Τελεία

Δυσκολεύτηκα πολύ τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Κάθε χρόνο οι μέρες του μπαζάρ, ήταν για μένα και για την ψυχή μου η κορύφωση μιας προετοιμασίας πολλών μηνών. Το βράδυ της Κυριακής, αγκαλιαζόμασταν όλοι και φιλιόμασταν και φεύγαμε χαρούμενοι από το μπαζάρ έχοντας την ικανοποίηση του οικονομικού απολογισμού αλλά και την γεύση της ολοκλήρωσης ενός χαρούμενου κύκλου.

Φέτος ο κύκλος αυτός, δεν έχει κλείσει ακόμα μέσα μου. Δεν έχει μπει τελεία. Η τελεία μου έφυγε. Γλίστρησε μέσα από την τρύπα στο στήθος του Αλέξη. Την έχασα. Έμεινα βουβή και κάπως έρημη κι ας περιστοιχιζόμουν από τους πολύτιμους φίλους μου.  Τους υπέροχους ανθρώπους που αγάπησα και θαύμασα μέσα από το στήσιμο του μπαζάρ.  Ένοιωσα μεγάλη ανακούφιση διαβάζοντας το κείμενο του Μπάμπη γιατί έλεγε όλα όσα θα ήθελα να μπορώ να πω κι εγώ αλλά δεν μπορούσα.

Τις πρώτες μέρες, επικράτησε μια αμφιθυμία. Το εκπληκτικό οικονομικό αποτέλεσμα του μπαζάρ – δεδομένων των συνθηκών- μας έδινε κουράγιο, αλλά τα πράγματα που είχαμε φτιάξει με τόση φροντίδα και μεράκι δεν είχαν διατεθεί. Επιπλέον φέτος, είχαμε κάνει αρκετές επενδύσεις σε εξοπλισμό και είχαμε αυξημένα έξοδα. Τελευταία στιγμή αποφασίστηκε ν’ ανοίξει το μπαζάρ άλλη μια μέρα, το περασμένο Σάββατο, σε πολύ μικρότερη κλίμακα στο κέντρο επικοινωνίας. Μέσα στην τρέλλα των καινούργιων δουλειών, ψώνιων και μαγειρεμάτων, αλλά κυρίως μέσα στο βαθύ πένθος και το ερωτηματικό που με σκίαζε, δεν το ανακοίνωσα καν στο blog. 

Όμως τελικά ανακάλυψα οτι το είχα ανάγκη αυτό το φτωχούλι μπαζαράκι το μικρό και αδικημένο. Ήταν γιατί η αγκαλιά της κυρίας Εύας ήταν ακόμη εκεί για μένα. Γιατί ο Γιώργος, ο στενός συνεργάτης μου στα οργανωτικά και θά ‘θελα να λέω φίλος και συνοδοιπόρος, ήταν εκεί χαμογελαστός και ακμαίος και τον ένοιωθα περισσότερο δίπλα μου από κάθε άλλη φορά. Γιατί τα παιδιά μας, ήθελαν να χορέψουν. Έτσι είναι αυτά τα παιδιά. Όπου βρεθούν τρία μαζί, χορεύουν. Όταν είναι ένα – ένα μόνο αγκαλιάζουν και φιλάνε. Γιατί οι πιστοί μας φίλοι, ο Γιάννης, η Αγγελική, ο Γιώργος και η Αλεξάνδρα, ξαναήρθαν.

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ήθελα να φορέσω ψηλά τακούνια εκείνη την ημέρα. Ήθελα να είμαι ψηλή και επίσημη κι αυτή την συρρικνωμένη εικόνα του μπαζάρ να την ανεβάσω πάνω στους ώμους μου και να την αποκαταστήσω.  Με πιάνουν τα δάκρυα. Τώρα, τώρα που σας τα λέω καταλαβαίνω πόσο πάρα πολύ, πόσο βαθειά και ουσιαστικά αγαπάω το μπαζάρ. Τό ‘χω λίγο σαν παιδάκι μου. Και το έβλεπα λίγο κακοντυμένο το περασμένο Σάββατο. Αυτό το στολισμένο και καλοχτενισμένο, το καθαρό κι αστραφτερό, που κάθε χρόνο του βάζω τα καλά της ψυχής μου για να το δει ο κόσμος. Το αγάπησα λίγο περισσότερο όταν το είδα φτωχούλι και ζαρωμένο το περασμένο Σάββατο. Γι αυτό φόρεσα τα ψηλά μου λουστρίνια.

Δουλέψαμε το Σάββατο. Τα παιδιά πήραν φωτοτυπημένες προσκλήσεις και τις μοίρασαν στο μετρό και τις καφετέριες του Γκαζιού. Ήρθε κόσμος που δεν μας ήξερε και δεν μας φανταζόταν.  Παιδιά και μαμάδες στην αυλή, εθελοντές παντού, ο Ρετζέπ στην κουζίνα, ο Βαρόλ, κάθε λίγο μ’ αγκάλιαζε και η Χατιτζέ με τραβούσε από το μανίκι να βγάλω έξω το cd player για να χορέψουν στην αυλή. Κι ας είχε χάσει το βελούδινο καπέλο της με την καρφίτσα, φεύγοντας βιαστικά από τα Εξάρχεια το προηγούμενο Σάββατο. Χόρευε μ’ ένα αγιοβασιλιάτικο σκουφάκι.

