Δυο δώρα συγκλονιστικά δέχτηκα φέτος :
Το ένα, ήρθε με αεροπλάνο από την Ολλανδία, μ’ ένα κόκκινο φιόγκο και μια κονκάρδα που έλεγε επάνω “suspected terrorist“. Άνοιξα την πόρτα του ασανσερ και την είδα ξαφνικά μπροστά στα μάτια μου από το πουθενά! Είχε το μεγαλύτερο και λαμπερότερο χαμόγελο και κουβαλούσε μαζί της για μένα ένα κουτι με γεύσεις από διάφορα μέρη του κόσμου. Κιτ για περσικό πιλάφι, κάντιο με σαφράν από το Ιραν, τα 101 τυράκια Ολλανδίας και μια τερίνα από την Γαλλία μα calvados και μήλο. Μα καλά βρε πιπέρι μου, τη ρώτησα, πως δεν πλήρωσες excess weight? Δεν έχω φέρει καθόλου ρούχα, μου απάντησε. Ήρθα όπως με βλέπεις. Την έπαιρνα από το χέρι και την έδειχνα με χαρά σε όλο τον κόσμο. Ποτέ κανένας άλλος άνθρωπος δεν έχει κάνει ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για μένα.
Το άλλο, ήρθε φορώντας ένα πράσινο πουκάμισο κι ένα κολοκοτρωνέικο μουστάκι. Όταν ανέβηκε τη σκάλα της ταράτσας, πήδηξα από τη χαρά μου, γιατί δεν τον περίμενα με τίποτε να έρθει. Για την ακρίβεια μου είχε τηλεφωνήσει το πρωί για να μου πει οτι δεν γινόταν με τίποτε. Επεσα σε βαθύ καταναλωτικό αμόκ, και ψώνισα αμέσως ένα (ωραιότατο) βραχιόλι. Όταν όμως τον είδα το βράδυ να ανεβαίνει τη σκάλα, άρχισα αμέσως να χοροπηδάω από τη χαρά μου. Κρατούσε ένα φάκελο. Ε’ίναι το δώρο σου, μου είπε. Ενα αεροπορικό εισητήριο για Μύκονο. Αναχώρηση Τετάρτη απόγευμα από Αθήνα (μετά τη δουλειά) και επιστροφή με το πρώτο πρωινό της Πέμπτης (πριν τη δουλειά). Αν μπορείς μη το δεχτείς, μου λέει. Το ταξίδι είχε θέμα, μια άλλη πρόσκληση. Μια βραδιά γευσιγνωσίας στου Daniele, οπου θα μαγείρευε σαν Guest ο Alfonso Caputo, από την Νάπολη, στολισμένος με δυο αστέρια Michelin.
Αρχισαν να με τρώνε οι σκέψεις. Μα θα πάω στο νησί για λιγότερο από 12 ώρες? Μίλησα με τον αδελφό μου και το αποφάσισα. Θα άλλαζα την επιστροφή για Κυριακή, θα έπαιρνα δυο μέρες σκαστές από τη δουλειά, εκείνος θα με κάλυπτε, και θα έκανα ένα ultra lungo fine settimana, τρώγοντας εκπληκτικά φαγητά, πίνοντας φανταστικά κρασιά και κάνοντας συγκλονιστικές κουβέντες με αγαπημένους. Όχι, θα κάτσω να σκάσω.
Οι φίλοι μου φέτος μου πρόσφεραν αναμνήσεις. Η ψυχή μου είναι γεμάτη από αυτές. Τα μάτια της πιπέρης, η στοργή της Λουίζας, τα πεiράγματα του Μητσούλη, όλα ακουμπισμένα πάνω σε τραπέζια. Όλα ακουμπισμένα πάνω σε γεύσεις. Για να μην μπορώ ποτέ να τις ξαναγευτώ χωρίς να τους θυμηθώ. Χωρίς τα μάτια μου να γεμίσουν από τα χαμόγελά τους. Τους ευγνωμονώ. και αντί άλλων περιγραφών, παραθέτω, οπτικοποιημένα, γεύσεις και αρώματα. Δείτε τα, ακούγοντας το soundtrack των ημερών αυτών.
Ρε φιλαράκια, ευχαριστώ, ρε σεις! Γεμίσατε την καρδιά μου αγάπη.
Avant de finir…
Θέλω να στείλω από δυο φιλιά σε όλα τα μαγειράκια που ομορφαίνουν τις στιγμές μας με το ταλέντο και την φροντίδα τους. Το “μαγειράκια” δείτε το ως χαηδέματος σημαντικόν μια και όλοι τους είναι μαγειράρες. Daniele, Alfonso, Fransesco, Take, ζωγραφίσατε τις αναμνήσεις μου με γεύσεις και αρώματα.
Τι ‘ναι τούτο καλέ;
Ο γαστρογύρος του κόσμου σε 80 ώρες;
Και καλά όλα τ’ άλλα, αλλά εκείνο το μπιφτέκι προβατίνας, που εισέρχεται εμβόλιμο ανάμεσα σ’ εδέσματα και μουσικές είναι για να καθαρίσει η γεύση σου;
Κάτι σαν σορμπέ προβατίνας να πω;
Ομολόγησε …ήταν μπίο, γι αυτό το τσάκισες του μικρού το ταπεράκι!
