Τη φετινή άνοιξη τη βγάζω δύσκολα. Οι απολογισμοί μου βγαίνουν ελλειματικοί, το σώμα μου κουράζεται και η ψυχή μου διαλέγει να κλείνει τα παραθυρόφυλλα και να μένει ώρες- ώρες στο σκοτάδι. Αναρωτιέμαι συχνά γιατί με προσπερνάει η αγάπη και βέβαια αν θα συνεχίσει να με προσπερνάει και για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Τα πρωινά πηγαίνω στο γραφείο. Η νερατζιές μου σφυρίζουν. Το άρωμά τους τρυπάει σα ρομφαία το θάλαμο των αναμνήσεων με τον πιο βίαιο τρόπο. Θυμάμαι το πρώτο φιλί της ζωής μου. Ήταν άνοιξη και τότε και ο κόσμος όλος μύριζε ανθισμένα ξινά και θάλασσα. Τάχω πει και γράψει εκατομύρια φορές. Τότε ήταν που αποφάσισα οτι το σώμα μου θα πρέπει πάντα να μυρίζει εσπεριδοειδή. Τότε ήταν που κατάλαβα οτι η μυρωδιά του έρωτα δεν μπορεί να είναι άλλη από τη μυρωδιά του Λεμονοδάσους την άνοιξη. Πηγαίνω λοιπόν, στη δουλειά λουσμένη στο ύπουλο άρωμα της παλιονερατζιάς που ναι έξω από το γραφείο και προσπαθώ να δουλέψω.
Τα απογεύματα, παίρνω το σκυλάκι και πάμε να μπούμε στ’ αμάξι για να φύγουμε από το γραφείο. Είναι παρκαρισμένο κάτω από της νερατζιές. Σηκώνω το βλέμμα και τις κυττάζω με ζήλια. Πως αντέχουν να μυρίζουν τόσο ωραία? Πως αντέχουν να εκθέτουν τόσο προκλητικά τα άτακτα μπουμπούκια τους σε κοινή θέα. Πως αντέχουν να είναι τόσο μα τόσο ερωτικές? Γιατί δεν πεθαίνουν? Δεν ντρέπονται που τις βλέπουν όλοι? Έτσι ξεγυμνωμένες και τάχα μου αθώες, οι blanche epifanie των δέντρων την άνοιξη, στέκονται προβάλλοντας ειρωνικά στα μάτια μου την απίστευτη και γεμάτη υπονοούμενα ομορφιά των μισάνοιχτων μπουμπουκιών τους, (μα πως είναι τόσο πολλά φέτος?) και με κοροιδεύουν ερωτοτροπώντας με το μυαλό μου. Στιλπνά, υπόλευκα σχεδόν κέρινα, τα μπουμπούκια ξεχωρίζουν μέσα στο σκονισμένα φυλλώματα και δεσμεύουν πρώτα την περιφερική μου όραση και μετά όλη μου την προσοχή. Ματζικάκι, μου φωνάζουν, είναι καιρός για έρωτες, το ξέχασες? Τι να πω? Πως δεν το ξέχασα? Θα πρέπει τότε να παραδεχτώ την ήττα μου. Κάνω πως δεν τις ακούω και μπαίνω στο αμάξι.
Πιέζω πολύ τον εαυτό μου για να είμαι με φίλους. Στ’ αληθινά, το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι σε σκοτεινά δωμάτια μέχρι να περάσει η άνοιξη και να σταματήσουν να μυρίζουν αυτά τα μισότρελλα δέντρα. Χαζεύω που και που καμμιά ταινία στην τηλεόραση και στα happy endings ανοίγουν τα βρυσάκια. Λέω στον εαυτό μου : Ματζικάκι συγκεντρώσου. Κανείς άντρας δεν θα διαλέξει μια γυναίκα που κλαίει με τις χαζοταινίες και τις διαφημίσεις. Όμως τα βρυσάκια δεν κλείνουν. Και μόνο όταν είναι να βγω έξω, φοράω τα αυστηρά μου ρούχα και το χαμόγελο της επιτυχίας και κανείς δεν υποψιάζεται τη φουσκοθαλασσιά. Βλέπουν όλοι την ατσαλάκωτη εικόνα και τα βαμμένα μάτια που ποτέ δεν μουτζουρώνονται.
