Δυο απορίες κι ένα στιγμιότυπο

Απορία πρώτη :

 

Πέμπτη μεσημέρι 15:00. Μόλις έχω βγει από ένα σημαντικό ραντεβού που, σημειωτέον, νοιώθω ότι πήγε καλά. Οι πελάτες έδειξαν ενδιαφέρον για τις κατασκευές, υπάρχει πιθανότητα καλής συνεργασίας, τα είπα ωραία, όλα καλά. Βγαίνω στην παραλιακή να βρω ένα ταξί να γυρίσω πίσω. Λιοπύρι. Το μυαλό μου μετατρέπεται σε κασέρι εντός δευτερολέπτων, όπως ίσως θα έλεγε και η fevis.

 

Σταματάει λοιπόν το ταξί, μπαίνω μέσα, μηδέν κλιματισμός κι ένας νέος οδηγός που ακούει λαικά. Μπιθικώτσης το πρώτο, (λέω τουλάχιστον λαικά ποιότητας, καλά θα τη βγάλουμε), Νταλάρας το δεύτερο να ερμηνεύει Τσιτσάνη (λέω κανείς δεν είναι τέλειος, σε ταξί μπήκες, όχι στο Μέγαρο μουσικής). Στο τρίτο τραγούδι, μένω άφωνη. Της αξιοσημείωτης εισαγωγής μπουζουκιού -τουμπερλεκιού έπεται ο εξής συγκλονιστικός στίχος :

 

Η αλήθεια είναι ότι

Όλα τα χρωστώ σε σένα

Και τον πόνο και τις πίκρες

Και τα μάτια τα κλαμένα.

 

Και γι αυτό τώρα που μ’ έχεις πια προδώσει

Μια ευχή θέλει η καρδιά μου να σου δώσει.

 

Εμβρόντητη από το μουσικό και στιχουργικό μεγαλείο, προσπαθώ να συνέλθω από τα κουπλέ, ενώ το ρεφραίν σαρώνει και τις τελευταίες μου αντιστάσεις :

 

Να καούνε τα κρεβάτια που ξαπλώνεις

Και τον έρωτα που ζήσαμε σκοτώνεις

Κι όπως στάχτη έχεις κάνει την ψυχή μου

Να σε καίει μια ζωή η ανάμνησή μου.

 

Η στιγμή της Αποκάλυψης, είναι μια στιγμή μοναξιάς και θριάμβου για την ψυχή. Μοναξιάς, γιατί αυτήν την βιωματική εμπειρία, είναι αδύνατον να την μοιραστείς με άλλους που δεν κοινωνούν μαζί σου την ίδια στιγμή την αχτίδα αυτή φωτός που σκίζει τη μαύρη συννεφιά και φωτίζει με το υπέρλαμπρο φως της τα σκοτάδια που ως τότε κάλυπταν την (εδώ πολιτιστική) άγνοιά σου. Θριάμβου, γιατί για μια μικρή στιγμή νοιώθεις ευνοημένος από την μοίρα που σου επέτρεψε να ζήσεις μια τέτοια αποκάλυψη. Χαμογελώντας πλατιά και απολαμβάνοντας την εμπειρία με κλειστά μάτια, τόλμησα και ρώτησα τον οδηγό την απορία μου : « Με συγχωρείτε κύριε, μήπως γνωρίζετε το όνομα της τραγουδίστριας που λέει αυτό το τραγούδι?» Με απαξιωτικό όσο και εμβρόντητο ύφος επειδή δεν ήξερα την – προφανή – απάντηση, μου απαντάει ξερά : «Κατερίνα Στανίση.» Και επαναλαμβάνει : «Κατερίνα Στανίση.» Προσπαθώντας να συνέλθω από το σόκ που μου προκάλεσε η ίδια μου η ανεπάρκεια, παραμένω σιωπηλή και θυμάμαι τη φίλη μου τη Λουίζα Κορνάρου που επανειλημμένως προσπάθησε να μου εμπνεύσει το ενδιαφέρον για την μουσική τέχνη, εις μάτην. Λουιζάκι, στο αφιερώνω, με την ελπίδα να με συγχωρήσεις και να μου επιτρέψεις να σε κεράσω μια πέρδικα στο ναό όπου ιερουργεί η Μεγάλη Αικατερίνη.