Όταν με το καλό μας ξανάρθεις θα ναι πιο light κι ώρα να σφάξουμε και κανένα γουρουνάκι. Εκτός κι αν προκύψει να ανταποδώσεις το δώρο με έκτακτη άφιξή σου για τα δικά μου γενέθλια…
Magicaki
Το ότι δεν έχεις λάβει σχόλια στα δύο τελευταία posts δείχνει μου φαίνεται πόσο ζηλεύουμε!!
Τέλος πάντων προσπαθώντας – με δυσκολία – να ξεπεράσω τα δικά μου αισθήματα ζήλειας, παραδέχομαι οτι έχω μείνει άφωνος. Δε θα ευχηθώ πάντα τέτοια, αλλά πραγματικά αξίζει να κρατάς στη μνήμη σου αυτές τις όμορφες στιγμές, που ξεπληρώνουν και με το παραπάνω κάποιες άλλες λιγότερο καλές αναμνήσεις.
Το…μαγειράκι που εμπλέκεται σε όλα αυτά; Τα φιλάκια τα δικαιούται ως τερψιλαρύγγιον ή το τρώει… (και) η λογοκρισία;
Θα μας υποχρεώνατε madame με καμμία λεζάντα για να ξέρουμε τί τρώμε?
(με τα μάτια, εννοείται….)
OMG!!! Αχ λεω, αχ και ξανα αχ!!!! αχ!
Μητσούλη,
τολμάς και ρωτάς για το bio μπιφτέκι? Θες ν’ ανεβάσω ντοκουμέντο που θ’ ανάψει φωτιές? Επίσης, μη μου το υποβαθμίζεις σε προβατίνα. Το είπε ξεκάθαρα ο εκτροφεύς : Περί τράγου επρόκειτο. Πάντως, και ως σορμπε να το δω, σίγουρα θα ήταν το καλύτερο ντεσσέρ εκείνου του γεύματος, για να μην πω το highlight ολόκληρης της τραπέζης!
Ωρέ 15αύγουστο τι θα με κάνεις στο νησί? Που θα με βάλεις? Δεν παίρνεις τα γενέθλιά σου και το σόι σου και να ‘ρθεις να τα γιορτάσεις με αρνάκι στον ξυλόφουρνο, στο λεμονοδάσος? Ιδιωτικό τσιμπούσι θα σου κάνω! Και το κρασί … δωρεάν!
Cliffy,
όλα θες να τα μαθαίνεις πια! Ούτε ειδήσεις του Star να ήσουνα. Τέλος πάντων, επειδή σε συμπαθώ θα σου πω οτι δυστυχώς γύρισα από τη Μύκονο όπως ακριβώς πήγα : Αγνή, αγνότατη! Και δυστυχώς, η λογοκρισία δεν έχει να κρύψει τίποτε. Κυρία! Στο ύψος μου! Ααααχ!
GIL,
Παραδίδονται ιδιαίτερα μαθήματα! (Κοινώς σκυλοβαριέμαι να γράψω λεζάντες.) Θα σου πω πάντως οτι το πιάτο που περισσότερο από όλα άξιζε να φωτογραφηθεί δεν έχει φωτο γιατί εκείνο το βράδυ με το Ρουσουνελάκι, είχαμε πει να μην φάμε, λόγω μεσημεριανής βαρυστομαχιάς. Κάποιος μας παρέσυρε σε χωνευτικές γκράπες (αλήθεια, ποιος να ήταν?) και βρεθήκαμε κυλισμένοι στο spicy crab tartare Με αυγά χελιδονόψαρου. Για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν υπο του προφήτου, οτι οι σημαντικές αναμνήσεις δεν χρειάζονται ντοκουμέντα!
fava,
πες τα εσύ, για να μην τα πω εγώ. Αααχ!
Τα σωστά δώρα στον σωστό άνθρωπο. Πάντα τέτοια!
ΥΓ: Η αχινοσαλάτα με αποπεράτωσε πάντως…
Ετσι, έτσι μπαμπάκη μου. Κάτι ξέρει ο Μητσούλης!
Ήταν σαγηνευτική ομολογουμένως.
Telika de mou eipes: ti eipan ta tiria kai pano apo ola ti sou psithirise to kantio? To bales kato apo to maksilari?
Βρε εγώ το ‘βαλα κάτω από το μαξιλάρι, αλλά το όνειρο που είδα δεν ήταν πολύ ξεκάθαρο. Είδα ένα ψηλό, ευάερο, ευήλιο να πιβοτάρει πάνω στα πλακάκια της κουζίνας μου και να κάνει χορευτικές φιγούρες του tango, καθ’ ον χρόνο ανακάτευε μια κατσαρόλα, με κάτι που μοσχομύριζε. Μόνο που δεν είδα το πρόσωπό του. Μήπως κάνω κάτι λάθος?