Τα Σαββατοκύριακα, που λες, φεύγω. Πάω σε φίλους στο νησί τους, καλώ φίλους στο Λεμονοδάσος, μετά πάω σ’ άλλους φίλους σε άλλο νησί. Αναρωτιέμαι μήπως είσαι κάπου εκεί. Βυθισμένος μέσα στους κόκκους της άμμου, ή ξαπλωμένος κάτω από καμμιά φυλλωσιά.
Δευτέρα με Παρασκευή, δουλεύω σα σκλάβα. Τακούνι απ’ το πρωί, σβούρες στο δρόμο, από πελάτη σε πελάτη. Μαυρίζω από τα μανίκια και κάτω. Ψάχνω να βρω χρόνο να κόψω τα μαλλιά μου. Πηγαίνω στο κομμωτήριο και σε σκέφτομαι. Ωραία θα ήταν να υπάρχεις και να λες τη γνώμη σου. “Ωραία είναι τα μαλλιά σου, μωρό μου.”
Κλείνομαι στο γραφείο. Διαπραγματεύσεις, πίεση, κλιματισμός στο φουλ. Οι πελάτες δεν πληρώνουν. Άγχος. Κόντρες. Πεινάω. Φρούτα στο ψυγείο. Διάλλειμα. Θάθελα να σου τηλεφωνώ. Να μπορώ να σε παίρνω και να σε ρωτάω τι κάνεις. Ή να περιμένω ένα τηλέφωνό σου. Που και που εμφανίζεσαι με διάφορες φωνές. Με φλερτάρεις για λίγο. Ή με καλείς για φαγητό. Ή μιλάμε για δουλειές. Με υπονοούμενα. Ντύνεσαι διάφορα προσωπεία. Του φίλου, του επαγγελματικού συνεργάτη, του γνωστού, του “μνηστήρα”. Το διάλλειμα τελειώνει. Τα κεφάλια μέσα. Τα τηλέφωνα χτυπάνε σα δαιμονισμένα και οι διαγωνισμοί τρέχουν. Το ίδιο και οι προθεσμίες. Κρύβεσαι πάλι.
Το βράδυ έχω συνάντηση για το μπαζάρ στους Δρόμους. Είναι η πρώτη για φέτος. Αγωνία, άγχος, που θα βρεθεί χώρος, πως θα συντονιστούμε. Και πίσω πίσω από τις γραμμές μια απορία : Κι αυτό το μπαζάρ το φετινό, μόνη μου θα το ζήσω? Θάθελα μια μυστική στήριξη. Να μου τηλεφωνείς και να ρωτάς πως πάει. Να μην σε πειράζει που μιλάω συνέχεια στο τηλέφωνο γι αυτό. Να με καταλαβαίνεις και να μου κρατάς το χέρι. Και να μου λες οτι όλα θα πάνε καλά. Κι οτι όταν τελειώσει το μπαζάρ θα πάμε ένα ταξίδι. 3-4 μέρες Για να ξεκουραστώ.
Γυρίζω στο σπίτι αργά. Είτε αργά το βράδυ από τις δουλειές μου, είτε πολύ αργά το βράδυ από κάποιο εστιατόριο. Μου κάνει εντύπωση που λείπεις. Που το σακκάκι σου δεν κρέμεται στην καρέκλα της τραπεζαρίας, που δεν ακούω τη βρύση του μπάνιου να τρέχει καθώς πλένεσαι, που δεν ακούω το ψυγείο ν’ ανοίγει για να βρεις παγάκια. Μου κάνει εντύπωση που δε μαλώνουμε.
Το ξέρω οτι υπάρχεις. Δυσκολεύομαι να σ’ αναγνωρίσω. Είναι που δεν μπορώ και να σου μιλήσω γι αυτά που νοιώθω. Πως το κάνουν τα άλλα κορίτσια, δεν ξέρω. Κρύβεσαι κιόλας. Δεν έχω ανακαλύψει που. Δεν ξέρω που είσαι. Βγες από την κρυψώνα σου. Θα περάσουμε ωραία. Ας μη χάσουμε άλλο χρόνο. Φτου ξελεφτερία. Έλα στην αγκαλιά μου.
Ιούλιος 2, 2008 at 10:46 μ.μ
επιτέλους !
φοβήθηκα πως το επόμενο ποστ θα έπεφτε στην επέτειο του “40 και μηδέν ακριβώς”
Ιούλιος 3, 2008 at 8:40 π.μ.