 

 http://www.youtube.com/watch?v=SytyaRvm1vw#

 

Στιγμιότυπο

 

Είμαι στον ηλεκτρικό και κατευθύνομαι στην Κηφισιά. Θα συναντηθώ με την κυρία Εύα για να πάμε να βρούμε ένα καινούργιο κρεβάτι που θέλω να αγοράσω. Στο σταθμό Ειρήνη, κάθονται απέναντί μου δυο χαριτωμένες περιποιημένες κυρίες at their late 40’s. Τυχαία πιάνει το αυτί μου κάτι για τυροπιτάκια. Εννοείται, ότι στήνω αυτί. Φοράω τα μεγάλα μου μαύρα γυαλιά κι έχω την εντύπωση ότι τα μάτια μου δεν φαίνονται. Η μία κυρία περιγράφει στην άλλη πως ανοίγει και διπλώνει το φύλλο. Τα χέρια της κινούνται χαριτωμένα, ευγενικά και το πρόσωπό της είναι χαμογελαστό. Φαίνεται ότι είναι τόσο προφανές ότι έχω καρφωθεί που με κυττάζουν με απορία. Τους απευθύνω πρώτη το λόγο. «Σας ζητώ συγγνώμη για την αδιακρισία. Ασχολούμαι ερασιτεχνικά με την κουζίνα κι άκουσα την κουβέντα σας χωρίς να μπορώ ν’ αντισταθώ.» Η κυρία που έφτιαχνε τα τυροπιτάκια, διηγείτο μια ιστορία. Προσέφερε μερικά σε μια υπερήλικη γιαγιά, πολύ καταβεβλημένη από την ηλικία και η γιαγιά ευχαριστήθηκε τόσο πολύ που τα μοίρασε σε γεύματα για να τις φτάσουν για περισσότερες μέρες. «Μη στενοχωριέσαι, της είπε η συνταξιδιώτισσά μου, θα σου φτιάξω κι άλλα» . Σε λίγο κατέβηκαν κι έμεινα να σκέφτομαι πόση χαρά δίνει η κουζίνα και σε μας που την κάνουμε και σ’ αυτούς που την προσφέρουμε, και σ’ όλους μας όταν μιλάμε γι αυτήν στα πιο απίθανα μέρη.  Για να μην αναφερθώ, στο πόσο γλυκές είναι οι μαγείρισσες!

 

 

Απορία δεύτερη :

 

Έχω λοιπόν δοκιμάσει μερικά κρεβάτια και στρώματα και επιτέλους βρίσκω κάποιο που νομίζω πως είναι το τέλειο για μένα. Καθώς πάω να σηκωθώ, έχω την αίσθηση ότι υποχωρεί κάπως περισσότερο απ’ όσο θα φανταζόμουν με το βάρος μου. Μου έρχεται στο μυαλό μια εικόνα. Και ρωτάω δειλά την κυρία Εύα : «Έχω μια kinky απορία, επιτρέπεται να την ρωτήσω στον πωλητή?» «Ρώτα», μου λέει η κυρία Εύα, όχι χωρίς ένα πονηρό χαμόγελο. Και την απελευθερώνω :

 

«Να σας ρωτήσω κάτι? Όταν, ας πούμε, δεν κοιμάσαι, αλλά … κάνεις άλλα πράγματα… το κρεβάτι, δεν βουλιάζει?» Ξεκαρδίζεται η κυρία Εύα, χαζοχαμογελώ εγώ, ο πωλητής χαμογελαστός αλλά ψύχραιμος με μια επιπλέον λάμψη στο βλέμμα, μου απαντά. «Όχι. Σας διαβεβαιώ από προσωπική εμπειρία.» Και καθώς κατευθυνόμαστε προς τη σκάλα, συνεχίζει : «Μπορώ μάλιστα να σας πω, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είναι περισσότερο βολικό.» Ανοίγω τα μάτια μου διάπλατα από την έκπληξη και του κάνω σήμα με τα χέρια μου να σταματήσει. «Ας το αφήσουμε εδώ καλύτερα», του λέω.

 

Συμπέρασμα : Ποτέ μην εκμυστηρεύεσαι τις απορίες σου για το σεξ σ’ έναν άντρα, ακόμα κι αν είναι επαγγελματίας. Εξαιρείται ο Θάνος Ασκητής.

 

Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, κορίτσια, ρωτάτε ελεύθερα, με τις απορίες, φτιάχνει η ατμόσφαιρα. Γελάει ο κόσμος.