Λέξεις

Χαλί από λέξεις στρώνεται ανάμεσά μας.

Λέξεις και φράσεις που απλώνουν στημόνια από μένα σε σένα κι ανάποδα. Κι έρχεσαι μετά εσύ με το μεταξωτό σου υφάδι και υφαίνεις ιστορίες. Και με πλησιάζεις υφαίνοντας το χαλί.

Λέξεις όμορφες, γλυκές, αστείες  πολύ, λέξεις χωρίς πρόσημο μέχρι πριν λίγο, γίνονται λέξεις δικές μας. Ακούω τη φωνή σου να τις προφέρει. Ακούω τη φωνή μου να τις φωνάζει, ακούω το γέλιο μου μαζί με όλους τους γείτονες και ύστερα το δικό σου, το λίγο ξαφνιασμένο γέλιο, το λίγο δειλό που δεν περίμενε τον εαυτό του να υπάρξει με τόσο ασήμαντη αφορμή και δεν έχεις και μέρος να το βάλεις, θα σου φτιάξω ένα από σύρμα για να το βλέπεις κιόλας αυτό το γέλιο το συνεσταλμένο, σαν κουταβάκι.

Κι ύστερα είναι κι οι άλλες. Οι σβησμένες, οι μη προφερόμενες, οι μυστικές, οι κρυμμένες σ’ αυτή τη διάφανη ντουλάπα από celluloid, που όσο κι αν κρύβονται τις ξέρεις και τις ξέρω και τις διαβάζεις και τις διαβάζω και μας τρομάζουν. Οι λέξεις που δεν πρέπει να ειπωθούν για να μην έχουν ακουστεί ποτέ. Και γι αυτό πετάνε γύρω μας σαν ξεφτεράκια με καλυμμένα τα μέλη τους και το πρόσωπό τους και μεις ακούμε μόνο το βουητό από το τρίτο ζευγάρι των φτερών τους, αυτό που μοιάζει με κείνη την κίτρινη πεταλούδα που σου έδειξα μια μέρα. Και είπες, «οι πεταλούδες δεν είναι όμορφες, έχουν μόνο ωραία φτερά». Ήταν γιατί δεν είχες καταλάβει πως δεν ήταν στ’ αλήθεια πεταλούδες, αλλά λέξεις – εξαπτέρυγα.

Les lettres, c’était vous…

Les mots chers et fous,
C’était vous…

La voix dans la nuit, c’était vous.

Mais qui êtes vous vraiment?

Κλείνω το στόμα σου μ’ ένα απαλό απαλό φιλί, σαν χάδι από πουλί, για να μην μιλάς πια.