Τα βράδια, με κόκκινα χείλια και σφιγμένα δόντια, με όπλο το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό, με τα καινούργια κόκκινα παπούτσια του χορού στο σακκουλάκι, περπατάω για τη milonga. Οι νερατζιές μου την έχουνε στημένη. Νομίζεις πως είσαι κοριτσάκι, μου σφυρίζουν με τη μυρωδιά τους. Όμως δεν είσαι. Είναι εποχή για έρωτες, το ξέχασες? Γιατί περπατάς μόνη μες στο σκοτάδι στις άχαρες γειτονιές?
Δεν ξέρω τι ν’ απαντήσω. Μπαίνω στη σάλα, φοράω τα παπούτσια μου, πίνω το αγαπημένο μου ουίσκι και χορεύω. Χορεύω για να περάσει ο χρόνος, να περάσει η άνοιξη, να περάσει το άρωμα. Η συνομωσία των νερατζιών δεν θα περάσει.
Η συνωμοσία της Άνοιξης κρατάει μια ζωή… Ακόμα και τον χειμώνα… Όπως άλλωστε όλες οι συνωμοσίες της γης που συμβαίνουν κυρίως μέσα στο κεφάλι μας και τις κουβαλάμε στο μυαλό μας… Όμως από σένα, περίμενα μεγαλύτερη απελευθέρωση από τα κλισέ… Πολλοί άντρες θα διάλεγαν εύκολα μια γυναίκα που κλαίει με τις χαζοταινίες και τις διαφημίσεις.. Κυρίως εκείνοι που δεν βλέπουν τις γυναίκες σαν αξεσουάρ μιας ατσαλάκωτης εμφάνισης αλλά σαν συντρόφους στα καλά, τα άσχημα, τα χαρούμενα και τα λυπημένα… Δηλαδή αυτοί που αξίζουν τον κόπο… Συνεπώς, keep on the good work και άφησε την άνοιξη και τις μυρωδιές να κάνουν την δουλειά τους… Που σημαίνει, άσε το Magicaκι ήσυχο να κάνει ότι αγαπά και έχει ανάγκη.. Να μυρίζει τα εσπεριδοειδή με πάθος, να χορεύει ταγκό, να κλαίει στις διαφημίσεις και να γελάει στα δράματα, να δουλεύει σκληρά γιατί έτσι γουστάρει, να δίνει ψυχή όπου θέλει και μπορεί και κυρίως, να περιμένει να ερωτευτεί τον καλύτερο, όταν έρθει στον δρόμο της, αγνοώντας επιδεικτικά τις υπόλοιπες, ανούσιες εναλλακτικές… Φιλιά ανοιξιάτικα…:-)
fevis,
Διακρίνω τη στοργή στο σχόλιό σου. Όμως αυτή τη στιγμή, έχω γονατίσει. Δυστυχώς δεν μπορώ ν’ απελευθερωθώ από τα κλισέ. Είναι ή ώρα που θάθελα να βάλετε όλοι λίγο στην άκρη τις προσδοκίες σας από μένα κι απλώς να μ’ αγαπάτε. Αυτό εχω ανάγκη. Σ’ ευχαριστώ πολύ για την προσπάθεια ενθάρρυνσης. Φιλιά κι από μένα.
Τι θα πει Fevis “από σένα περίμενα…”. γιατί την υποχρεώνουμε κι εμείς από γύρω να μας δείξει/δώσει κάτι που εμείς περιμένουμε; Ας είναι όπως θέλει εκείνη ναναι. Σε κλισέ, χωρίς κλισέ, κλαμμένη, γελαστή όπως και ό,τι της φέρνει η στιγμή. Θα ήταν καλά να έχει στο νού της :σκασίλα της τι περιμένουμε. Κι αν δεν βιώσει και αυτή τη “δυστυχία” της κωλονεραντζιάς, πως θα συνέλθει;
Τίνα, δεν πειράζει κι αν γίνεσαι ρετάλι μερικές φορές. Υπάρχει η στόφα και θα υφάνεις ξανά όποτε μπορέσεις το καλό ρούχο.
Νενάκι, ευχαριστώ.
Η fevis, (το λέω για την την ξέρω), το έγραψε για να με παρακινήσει αυτό και σίγουρα από εξαιρετική πρόθεση. Χωρίς εσάς τους φίλους μου, δεν την έβγαζα φέτος την άνοιξη.
Φιλιά.
Κάθε μέρα είναι άλλη μέρα και μπροστά σε μια καινούργια μέρα υπάρχουν όλα τα καλά και όλα τα άσχημα. Ανοίγουμε τα μάτια μας και μπορούμε και βλέπουμε, και μπορούμε και ακούμε, και αναπνέουμε, και μυρίζουμε… και είμαστε τυχεροί που μπορούμε και τα κάνουμε όλα αυτά και πολλά άλλα.
