκτός αν έχετε σπιτικό ζωμό, οπότε θα χρειαστεί να προσθέσετε και αλάτι)

“Κυριά, κυρία, να πάρουμε και γιαούρτι να φτιάξουμε και αιράν?” “Να πάρετε!”

Τα παιδιά έφτιαξαν μόνα τους το αιράν. Έβγαλαν το μίξερ μας και χτύπησαν μέσα 1 κιλό γιαούρτι πλήρες στραγγιστό, 1 1/2 λίτρο νερό, το χυμό ενός λεμονιού και αλάτι. Το αιράν άφρισε πολύ και το έβαλαν σε δύο μεγάλα μπωλ με παγάκια και τα μπωλ στο ψυγείο. “Θα φτάσει για όλα τα παιδιά, κυρία.”

Την ίδια ώρα, ο χασάν , ο βοηθός μου, σχεδόν ψιλόκοψε το κρεμμύδι και το βάλαμε να μαραθεί στο λάδι, που ζεσταινόταν σε μια μεγάλη κατσαρόλα. Λίγο πριν να είναι έτοιμο το κρεμεμύδι προσθέσαμε 1/2 κ.γ. μπούκοβο και το φέραμε κι αυτό μια δυο γυροβολιές. Ο Κορρέα μέτρησε το πληγούρι για να δει πόσο νερό χρειαζόμαστε για το ζωμό. μέτρησε την διπλασια ποσότητα νερού και το έβαλε στο βραστήρα να βράσει. Διαλύσαμε τους “κύβοι βόδι” στο νερό και τ’ αφήσαμε λίγο να περιμένουν. Εντωμεταξύ καβουρδίσαμε λίγο το πληγούρι στο λάδι, μαζί με το κρεμμύδι και το μπούκοβο. όταν το πληγούρι άρχισε να ασπρίζει ελφρά, τότε προσθέσαμε την κοσνέρβα με τα ντοματάκια και αμέσως μετά το ζωμό. Χαμηλώσαμε τη φωτιά και το αφήσαμε να σιγοβράσει, μέχρι να πιει όλο το νερό.

Στρώσαμε το τραπέζι. Τα brownies ήταν έτοιμα. Ανέλαβα να τα πάρω στο σπίτι μου για να τα κόψω όταν κρυώσουν τελείως να τα πασπαλίσω με άχνη ζάχαρη και να τα στολίσω σε μια πιατέλα για τους καλεσμένους. τα παιδιά συμφώνησαν. Το αιράν πάγωνε στο ψυγείο και το μπουλγκουρ ήταν σχεδόν έτοιμο.

Καθίσαμε να φάμε όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι της κουζίνας. Εβλεπα γύρω μου λαμπερά μάτια. χαρούμενα πρόσωπα. Παιδιά που η μαγειρική τα είχε ενθουσιάσει και τα είχε κρατήσει εκεί, στο κέντρο, να μιλάνε, να γελάνε, να διασκεδάζουν. Παιδιά που απολάμβαναν μαζί αυτά που τα ίδια είχαν φτιάξει. Ένοιωσα λίγο ευνοημένη από τη ζωή που είχα την ευκαιρία να μοιραστώ το τραπέζι τους. Τους το είπα. Τους είπα πως ήμουν πολύ ευτυχισμένη που τρώμε έτσι όλοι μαζί. Για κάποιο μυστήριο λόγο, με ρώτησαν αν θα κλάψω αύριο στη γιορτή την ώρα που θα μιλάω. “Κλαίω μόνο οταν μιλάω για το μπαζάρ.” Τους είπα. “Αλλά αύριο δεν θα κλάψω ούτε όταν θα μιλήσω για το μπαζάρ. Σας δίνω το λόγο μου.”

Τον κράτησα το λόγο μου. Ελπίζω τα παιδιά να είναι περήφανα για μένα όπως είμαι εγώ γι αυτά. όση ώρα έβλεπα την παράσταση, σκούνταγα τη Στέλλα και της έλεγα. “Αυτόν τον έχω μαθητή στην ομάδα μαγειρικής.” Και καμάρωνα σα γύφτικο σκεπάρνι.

Δεν μπορώ να γράψω τίποτε για την παράσταση. Αυτή είναι μια βιωματική εμπειρία που μόνο αν τη ζήσεις την καταλαβαίνεις. Θέλω μόνο να πω το ευχαριστώ μου στο Θοδωρή και στο Μπάμπη Κωστιδάκη, στην Εμμυ Χριστοπούλου, στο Γιάννη Περήφανο και στη Μάγδα Τερζίδου. Κάνουν τα όνειρά μου πραγματικότητα. Μ’ έκαναν να ξαναπιστέψω στο μικρό πρίγκηπα. Χρωστάω όμως κι ένα ευχαριστώ στη Μάτα. Η Μάτα μου έδειξε ένα δρόμο. Κι όταν αποφάσισα να τον περπατήσω, μ’ εμπιστεύτηκε. Η εμπιστοσύνη της Μάτας, μ’ εκανε να ανακαλύψω πλευρές του εαυτού μου που δεν ήξερα οτι υπάρχουν. Μ’ έκανε να βρω μέσα μου, έναν άγνωστο ενδιαφέροντα άνθρωπο. Αυτό, πως ξεπληρώνεται?

