Την ώρα που οι περισσότεροι από εσάς βρέχετε τα νυχοποδαράκια σας στα δροσερά νερά του Αιγαίου ου μην αλλά και του Ιονίου και των άλλων πελαγων, μια μικρή ομάδα ανθρώπων, εν είδει γαλατικού χωριού, αντιστέκεται στη ζέστη με όποιο τρόπο μπορεί. Ο πιο αποτελεσματικός έχει αποδειχθεί να είναι η προβολή χειμερινών εικόνων από τον ένα εγκέφαλο στον άλλο. Την ώρα που ο υδράργυρος χτυπάει 35, 36, 37, η συγκεκριμένη παρέα προβάλει εικόνες που θα διαδραματιστούν το Δεκέμβριο, στο bazaar των Δρόμων Ζωής.

Εχθές το πρωί, είχα τη χαρά να μιλήσω με το πεφταστέρι, βετεράνα εθελόντρια του μπαζάρ και καλή μου φίλη με μεγάλη εμπειρία στις κατασκευές. “Ματζικάκι, εμείς εχουμε ξεκινήσει ήδη”, μου λέει. “τελευταία ώρα, δεν θα προλάβουμε. Και που να δεις τι θα φτιάξουν οι γιοί μου! Μπες στο μπλογκ και δες φωτογραφίες.” “Βρε πεφταστέρι μου,” της λέω. “Μήπως θα μπορούσες να παρίστασαι στην συνάντηση της οργανωτικής του bazaar και στη μεγάλη συνάντηση των εθελοντών στις 17 Σεπτεμβρίου? Να πεις και καμμιά ιδέα, να δώσεις και καμμιά οδηγία?” “Θα προτιμούσα να δείξω καλύτερα στους εθελοντές πως γίνονται οι κατασκευές και οι χειροτεχνίες, γιατί είμαι τελειομανής!” Μού ‘ ρθε να τη φιλήσω. Που να τολμήσω να κάνω τετοια πρόταση σε εργαζόμενη μάνα δύο δημοτικακίων? Με πρόλαβε εκείνη όμως. Και με εξέπληξε όπως κάθε φορά που συνειδητοποιώ, πως οι άνθρωποι είναι πάντα εκεί γύρω, πάντα πρόθυμοι και έτοιμοι να βάλουν ένα χεράκι, αν εσύ ο ίδιος μπορείς και θέλεις να τους δεις. Να καταλάβεις οτι είναι κοντά σου.

Έλα, ωραίες κουτάλες �χω. Διαλ�χτε, κυρίες.

Έλα, ωραίες κουτάλες έχω. Διαλέχτε, κυρίες.

Εγώ λοιπόν τόσα χρόνια, δεν είχα καταλάβει οτι οι φίλοι μου στους Δρόμους Ζωής, ήταν πρόθυμοι να με βοηθήσουν με τις δουλειές του μπαζάρ. Τις οργανωτικές εννοώ γιατί σε όλα τα υπόλοιπα είναι όλοι σπαθί. Εξεπλάγην όταν με το που τους ζήτησα βοήθεια βρέθηκαν όλοι γύρω μου και πήραν από ένα κομμάτι της δουλειάς.

Όπως η κυρία Εύα ας πούμε, που έχει αναλάβει να συντονίσει όλους εσάς που θα φτιάξετε, ελπίζουμε, και φέτος τις λιχουδιές σας για να μας τις προσφέρετε. Εχθές το βράδυ, ήμουν στην θαυματουργή της κουζίνα δοκιμάζοντας συνταγές για ρακόμελα και γενόμενη - προιούσης της δοκιμασίας - ντίρλα! Αργότερα δοκίμασα στη βεράντα της την εκπληκτική της μαρμελάδα με κεράσι, πετροκέρασο, βύσσινο και κουκουνάρι. Καλά, θα σκίσουμε φέτος, σας τό ‘πα?

Είναι συγκινητικό το πως μας ενώνει μια κοινή ιδέα. Είναι ακόμη πιο συγκινητικό, το πόσο μας κάνει να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας και να γκρεμίζουμε τα όριά μας. Να πλαταίνουμε και να διευρυνόμαστε σ’ ένα ενεργειακό αλισβερίσι.

Μιλώντας με τη Μάτα την περασμένη εβδομάδα, καταλήξαμε οτι όλοι όσοι συμμετέχουμε ενεργά στους Δρόμους Ζωής, έχουμε αλλάξει τόσο πολύ μέσα από τη δουλειά μας, που είναι πολύ δύσκολο να πεις ποιος βοηθιέται περισσότερο. Τα παιδιά ή εμείς? Νομίζω όλοι. Κι επειδή θέλω να πάω ακόμα παρα πέρα, ετοιμάζομαι και φέτος να ξεπεράσω τον εαυτό μου σ’ αυτό το ταξίδι ανάμεσά σας, ανάμεσα στα παιδιά, ανάμεσα σε σας και τα παιδιά.

Εχετέ μας στο νου σας όσο είστε διακοπές. Σκεφτείτε πως θα μπορούσατε να βοηθήσετε το bazaar των Δρόμων Ζωής. Και το Σεπτέμβριο, στις 17 της Αγια - Σοφίας, θα σας περιμένουμε στην αυλή για ψιλή κουβεντούλα, χαμόγελα και ανταλλαγή ενέργειας.

Καλές διακοπές σε όσους φεύγουν. Για τους υπόλοιπους, εδώ θά ‘μαστε. Θα τα λέμε.