Είμαι σίγουρη ότι το ξέρεις και ας σε γνωρίζω μόνο μέσα από τα γραπτά σου.
Έχεις τόσα άλλα πράγματα σε αυτή την ζωή και σου λείπουν κάποια άλλα.
Όταν κάνεις μια τέτοια σκέψη, όταν έχεις μια τέτοια διάθεση μην ξεχνάς να σκέφτεσαι όλα αυτά που έχεις και όχι μόνο αυτά που σου λείπουν. Δοκίμασε να μυρίσεις τις νεραντζιές με την γεμάτη εσένα, αυτή που σε συνοδεύει πάντα μετά από την δουλειά που έχεις κάνει μαζί της τόσα χρόνια, και θα νιώσεις ότι δεν είσαι μόνη σου…
Δεν θα σας γραψω παρηγορητικά λογια γιατι νομιζω πως δεν τα χρειάζεστε. θα σας πω μόνο πως καταλαβαίνω απόλυτα το να θελετε μονο να σας αγαπουν χωρις καμια μα καμια προσδοκια. και πως ο άνθρωπος που μπορει να μυριζει τις νερατζιές εχει την ψυχη να ζήσει γεμάτα… μην νομίζετε πως είναι ευκολο αυτο…
καλημέρα σας
guest, καλωσόρισες ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή.
sadcharlotte, για κάποιο ανεξακρίβωτο(?) λόγο, το ήξερα πως θα καταλαβαίνατε. Σας νοιώθω λίγο συγγενή κι ας μη σας ξέρω. Καλημέρα.
[...] here is little Effie’s head αυτοσαρκαστικόν [...]
Mάτζικα,
παρακολουθώ εδώ και καιρό το blog σου. Θαυμάζω το λόγο σου, τη ζωντάνια σου, την ειλικρίνιά σου, τη διάθεσή σου να δώσεις και να πάρεις αγάπη. Και να που σήμερα διαβάζω το κείμενό σου και αποφασίζω να σου γράψω. Ίσως γιατί από καιρό ήθελα να σου γράψω μα πάντα το άφηνα, ίσως γιατί αυτό το κείμενο είναι σαν να το έγραψα εγώ. Δεν μπορώ να σου δώσω τη λύση που ζητάς γιατί και εγώ την ψάχνω. Σου στέλνω το θαυμασμό μου και όλη μου τη θετική ενέργεια!!!!
Αγαπητή magica .
Στον κόσμο του έρωτα και της αγάπης μπορεί να νιώθεις σαν την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων. Εγώ πάντως δεν ανυσηχώ. Την αγάπη την έχεις στο τσεπάκι σου. Απλά πρέπει να καταλάβεις ότι αν και είσαι κάτι περισσότερο από την average woman, έχεις τις ίδιες αγωνίες με αυτήν..Αποδέξου το παράδοξο και μέχρι να φτάσει η μέρα που περίμενεις.. ζήσε όπως σου λέει η fevis!!.Το ραντεβού με την αγάπη ίσως αργεί αλλά το ραντεβού με μια καλή φίλη μπορεί να κλειστεί ακόμα και σήμερα..
‘Εφερα το αλυσοπρίονο από το χωριό και δουλεύει τέλεια! Πές μου ποιές ακριβώς σε ενοχλούνε, να τις κάνω “κεκαρμένες εν χρώ”! Βρωμόδεντρα.. (είχα την υποψία πως δεν ήρθες στο Μετρό, για να μην κλάψεις. Και δεν έχει και νεραντζιές..άρα κάτι άλλο συμβαίνει….) :-}
Σε φιλώ και είμαι ‘δώ.
Εδω και χρόνια προσπαθώ, κάθε μα κάθε άνοιξη, να εξηγήσω στους γύρω μου γιατί χάνω το μυαλό μου με το άρωμα των εσπεριδοειδών και ιδιαίτερα με το άρωμα της ανθισμένης νεραντζιάς ! Κυριολεκτικά εκστασιάζομαι, μεθώ, παραμιλώ…
Μετά απο αυτο το post, μου περνα η υποψία, ότι όλα αυτά μου συμβαινουν γιατί το άρωμα της νεραντζιάς την άνοιξη, ειναι συνδυασμένο (και για μένα) με το απίθανο άρωμα του ανοιξιάτικου έρωτα!