Ευχαριστώ πολύ όσους ήρθαν στη γιορτή. Με κάνουν να νοιώθω λιγότερο Δον Κιχώτης.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή το κέντρο επικοινωνίας μετατρέπεται σε εργοστάσιο. Ραπτομηχανές ράβουν κοστούμια, παιδιά ζωγραφίζουν σκηνικά, εθελοντές κόβουν πατρόν, παιδιά δοκιμάζουν κοστούμια, παιδιά μαθαίνουν ρόλους, παιδιά γελάνε, εθελοντές μιλάνε, υλικά πηγαινοέρχονται από σπίτι σε σπίτι κι από όλα τα σπίτια στο κέντρο. Γιατί? Γιατί είμαστε στην τελική ευθεία πριν τη μεγάλη γιορτή των παιδιών.

Φέτος η γιορτή θα γίνει στο θέατρο Κιβωτός που πολύ ευγενικά μας παραχώρησε η κυρία Αρχοντούλα Παπαπαναγιώτου της Ελληνικής Θεαμάτων. Τα παιδιά θα παρουσιάσουν τον “Μικρό Πρίγκηπα” του Antoine de Saint - Exupéry. Όπως κάθε χρόνο η παράσταση θα έχει πολλούς πρωταγωνιστές γιατί στόχος είναι να παίξουν όλα τα παιδιά. Τα μεγαλύτερα σαν ηθοποιοί και τα μικρότερα κουκλοθέατρο.

Η παράσταση αυτή είναι πολύ σημαντική για μας. Για πολλούς λόγους. Ο πιο σημαντικός είναι οτι συμπυκνώνει την προσπάθεια των παιδιών και των εθελοντών σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Την προσπάθεια για διάβασμα, για μόρφωση, για επίλυση προβλημάτων και για δημιουργία ομάδας.Μιας ομάδας που μοιράζεται τις δυσκολίες και τις χαρές, τα προβλήματα και τις επιτυχίες. Ο δεύτερος πολύ σημαντικός λόγος είναι οτι σ’ αυτή την παράσταση όλοι οι υποστηρικτές και οι χορηγοί μας μπορούν να δούν με τα μάτια τους τι ακριβώς κάναμε με τη βοήθειά τους. Πως τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, ή τα βιβλία, ή τα κρασιά, ή οι χειροποίητες μαρμελάδες και τα chutney, που άλλοι μας προσέφεραν και άλλοι τα αγόρασαν, αξιοποιήθηκαν μέσα στην χρονιά που πέρασε.

Βλέπετε η δουλειά των παιδιών είναι πολύ προφανής : Εμαθαν να διαβάζουν και άρα έμαθαν απ’ έξω τους ρόλους. Εμαθαν να καταλαβαίνουν και άρα νοιώθουν τους συμβολισμούς του παραμυθιού. Έμαθαν να αρθρώνουν και έτσι παίζουν τους ρόλους. Απέκτησαν θάρρος και δε φοβούνται να σταθούν επάνω στο σανίδι. Πιστεύουν στους εαυτούς τους γιατί οι άλλοι πιστεύουν σ’ αυτά!

Η δουλειά των εθελοντών είναι επίσης πολύ προφανής. Τους εθελοντές θα τους γνωρίσετε από δύο χαρακτηριστικά : Θα χαμογελάνε πολύ και πλατειά σαν να τους έχουν κάνει ένεση που γελάει. Και θα καμαρώνουν. Πολύ όμως. Αλλά πάρα πολύ. Γιατί εκείνοι ξέρουν όχι μόνο το που έφτασαν τα παιδιά αλλά και το από που ορμώνται. Και μπορούν να αντιληφθούν το άλμα. Και καμαρώνουν που τα παιδιά αυτά, τα δικά τους παιδιά πήδηξαν τόσο ψηλά και τόσο μακριά. Και που ήταν τυχεροί να μπορούν να το δουν αυτό από κοντά.

Υπάρχει όμως κι ένας ακόμη λόγος που για μας αυτή η γιορτή είναι σημαντική. Σηματοδοτεί το τέλος μιας χρονιάς δουλειάς. Μια χρονιάς προβλημάτων που ξεπεράστηκαν, μιας χρονιάς αλλαγών, μιας χρονιάς με πολλά πρόσωπα και πολλά χρώματα. Και κυριώς μιας χρονιάς που περάσαμε όμορφα. Γελάσαμε, ήπιαμε τσάγια στην κουζίνα, είπαμε μυστικά, χαηδέψαμε μαλλιά, σκουπίσαμε δάκρυα, αγκαλιαστήκαμε και πήραμε φιλιά με σάλια. Χορέψαμε, τραγουδήσαμε, γλεντήσαμε, μοιραστήκαμε, κι επεράσαμε όμορφα.

Σ’ αυτή τη γιορτή σας προσκαλούμε με όλη μας την αγάπη για να μοιραστούμε μαζί σας αυτή τη μοναδική εμπειρία.

Σας περιμένουμε.