Tease me baby!

Με ρώτησε εχθές, ένας ευφυής, ευγενής άνθρωπος με αξιοπρόσεκτο χιούμορ, από αυτούς που μου αρέσει να λέω “πειραχτήρια”, ποια είναι, κατά τη γνώμη μου, η διαφορά ανάμεσα στην ειρωνία και το χιούμορ. “Με κατηγόρησαν για είρωνα”, μου είπε, “ενώ εγώ, ό,τι λέω, το λέω για να γελάσουμε.” Εχω την αίσθηση οτι παρόλο που χαμογελούσα πολύ, απάντησα μάλλον σοβαρά κι αυτό γιατί έχω υποφέρει από την ειρωνία, την οποία θεωρώ a priori κακοπροαίρετη και βλακώδη, με όση ευφυία κι αν είναι ενδεδυμένη. Κακοπροαίρετη γιατί έχει πάντα στόχο της να μειώσει τον άλλον. Βλακώδη, γιατί χρησιμοποιείται ευθύς ως ο είρων ξεμείνει από οποιοδήποτε λογικό επιχείρημα, κυρίως επειδή σκάει από θυμό ή ζήλια προς τον συνομιλητή του και όχι επειδή πραγματικά δεν έχει το μυαλό για να τα σκεφτεί.

Στους είρωνες απαντώ πάντα με το όπλο τους. Τους ειρωνεύομαι κι εγώ. Παρόλο που δεν μου αρέσει καθόλου να το κάνω πιστεύω οτι είναι ο μόνος τρόπος για να δείξεις στον άλλον οτι η ειρωνία είναι κάτι που όλοι μπορούμε να κάνουμε και όσοι επιλέγουμε να μην, το κάνουμε από τακτ και καλή ανατροφή!  Θυμάμαι έναν εξαίρετο καθηγητή μου στο λύκειο, καλή του ώρα, που προσπαθούσε να μας μάθει να μην κάνουμε “πλάκα”. Χιούμορ, μας έλεγε είναι το αστείο που κάνω με τον εαυτό μου. Που ενέχει αυτοσαρκασμό. Πλάκα, είναι το αστείο που κάνω εις βάρος του άλλου, η ειρωνία, η σαρκαστική διάθεση εις βάρος του.  Αν πω “Οι καθηγητές είναι όλοι τους ηλίθιοι”, είναι χιούμορ, συνέχιζε. Αν όμως πω, “Οι υδραυλικοί είναι όλοι τους ηλίθιοι”, είναι πλάκα και μάλιστα κακής ποιότητας.

Όχι, όχι, είμαι σίγουρη οτι ένας άνθρωπος που αγκαλιάζει με ιδιαίτερη λεπτότητα τις ντάμες και ποτέ δεν τους βάζει δύσκολα, αποκλείεται να είναι είρων. Μα  τότε, τι συμβαίνει? Τι έχουμε πάθει και δεν ανεχόμαστε ούτε ένα πειραγματάκι από τους άλλους? Νομίζω οτι το πείραγμα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της οικειότητας.  Λέγεται πάντα με αγάπη, έστω και με την ελαφριά της έννοια. Και αν δεν είναι προϊόν οικειότητας, την αναγγέλλει, ή τουλάχιστον, δηλώνει την επιθυμία να εγκατασταθεί η οικειότητα ανάμεσα στο “πειραχτήρι” και στο αντικείμενο του πειράγματος.

