Είμαι ευτυχισμένη

Λένα,

(μου επιτρέπεις να σε λέω έτσι, Λένα? Δε μου’ρχεται να σε πω κυρία Πλάτωνος. Μες στην ψυχή μου, είσαι το νεραιδοκόριτσο που μιλούσα κρυφά στην εφηβεία μου. Σε παρακαλώ, άσε με να σε λέω Λένα.)

Ο Σπύρος μου είχε χαρίσει πολλές κασσέτες. Μια απ’ αυτές με δικά σου τραγούδια. Από τη Λιλιπούπολη, τον Καρυωτάκη. Ως τότε δεν ήξερα ότι είχες γράψει στη Λιλιπούπολη. Η Ρόζα Ροζαλία και το Χαμόγελο, ήταν τ’ αγαπημένα μου. Ξάπλωνα στην αμμουδιά το Πάσχα και τα τραγουδούσα. Κι η υγρασία της άμμου στη ραχοκοκκαλιά μου τα έσπρωχνε πιο βαθειά στην ψυχή μου εκείνα τα τραγούδια. Προσπαθούσα να σε φανταστώ στα δεκάξι μου. Θυμάμαι τη μορφή σου και τ’ αγνό σου χαμόγελο. Θυμάμαι τη φωνή σου. Ήσουν αληθινή νεράιδα. Οι ήχοι σου, μαγικοί. Νόμιζα πως εσύ είσαι η Ρόζα Ροζαλία. Εσύ, μ’ ένα μακρύ φουστάνι κι ένα μαγικό μουσικό όργανο που δεν μπορούσα να προσδιορίσω, που δεν ήξερα, περπατούσες πάνω στο ουράνιο τόξο σκορπώντας γύρω σταγόνες ήχων πολύχρωμες. Το βάδισμά σου στραφτάλιζε πάνω στη γέφυρα του ουράνιου τόξου και τα βήματά σου ακούγονταν σαν καμπανούλες. Κάθε σου κίνηση, τ’ ανέμισμα των μαλλιών σου, ήχοι και μελωδίες, Λένα μου. Μ’ αφήνεις να σε λέω Λένα μου?

Μετά άκουσα το Μάρκο. Έκλαιγα, κάθε φορά. Όπως και χτες το βράδυ. Δυο φορές το έπαιξες, δυο φορές πλημμύρισαν τα μάτια μου δάκρυα. Δυο φορές οι πλάτες μου αναρρίγησαν από πόνο. Πως το κάνεις αυτό Λένα μου? Τα πιο σκληρά πράγματα να τα κάνεις ν’ ακούγονται τόσο τρυφερά σαν χάδι από μαχαίρι, που ανοίγει την καρδιά στα δύο.

Θυμάμαι τα Λεπιδόπτερα, ποιος άλλος άνθρωπος εκτός από σένα θα μιλούσε με τόση τρυφερότητα στις πεταλούδες αποκαλώντας τις έτσι, λεπιδόπτερα? Θυμάμαι το Σαμποτάζ. Ήχοι μαγικοί. Ήχοι δυναμικοί. Ήχοι που μας έφερναν αντιμέτωπους με την αλήθεια, Λένα.

Μετά, σ’ έχασα. Δεν ξέρω που κρύφτηκες, μπορώ όμως να υποψιαστώ το γιατί. Δεν έχει σημασία πια. Το είπες μόνη σου εχθές. «Επανήλθα.» Έτσι είπες στον κόσμο που σε χειροκροτούσε συνεχώς. Που σε κάλεσε τέσσερις φορές στη σκηνή. Το κράτησα αυτό το ρήμα. Το πίστεψα. Θα είσαι εδώ τώρα. Κοντά μου. Αυτό και την Πρωτομαγιά κράτησα. Το πίστεψα. Είσαι ευτυχισμένη. Είμαι κι εγώ ευτυχισμένη. Που ήμουν χτες εκεί και σε είδα να περπατάς στο ουράνιο τόξο σαν τότε Ροζαλία μου, συγγνώμη, Λένα ήθελα να πω. Τρυφερή μου, Λένα.