Πολύ χαίρομαι που δεν ειμαι μόνη σε αυτό το πάθος για τις νεραντζιές!!! Μάλλον υπάρχουν και άλλοι τρελοί σαν εμένα που κάθονται στους γκρίζους δρόμους κάτω απο τα σκονισμένα δεντράκια και παιρνουν βαθιές εισπνοές…
Χόρευε και μη ερεύνα…
Αναΐς, καλημέρα. Δεν υπάρχει λύση έξω από μας. Στην πραγματικότητα, η αγάπη υπάρχει παντού. Μάλλον εγώ κάνω κάτι λάθος. Θα το βρω φαντάζομαι πριν αρχίσω να χρειάζομαι μασελάκι.
Σου εύχομαι τα καλύτερα. Πάντα συγκινούμαι πολύ οταν κάποιος αναγνώστης σπάει τη σιωπή του γιατί καθρεφτίστηκε σ’ ένα από τα κείμενά μου. Σ’ ευχαριστώ πολύ.
Βατραχάκι, έχει δίκιο, έτσι νοιώθω. That I don’t fit in. Οτι κάθε φορά πρέπει να πιω ένα σιρόπι που θα με μεγαλώσει ή θα με μικρύνει για να χωρέσω από την πόρτα. Φοβάμαι μόνο μην βγω από το παράθυρο, ή πνιγώ καμμιά μέρα στη λίμνη των δακρύων.
GIL, what an honor! Καλά, αν δε με γελούν τα μάτια μου (που δε με γελούν) και πράγματι σχολίασες το ποστάκι, πρέπει να ανησύχησες στ’ αλήθεια. Τι να πω, είσαι φίλος. Στο Μετρό πάντως δεν ήρθα λόγω ταξιδίου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, σκέψου και να ‘ρχόμουνα, εκεί θά βλεπες pool of tears! Φιλί, πολύ μεγάλο.
dimi, εχθές το βράδυ πηγαίνοντας από το μάθημα tango προς το αμάξι μου, μύρισα μια από αυτές. Η κίνησή μου, ήταν αντανακλαστική. Γύρισα πίσω να δω ποιος μου μιλάει. Όταν το συνειδητοποίησα, έβαλα μόνη μου τα γέλια. Μα ποιος άλλος σ’ αυτή την πόλη γυρίζει πίσω ν’ απαντήσει σε μια μυρωδιά?
Σταυρούλα, μακράν το πιο περιεκτικό κι έξυπνο σχόλιο σ’ αυτό το ποστάκι. Φιλιά.
Πριν μερικά χρόνια παρακολουθούσα μια μικρή στο Γκάζι να χορεύει. Το άρωμα μις μακρινής σχεδόν ξεχασμένης Ανατολής με τύλιξε κι έμεινα εκεί, μέσα σε ένα slow motion κενό, να θαυμάζω και να διδάσκομαι. Το μικρό, λίγο στρουμπουλό, μέσα στο δικό του κενό απολάμβανε τον ήχο και τον χορό. Φαινόταν να γνωρίζει την ομορφιά που ωρίμαζε μέσα της σιγά σιγά και απροκάλυπτα, without mercy, άφηνε σχισμές για να ζηλέψεις αυτό που είχε και ήταν μόνο δικό της.
Οι νερατζιές, το άρωμα, εκείνο το αεράκι της Ανοιξης που χαϊδεύει ερωτικά και παιχνιδιάρικα είναι εκεί καθρέφτες και θύμηση της ξεχασμένης Ανατολής. Σφίγγουμε τα δόντια με χείλια κόκκινα για να κρύψουμε την κραυγή, να μην ακουστεί και ο ήχος σπαρακτικός, δεν θα τον άντεχαν τα αυτιά, στροβιλίζεται μέσα μας. Αλλά ξέρεις είναι σπαρακτικός γιατί είναι το κάλεσμα που δεν ακούμε, είναι ο “έρωτας” που αφήσαμε κουλουριασμένο και ξυπώλητο σε μια γωνιά.
Αντέχουν λοιπόν έτσι απροκάλυπτα να δείχνουν την ομορφιά τους, να σαγηνεύουν με το άρωμα γιατί ο “έρωτας” στροβιλίζεται ερωτικά, χωρίς κραυγή, αλλά με το μουρμούρισμα της Ανατολής μέσα τους και έτσι απλά χαρίζουν σε σένα, σε μένα το άρωμα της αφύπνισης.
Μην αφήσεις το σκοτάδι και τις άχαρες γειτονιές να σου κλέψουν και αυτή την άνοιξη, μην φοβάσαι να χαρίζεις το άρωμα της Ανατολής.
Μάτα, σ’ αγαπώ πολύ.