Τότε νομίζω ήταν που άρχισε δειλά δειλά να ζωγραφίζεται η τελεία στην καρδιά μου. Μ’ ένα αχνό γκρι χρώμα.

Την άλλη μέρα, ο Δημήτρης μου έστειλε μήνυμα. “Αν δεν το έχεις πάρει, πάρε το ΒΗΜΑ να διαβάσεις το άρθρο του Κοσμά.” Ήταν μεσημέρι και δεν βρήκα  Βήμα πουθενά. Ευτυχώς έχω αναθέσει την αγορά του υπεργολαβία στο Βασίλη και μου το έφερε την Τρίτη. Το διάβασα μονορούφι και ένοιωσα την τελεία να σκουραίνει και να στρογγυλεύει.  Η αλήθεια του Κοσμά, διάχυτη σε κάθε λέξη του άρθρου του, ήταν η αλήθεια η δικιά μας. Ένοιωσα δικαιωμένη για την επιλογή μας.  Θα μου πείτε, το έχεις ανάγκη? Τελικά το έχω. Τα τηλεφωνήματα του Δημήτρη της Λουΐζας, του Γιώργου από τη Μύκονο, τα μέηλ των φίλων και υποστηρικτών, ήταν αυτά που με έπεισαν, οτι το συμμαζεμένο, στερημένο από τη λάμψη του πολυαγαπημένο μπαζαράκι του Σαββάτου, ήταν μια κίνηση σωστή στην κατεύθυνση της αλλαγής του κόσμου.  Για άλλη μια φορά ένοιωσα ευγνωμοσύνη στη ζωή για τους φίλους που μου έστειλε.

Την οριστική τελεία την βάζω τώρα. Παίρνω ένα μαύρο μαρκαδόρο και τη σημαδεύω. Μ’ ένα ευχαριστώ. Ευχαριστώ όλους όσους πρόσφεραν φέτος στο μπαζάρ. Τους εθελοντές που ετοίμασαν πράγματα. Τους εθελοντές που προσέφεραν εργασία. Όλους όσους ήρθαν στη γιορτή μας και μας τίμησαν και χάρηκαν μαζί μας. Την Μάρω, την αγαπημένη μου φίλη που με τόση φροντίδα ετοίμασε κι έφερε ένα σωρό πράγματα και την αγάπη της την ίδια, από τη Θεσσαλονίκη. Την Άσπα και τον Ντίνο που το έχουν κάνει οικογενειακό τους θεσμό την εις Γκαγκαρίαν κάθοδον, κάθε “μπαζάρ των Δρόμων”. Την Τ.Ο. Μυκόνου. Το Δημήτρη, τη Λουίζα, το Γιώργο Ξυδάκη, και την υπέροχη Λουιζομαμά που παρήγε υπερπαραγωγή γλυκών για μας φέτος. Το Γαλάτη και τη Μάρω που ήρθαν και πέρασαν τη μέρα τους μαζί μας. Το Ντινάκι και το Νίκο που είχαν την φανταστική σκέψη να προσκαλέσουν τους φίλους τους για κέρασμα στο μπαρ “Μεθυσμένοι δρόμοι” και την υπέροχη Μαριάννα τους που ξεβιδώθηκε στο χορό μαζί με τα δικά μας παιδιά. Το Σπύρο και την Ρούλα. Για την προσφορά τους και την αγάπη τους. Πολύ το φχαριστήθηκα αυτό το ρακάκι ρε αδέρφια. Την Witch of daffodils, που όπως μυστικά και ήσυχα εργάστηκε και μας πρόσφερε τα συγκλονιστικά καλλυντικά της σε υπέροχες συσκευασίες. Την Κική που αρριβάρησε εξ Επτανήσου παρακαλώ,  με ροζ ζακυνθινή κουλούρα (τα αλάτια τα είχε στείλει με κούριερ).

Ευχαριστώ ακόμη εκείνους τους εθελοντές που για πρώτη φορά φέτος δούλεψαν μαζί μας στο μπαζάρ. Την Ξανθή, τη Χριστίνα, την Κυριακή, την Πέπη, την Σίσσυ, τη Σοφία, το Χρήστο, και όλους όσους δεν μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή και που ελπίζω η εμπειρία τους να τους αποζημίωσε. Του χρόνου θα είναι καλύτερα. Σας το υπόσχομαι. Ρωτήστε τα σπάνια πλάσματα Νένα και Γιώργο που έχουν γίνει πλέον εκ των ούκ άνευ στην ομάδα.

