Δελφίνι

Σημαδιακό Σαββατοκύριακο. Σαν τέλος έμοιαζε και σαν αρχή. Όλο το Σάββατο ξέμπλεκα την ξανθιά κοτσίδα της ψυχής μου. Ύστερα σημαιοστολίστηκα, έκανα κι ένα ωραίο σφιχτό chignon, πολύ tango, και πήγα για χορό. Στροβιλιζόμουνα στις αγκαλιές των καβαλιέρων με τις ώρες, νοιώθοντας γι αυτούς απερίγραπτη ευγνωμοσύνη που με την επιείκια, την τρυφερότητα και την ευγένειά τους, αγκάλιαζαν χαηδευτικά τη μικρή μου στενοχώρια και την κρατούσαν μέσα στα μπράτσα τους σαν γυάλινη, προσέχοντας να μην την σπάσουν καθώς με παρηγορούσαν. Γιατί το’χει αυτό το tango. Σε παρηγορεί, αλλά δεν σε λυτρώνει. Μόνο σε κάνει ν’ αγαπάς την στενοχώρια σου. Να της χαηδεύεις τα μαλλιά να την κυττάς στα μάτια και να την βλέπεις οτι είναι δική σου, αίμα από το αίμα σου και να μη θες τόσο γρήγορα να τη διώξεις.

Χόρεψα μέχρι τον τελευταίο χορό. Κι ύστερα δε ήθελα με τίποτε να μαζευτώ στο σπίτι. Σταμάτησα στους Στήλους, αγόρασα ένα παγωτό και περπάτησα μέχρι την αυλή του Ηρωδείου. Το έφαγα στο παγκάκι και γύρισα πίσω περπατώντας αργά στον πεζόδρομο κι έχοντας για κάποιο άσχετο λόγο στο μυαλό μου, πόσο έχω επιθυμήσει να παίξω Monopoly, ανέμελα, απλά και χωρίς έννοιες!

Κοιμήθηκα στις 6:30. Και στις 9:30 ξύπνησα. Μάζεψα τα πράματά μου, πήρα και το χρυσόμαλλο τέρας και πήγα στα παιδιά. Έκανα μία ωρα από τα διόδια των Αφιδνών μέχρι το Σείριο, χάλασε το μυαλό μου από τη ζέστη. Κι ύστερα αυτά με βάλανε στη βάρκα τους να με πάνε για μπάνιο. Το σκυλάκι, δίσταζε να πηδήξει στην αρχή, μετά όμως θυμήθηκε. Κατέβαινε με το μαλακό στην εξεδρούλα και πλαφ, ως άλλη Λουγκάνα,  βουτούσε στο νερό. Ύστερα γύριζε πίσω και ξαναβουτούσε. Έτσι είναι το σκυλάκι. Δεν του αρέσει να κολυμπάει πολύ ώρα, αλλά λατρεύει τις βουτιές γιατί όλοι λέμε “μπράβο Μάγια” και το βαθμολογούμε με αμερόληπτη βαθμολογία. Η Δήμητρα 9,9, το βαφτιστήρι μου 10 κι εγώ (για ξεκάρφωμα) με 9,8.

Στο γυρισμό ήταν που είδαμε τα δελφίνια. Ένα μεγάλο κοπάδι, καμμιά 30αριά. Έπαιζαν γύρω μας και γύρω από τ’ άλλα σκάφη. Περνούσαν κάτω από τις καρίνες, κολυμπούσαν δίπλα μας και που και πού, φλαπ, με μια χορευτική κίνηση, τοξοτή, έβγαιναν έξω από το νερό, να πάρουν αέρα, γυαλιστερά, χαμογελαστά, αιθέρια. Σ’ ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών μου, μου φάνηκε πως είδα μια μαμά με το μωρό της. Για πολύ ώρα σκάναρα τη θάλασσα παντου για να βεβαιωθώ.  Και την ξαναείδα. Η μαμά και το μωρό, εγγεγραμένο στο σχήμα της με μια ομοιόμορφη κίνηση, με τόση χάρη, τόση ακρίβεια, που αν ήσουν από την άλλη μεριά, το μωρό δεν θα φαινόταν. Τόσο πολύ ακριβώς την ακολουθούσε σ’ αυτό το τόξο. Ακόμα και το χαμόγελό του, αυτό το χαρακτηριστικό χαμόγελο του δελφινιού ήταν ίδιο με της μαμάς του.

Μια γαλαζωπή αρμονία, μια ηρεμία, μια αυτάρκεια μου έβγαζε αυτός ο χορός των δελφινιών. Σαν να συνειδητοποίησα εκείνη την ώρα, πως η ομορφιά έχει ουσία, έχει λόγο ύπαρξης στον κόσμο. Σαν αυτήν την έννοια της ομορφιάς να μην την είχα συλλάβει νωρίτερα ποτέ. Την ομορφιά που ελευθερώνει. Ελαφριά - ελαφριά σαν χαρταετοί, τα δελφίνια λυτρωμένα από την βαρύτητα σκίζαν το κύμα και τον αέρα με τον ίδιο τρόπο. Και θυμήθηκα τότε, μερικές ματιές που έχω ρίξει σε κάτι προικισμένες ψυχές. Προικισμένες από τον αγώνα τους, εννοώ. Ψυχές που απλώσανε τα ρούχα τους στα βότσαλα ένα ένα, τα πλύνανε, τα λιάσανε και τα ξανατακτοποίησαν ολόλευκα μέσα στα συρτάρια τους. Καλοσιδερωμένοι και αστραφτεροί, καλοδιπλωμένοι μέσα στα συρτάρια, οι πόνοι χωράνε και δεν αγκυλώνουν πια. Κι οι χαρές, στα πάνω συρτάρια, πρόχειρες, ολοένα ανασύρονται και φοριούνται και ξαναπλένονται προσεκτικά στο χέρι για να μη φθαρούν. Μαγικά γίνονται όλα αυτά. Και αντί για καλώδιο,  την ψυχή φωτίζει μια οπτική ίνα, εύκαμπτη και διάφανη που περνάει απ’ όλα τα συρτάρια. Κι απ’ αυτά με τ’  άσπρα κι απ’ αυτά με τα σκούρα ρούχα. Το φως σου περνάει από παντού, τα ξέρει όλα, όλα τα βλέπει κι αναδύεται στην επιφάνεια της θαλάσσης και σου μιλάει. “Πήγαμε”, σου λέει. “Πήγαμε παντού. Δικά μας είναι όλα. Γι αυτό είμαστε ελεύθεροι επειδή όλα τ’ αγαπάμε. Κι αυτά που έχουμε  κι αυτά που δεν έχουμε.”

Αν η ψυχή δεν έχει σχήμα χαρταετού, τότε μοιάζει με δελφίνι. Έτσι νομίζω. Μια φορά, στη γη, δεν πατάει.