Το δώρο.

Πόσο συχνά έχω πει τη φράση ότι η ζωή είναι κούκλα και είναι γεμάτη δώρα? Νομίζω χιλιάδες φορές. Όμως όλες αυτές τις φορές, το είχα στο μυαλό μου σαν προσφορές μεγάλων, σημαντικών πραγματων. Υγεία, αγάπη, ενσυναίσθηση, αυτά και τα παρόμοια ήταν στο μυαλό μου σαν δώρα της ζωής.

Εχθές το βράδυ, η ζωή μου έφερε ένα υπέροχο δώρο γενεθλίων. Είχα πάει με τους φίλους μου να παρακολουθήσω στο Ηρώδειο την συναυλία του Café de los maestros, των μουσικών δηλαδή που συμπυκνώνουν την ζώσα ιστορία του τάνγκο. Το πρόγραμμα που θα ακολουθούσε ήταν typical της Κυριακής. Μετά την συναυλία, θα πηγαίναμε για χορό.

Δεν μπορώ να ξεκινήσω να περιγράφω καν, την συγκίνηση που ένοιωσα βλέποντας όλους αυτούς τους θρυλικούς μουσικούς στη σκηνή του Ηρωδείου, να ερμηνεύουν το Tango, με ένα πάθος που δεν νομίζω ότι θα μου δοθεί εύκολα η ευκαιρία να ξαναδώ. Παρακολούθησα όλο το κονσέρτο ανατριχιασμένη και με τους μυς μου συσπασμένους από την ένταση της συγκίνησης. Κι όμως, η πιο μεγάλη έκπληξη, με περίμενε έξω.

Βγαίνοντας από το Ηρώδειο, μια υπαίθρια milonga είχε στηθεί, στο πλαίσιο της εκδήλωσης και με την  φροντίδα του φεστιβάλ Αθηνών. Η μαγική μουσική είχε απλώσει τα πλοκάμια της γύρω μας και μας τύλιγε. Μας καλούσε να αφεθούμε σ’ αυτήν και να κολυμπήσουμε ανάμεσα στις νότες. Τρέξαμε γρήγορα να φορέσουμε τα παπούτσια μας. Θυμήθηκα ξαφνικά αυτό το ποπ τραγουδάκι : Last night a dj saved my life. Περίπου έτσι ένοιωσα. Σαν ο dj να έπαιζε τη μουσική του μόνο για μένα.

Χωρίς να το ξέρει κανείς, είχε έρθει για μένα αυτό το δώρο για να προσγειωθεί στη φαρδιά μου φούστα και στα ωραία μου ζαχαρωτά παπούτσια του tango, ειδικά για τα γενέθλιά μου. Και να πατήσω τα βήματά μου στα μάρμαρα έξω από το Ηρώδειο, και σε κάθε στροφή του καβαλιέρου να βλέπω τις πύλες του, και γύρω πεύκα και χαρούμενες φάτσες, σ’ ένα ονειρικό σκηνικό που ξεπερνούσε κάθε προσδοκία μου. Κι ανάμεσα σ’ όλα αυτά, να χορέψω και με υπέροχους καβαλιέρους. Νοιώθοντας ότι κρατώντας με στην αγκαλιά τους, με έστελναν στα όνειρά μου, που ακόμα κι όταν δεν τολμώ να τα προφέρω υλοποιούνται. Τόσο μαγικά υπέροχη είναι η ζωή. Τόσο μαγικά είναι τα δώρα της. Κι αυτό το δώρο, για μένα θα μείνει αξέχαστο μες στην καρδιά μου για πάντα.

Τη βραδιά που έκλεισα τα σαράντα χόρεψα tango με εξαιρετικούς καβαλιέρους,  στην πύλη του Ηρωδείου.  Μόνο φιόγκο δεν είχε αυτό το δώρο!