Με συγκινεί βαθειά αυτό που έγραψες γιατί θυμάμαι αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη πριν από λίγα χρόνια, όταν οι νερατζιές μύριζαν προκλητικά κι εγώ ξύπναγα και κοιμόμουν κάνοντας ότι τις αγνοώ και λέγοντας “άνοιξη είναι θα περάσει”.
Δεν έχω επί της ουσίας να σου γράψω κάτι που θα μπορούσε να σου φτιάξει τη διάθεση. Ίσως μόνο να σου επαναλάβω ότι ταυτίζομαι και μ’ αυτό ακόμα που γράφεις περί του τι περιμένει και προσδοκά από σένα ο περίγυρος.
Σκέφτομαι μόνο ότι εμείς τελικά δημιουργούμε τις προσδοκίες των άλλων έστω και ακούσια.
Τελικά, άνοιξη είναι και δεν θα περάσει. Αυτή είναι η ανθρώπινη μας μοίρα. Όλα θα φθείρονται, αλλά η όσφρηση θα είναι εκεί και θα κάνει την ψυχή μας να πεταρίζει.
Το μυστικό είναι να μην περάσει η άνοιξη. Είναι στη μοίρα των θνητών να έρχονται αντιμέτωποι με τη φθορά σε κάθε τους βήμα αλλά η ψυχή πάντα θα πεταρίζει με το μουρμούρισμα της Ανατολής, αν τη σύρεις όμως σε γειτονιές σκοτεινές, άν αφήσεις τον έρωτα της κουλουριασμένο στη γωνία θα κλείνεις την κραυγή της με τα δόντια γιατί δεν ύπάρχει θνητός που να αντέχει αυτή την κραυγή
Την ανακούφιση (καλώς ή κακώς) μπορεί να στην δώσει εκείνος, εκείνος που στέκει κρυμμένος πίσω από τις νερατζιές και την μυρωδάτη ατμόσφαιρα της άνοιξης. Όλα τα άλλα, όσα γράφονται εδώ κι όσα ειπώνονται από φίλους και γνωστούς, όσο σοφά και παρηγορητικά κι αν είναι, δεν ξέρω αν μπορούν να βοηθήσουν.. Ο έρωτας σαφώς και δεν είναι πανάκεια, είναι όμως ενδεχομένως αυτό που ζητάει η δική σου ψυχή και καρδιά τώρα. Πλήρως αποδεκτό. Θα σου πω μόνο να περιμένεις λίγο ακόμη. Την ζωή να σε εκπλήξει ευχάριστα. Δεν έχει λόγο να μην το κάνει. Και επίσης θα σου πω να ανοίγεσαι για ό,τι και όποτε θες. Είναι απελευθερωτικό και λυτρωτικό. Φιλιά πολλάααα!
Ναι! Ναι! Ναι, Ματζικάκι, ακριβώς όπως τα λες!!
Είναι όντως “εποχή για έρωτες”… και να θέλω να το ξεχάσω, δεν μπορώ, μου το θυμίζουν τα ζευγάρια που περπατάνε χέρι-χέρι σε κάθε γωνία και όλα τα δέντρα της Αθήνας που λες και συνειδητοποίησαν ξαφνικά πως είναι Άνοιξη και αποφάσισαν να ανθίσουν μέσα σε μια νύχτα! Πού είναι το νέφος και η ατμοσφαιρική ρύπανση που υποτίθεται ότι καταστρέφουν το κάθε τι πράσινο;;!
Θέλω να πιστεύω ότι, μαζί με τις μυρωδιές, θα έρθουν και οι έρωτες…
Μέχρι τότε, πάντως, το παρακάτω είναι για σένα, Ματζικάκι, για να χορεύεις το tango που αγαπάς!
αλεπού, υπάρχει λοιπόν ελπίδα και για μας? Γιατί κάπως αλλιώς το λέει ο ποιητής :
The faith and the love and the hope are all in the waiting.
Σ’ ευχαριστώ πολύ. Από μερικούς ανθρώπους, μερικά λόγια, ακούγονται αλλιώς.
Holly, στέκομαι περισσότερο στην τελευταία σου φράση. Είναι πράγματι απελευθερωτικό να ανοίγεσαι.
Nina*, τι ωραίο κέρασμα! Καλά που στενοχωριέμαι ώρες ώρες και όλοι μου προσφέρετε τα καλύτερα. Super, ευχαριστώ.
Ω, ναι, συνομωσία… δεν θα το χαρακτήριζα καλύτερα..
Ένα κλαράκι ανθισμένης νερατζιάς με συντροφεύει στο γραφείο, στο σπίτι, στον δρόμο… Ευλογημένη μυρουδιά!!!!!