Θυμάμαι ακόμα, όπως και οι φίλοι μου την συγκλονιστική ατάκα του αδελφού μου, μόλις καθίσαμε να φάμε ένα βράδυ, σ’ ένα αναπάντεχο τραπέζι, στρωμένο με πολύ αγάπη. Είχα φτιάξει μια ωραία συνταγή πάστας με τόννο, λεμόνι και άφθονα μυρωδικά από τις γλάστρες μου. Μην έχοντας προβλέψει όμως το τραπέζι, είχα ξεμείνει από την κατάλληλη πάστα στη σωστή ποσότητα και αντ’ αυτής χρησιμοποίησα ένα είδος σπιτικού ζυμαρικού που είχα αγοράσει σε μια χριστουγεννιάτικη εξόρμηση στην εξοχή. Σίγουρη για την μαγειρική μου ικανότητα, πίστεψα οτι θα κατάφερνα να διατηρήσω τα σπιτικά λαζάνια al dente, πράγμα ολότελα αδύνατο διοτι τα συγκεκριμένα ζυμαρικά είναι τόσο υδρόφιλα που κατσαρώνουν με την υγρασία γρηγορότερα από τις μπούκλες μου όταν ακουμπάνε στους ιδρωμένους κροτάφους των καβαλιέρων. Καθόμαστε λοιπόν να φάμε και στην πρώτη αδύνατον-να-μείνει-καρφωμένη-στο-πηρούνι πηρουνιά, με κυττάζει με στοργή, μια εμένα, μια την πάστα και αναφωνεί : “Ρε Μάτζικα, τι ατίθαση χυλοπίτα είν’ αυτή?! Μπράβο, όμως!” Ατάκα καταγεγραμένη μέχρι σήμερα στο κιτάπι της παρέας και χρησιμοποιούμενη κατά κόρον στον κοινό μας κώδικα επικοινωνίας.

Ομοίως με αγάπη θεωρώ οτι με λέει “πριγκήπισσα” η κυρία Εύα, όχι για να με ειρωνευτεί, αλλά να κάνει παιχνίδι με την μη μου άπτου πλευρά μου. Ποτέ δεν έχω παρεξηγηθεί μαζί της. Γιατί ακόμα κι από το τηλέφωνο βλέπω στο καμπανάκι γέλιο της ζωγραφισμένη την αγάπη και την πρόθεση να με ξεκουνήσει και να με βάλει μπρος.

Για να μην αναφερθώ στα πειράγματα των ανδρών, που φοβούνται πολύ να τα κάνουν όταν σε πρωτογνωρίζουν, αλλά όταν το πάρουν απόφαση, είναι το βούτυρο στο ψωμί μου. “Και δε μου λες, Ματζικάκι, εσείς οι γκουρμέδες δηλαδή, δεν τα καταδεχόσαστε τα λαικά τα μαγαζιά?” ή, αφού έχω αγνοήσει πέντε φορές την ίδια μάρκα : “Κάνε ό,τι θέλεις. Μ’ αρέσει να είσαι ελεύθερη όταν χορεύουμε!” (αυτό το τελευταίο αποτελεί όνειδος για κάθε ντάμα που σέβεται τον εαυτό της).  Όμως έχει σημασία να αναγνωρίσεις τις προθέσεις του άλλου. Οτι δεν έχει πρόθεσει να “σου την πει”, αλλά να σε χαηδέψει στο αφτάκι, κάνοντας ταυτόχρονα μια αληθινή παρατήρηση. Σ’ όποιον δεν αρέσουν τα χαηδέματα στο αυτάκι, να σηκώσει το χέρι. Και να φύγει, να πάει αλλού. Στη χώρα του φλερτ, της φιλίας, της αγάπης, τα πειράγματα ζωντανεύουν κι ομορφαίνουν την επικοινωνία. Κι όποιος δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, απλώς υποφέρει από βαριάς μορφής ανασφάλεια και χάνει τη χαρά του παιχνιδιού. Συνεπώς, tease me baby and keep on teasing.

Σε μαγειρικούς όρους, θα σας δώσω μια συνταγή σήμερα που σηκώνει πολύ πείραγμα, ελπίζω κι από νέα πειραχτήρια. Μια συνταγή που αποτελείται από 3 (τρία) (αριθμητικώς και ολογράφως) συστατικά, 0 (μηδέν) διαδικασίες και που το βασικό της συστατικό, είναι από κείνα που η Μάτζικα λατρεύει σαν ηλιοκαμένα κορμιά μοντέλων ξαπλωμένα στον κυκλαδίτικο ήλιο και απολύτως διαθέσιμα στις άνομες ορέξεις της : Ροδάκινα

Σορμπέ ροδάκινο, λοιπόν.