Κάποιοι άνθρωποι, θεωρείται δεδομένο οτι εργάζονται πάντα δίπλα σου για τον ίδιο σκοπό. Όμως δεν είναι. Είναι όλοι οι εθελοντές των Δρόμων Ζωής  και κυρίως τα μέλη της ομάδας λειτουργικής υποστήριξης που κυριολεκτικά έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Η Σταυρούλα, η Μάγδα, ο Θοδωρής, ο Θοδωρής, ο Μπάμπης, ο Γιώργος, η Λυδία, η Έμμυ, ο Βασίλης, η Θώμη, ήταν εκεί για να στηρίξουν την κοινή μας προσπάθεια.

Πιο πολύ όμως, θέλω από το βάθος της καρδιάς μου να δηλώσω την ευγνωμοσύνη μου στην οργανωτική ομάδα του μπαζάρ. Στο Γιώργο το φύλαρχο, που μοιραστήκαμε τη δουλειά της οργάνωσης και της επικοινωνίας λέγοντας τα απολύτως απαραίτητα για τη δουλειά μας και γελώντας σε κάθε ευκαιρία που δινόταν. Την κυρία Εύα, που η αγκαλιά της είναι η πιο παρηγορητική και μαμαδένια που ξέρω και που το δηλώνω και δημοσίως πως ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος που γνώρισα το 2008. Το Μανώλη, που με λεβεντιά και ζήλο και απίστευτη ευρηματικότητα χειρίστηκε όλα τα θέματα της υποδομής του μπαζάρ, πάντα χαμογελώντας. Την Έμμυ που μου αποκάλυψε έναν άλλο εαυτό όχι μόνο μέσα από την αισθητική της φροντίδα αλλά και μέσα από τον δυναμισμό και το χιούμορ που επέδειξε κάθε στιγμή. Τη Χριστιάννα, που με πλατύ πλατύ χαμόγελο και λαμπερά μάτια φώτιζε τις συναντήσεις μας. Το Γιαννάκη, το νεώτερο και τζουτζουκότερο μέλος της οργανωτικής και της λειτουργικής ομάδας. Η αφοπλιστική του ειλικρίνεια και το χύμα στο κύμα στυλ του ήταν πνοή φρεσκάδας για τη δουλειά μας. Τη Λία, που σκόπιμα την άφησα τελευταία. Ανέβαλε το ταξίδι της όταν άλλαξε η ημερομηνία τους μπαζάρ, με κούλαρε σε όλες τις δύσκολες στιγμές και μου απέδειξε (για μια ακόμη φορά) ότι η αγάπη της είναι το πιο φίνο μετάξι που έχει αγκαλιάσει τις στενοχώριες μου. Οι αληθινές σχέσεις και τα αληθινά αισθήματα, δεν πεθαίνουν εύκολα. Ακόμα κι αν κάποιος τα πυροβολήσει εν ψυχρώ.

“Μια δε κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών.”  Ενα μεγάλο ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιραστήκαμε θέλω να στείλω και από αυτή τη θέση στην Ουρανία, που με αφοπλιστική απλότητα μας άνοιξε την καρδιά της το Σάββατο στο μπαζαράκι, την Αλεξάνδρα, που με εξέπληξε ιδιαίτερα όταν την είδα το πρωί της Κυριακής  στη μεθώνης, στον Ηλία και το Γιώργο που αδιαμαρτύρητα κουβάλησαν το αλάι- μαλάι από το σπίτι και το γραφείο μου στο μπαζάρ, τον Κ.Κ.Μοίρη και τον Σελιτσάνο (ξέρουν αυτοί) και κυριότατα στους δύο αγγέλους του φετινού μπαζαρ : Την Ελένη και τον Παναγιώτη που στέγασαν το όνειρό μας σ’ αυτόν τον υπέροχο χώρο και τον Σπύρο που τον μετέτρεψε σε επαγγελματικού επιπέδου εκθετήριο. Xωρίς εσάς, δεν θα είχε πραγματοποιηθεί αυτή η γιορτή.

Για τους ζωγράφους που μας προσέφεραν τον καθρέφτη της ψυχής τους, δεν θέλω να μιλήσω εδώ. Το ευχαριστώ όλων μας έχει διατυπωθεί από τη Φωνή των Δρόμων και τους έχω ευχαριστήσει και προσωπικά, γιατί ειδικά εμένα, με την συμμετοχή τους με προχώρησαν σαν άνθρωπο. Μου απέδειξαν οτι η Τέχνη δεν είναι είναι μακριά από τη ζωή και την κοινωνία αποκομμένη στο βάθρο που την έχω τοποθετήσει. Είναι μέσα στη ζωή και κάθε στιγμή δηλώνει την στάση της για τα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα. Αυτό το μάθημα δεν θα το έπαιρνα σε καμμία έκθεση και σε κανένα μουσείο. Το πήρα όμως στην έκθεση του μπαζάρ και στα αυθόρμητα μονολεκτικά και άμεσα μέηλ των εικαστικών που δέχτηκαν αμέσως να μας στηρίξουν.  Τους ευχαριστώ όλους.

 Τελεία. Από σήμερα μπαίνω στο εορταστικό mood. Τελεία. Άλλο ένα θαύμα ολοκληρώθηκε στην ψυχή μου και στην πόλη μου. Τελεία.

Και παύλα.