Θα χρειαστείτε

1 κιλό ωραία ζουμερά ροδάκινα (κατά προτίμηση βιολογικά)

2 κουταλιές φρεσκοστιμένο χυμό λεμονιού

200 γρ. λεπτή ζάχαρη ζαχαροπλαστικής (ελληνιστί caster)

(Παρακαλώ στα πειράγματα να γίνει μνεία του γεγονότος οτι όσο λιγότερα και όσο απλούστερα είναι τα υλικά, τόσο περισσότερους επιθετικούς προσδιορισμούς χρησιμοποιούμε για να τα περιγράψουμε. Τέλος πάντων, αυτοσχεδιάστε κιόλας, όλα εγώ θα σας τα πω?)

Εκτέλεση

Μέρος άλφον : Πως διαλέγουμε τα ροδάκινα.

Τα ροδάκινα ανήκουν σ’ εκείνο το είδος των φρούτων που πρέπει να είναι απολύτως ώριμα για να φαγωθούν. Ο βαθμός ωρίμανσης μετράται δια της μετρήσεως του απόστασης που διανύει μια σταγόνα χυμού του ροδάκινου από την άκρη του στόματος. Αν η σταγόνα δεν κυλήσει μέχρι το σαγόνι και δεν στάξει στο στήθος περνώντας από τα δάχτυλα, το ροδάκινο δεν είναι έτοιμο ούτε για φάγωμα, ούτε για σορμπέ. Επειδή ως γνωστόν τα φρούτα αφήνουν ανεξίτηλους λεκέδες στα ρούχα, σας προτείνω να κάνετε την δοκιμή με ελαφρύ (ή καθόλου) ρουχισμό. Σας προτείνω επίσης να έχετε πρόχειρο μαζί σας έναν ακίνητο παρατηρητή με μεζούρα, που θα μετρήσει με αξιοπιστία την διανυθείσα από την σταγόνα απόσταση πάνω στο πρόσωπο και το σώμα σας και θα μπορέσει με ακρίβεια να προσδιορίσει την καταλληλότητα των φρούτων. Τα πράγματα αυτά είναι σοβαρά και δεν παίζουμε με αυτά. Κι αυτό γιατί τα ροδάκινα είναι παραπλανητικά φρούτα. Τα βλέπεις έτσι ματ και χνουδωτά σαν τα μάγουλα των αρκουδακιών forever friends, σε ξεγελούν απολύτως μ’ αυτό το ένδυμα χαράς κι απλότητας που τα περιτυλίγει και μόλις τα δαγκώσεις και τα δόντια σου εγκλωβιστούν στις ζουμερές τους ίνες (νομίζεις για πάντα) σε τυλίγουν με τον μαγικό τους χυμό και το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι αισθησιακές ταινίες γυρισμένες σε ειδυλιακές παραλίες. Να, ορίστε : θυσία γίνομαι πάλι για να σας προστατέψω! Όλα στη φόρα σας τα δίνω, μασημένη τροφή! Και πολύ φοβάμαι οτι μ’ αυτά και μ’ αυτά θα αμφισβητηθεί και η δεδομένα καλή ανατροφή μου.

Μέρος βήτον : Πως κάνουμε το σορμπέ.

• Περνάμε τα ροδάκινα (τα πολύ ζουμερά ροδάκινα, το ξαναλέω) από την moulinette και τα πολτοποιούμε πλήρως.
• Περνάμε την πούλπα των ροδάκινων από λεπτή σίτα ωστε να συγκρατηθούν τυχόν ίνες ή κομμάτια που δεν έχουν πολτοποιηθεί.
• Βάζουμε την πούλπα σε μεταλλικό ή γυάλινο σκεύος και προσθέτουμε τον χυμό του λεμονιού και τη ζάχαρη.
• Αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει στο ψυγείο αρκετά, ανακατεύοντας κάπου κάπου ωστε να διαλυθεί πλήρως η ζάχαρη και να αναπτυχθούν τα αρώματα των φρούτων.
• Παγώνουμε στην παγωτομηχανή, ή στην κατάψυξη σε μεταλλικό δοχείο με καπάκι, χτυπώντας τουλάχιστον δύο φορές μεχρι να πήξει ικανοποιητικά το σορμπέ.

Να πω και πως τρώγεται?

Μπα! Just tease me baby!