Όχι καλέ.
Ξαναδιάβασε το ποστάκι από εκεί που λέει : “Δευτέρα με Παρασκευή, δουλεύω σα σκλάβα.” και δυο παραγράφους κάτω. Πήζω τρελλά.
Ιούλιος 3, 2008 at 8:52 π.μ.
Εγώ δεν κατάλαβα τα σχόλια!
Πήζουν οι σκλάβες το …τυρί;
Ρε, οι φίλοι στο νησί είναι πάντα εκεί!
Για μπέκα πάλι στο βαπόρι …κόσμος πάει κι έρχεται, λένε!
Α, και κόψε την πολύ δουλειά, αυξάνοντας το …”ευ”. Δεν είναι καθόλου ερωτικό το “πολύ”.
Ιούλιος 3, 2008 at 8:58 π.μ.
καλώς την!
λοιπόν…δεν θες να μάθεις καλύτερα “πως το κάνουν τα άλλα κορίτσια”
τελευταία έχω λίγο χρόνο στο γραφείο και διαβάζω το μπλογκ σου από την αρχή .Συγκινούμαι, πίνω λίγο νερό, γελάω θυμάμαι το χθες, σε 1 μήνα και κάτι θα είμαι και εγώ 39 ακριβώς αναρωτιέμαι που πήγαν οι φίλοι μου, έχω οικογένεια άρα είμαι αλλού μου είπαν, άσε καλύτερα…επίσης κάπου αλλού διαβασα άν νοσταλγείς και αναλίσκεσαι σε μνήμες θεωρείσαι χαμένη υπόθεση.
Σε καταλαβαίνω αλλά πιο πολύ σε νιώθω.
(θα μου πεις εσένα τι να σε κάνω. )
Ιούλιος 3, 2008 at 10:30 π.μ.
ζωη κολλημενη εκει στο ‘μεταξυ’…
ηταν ο,τι θελησαμε τελικα;
τοσο τρεξιμο για να φτασουμε σε ποιο προορισμο;
ευχομαι ολα να τακτοποιηθουν…
Ιούλιος 3, 2008 at 10:39 π.μ.
Μητσούλη, άστα φρίκη. Πήξιμο δε θα πει τίποτε. Είναι understatement.
Με βλέπω να με κάνετε πρόξενο φέτος. Οι διακοπές μου μόλις ακυρώθηκαν από μια (καλή ευτυχώς) δουλειά. Οπότε μάλλον θα σας ξανακατέβω για κανα Σαββατοκύριακο.
Ρε παιδί μου, καλό το ευ και βαισκή προυπόθεση. Το θέμα είναι οτι αν το βρω το ευ, δεν αρκούμαι στο λίγο. Θέλω το πολύ.
@ Volver : Θα γράψω ένα ποστάκι για ν’ απαντήσω σ’ αυτό το σχόλιο. Του αξίζει.
@ Βασιλική : Μακάρι. Ξέρεις, ο προορισμός, δε με νοιάζει. Με νοιάζει το ταξίδι. Δεν παραπονιέμαι για τη ζωή μου. Μ’ αρέσει που δουλεύω πολύ που βγαίνω όσο μπορώ, που κάνω την εθελοντική μου δουλειά. Ο σύντροφος, ο συνοδοιπόρος που ψάχνω, δεν είναι για το μεταξύ. Είναι η ραχοκοκκαλιά όλης αυτής της καθημερινότητας. Ελπίζω να ψάχνει και κάποιος άλλος εκεί έξω μια ραχοκοκκαλιά για τη δική του γεμάτη καθημερινότητα. Διατίθεμαι!
Ιούλιος 3, 2008 at 1:48 μ.μ
Από όλα αυτά που [του] ζητάς, θα πρέπει να διαλέξεις, γαιτί όλα μαζί δεν γίνονται, ή, καλύτερα, δεν υπάρχουν. Από την άλλη, μη δίνεις σημασία στα παραπάνω, αν σου φαίνονται απαισιόδοξα. Σου εύχομαι ωραίες διακοπές φέτος, να το απολαύσεις όσο είσαι σόλο.
Ιούλιος 3, 2008 at 2:22 μ.μ
Φλο, το ξαναδιάβασα το ποστάκι. Νομίζω πως δεν προβάλει καμμία προτίμηση, εκτός ίσως από την περιγραφή ενός “συντροφικού” χαρακτήρα. Μ’ ενδιαφέρει όμως πολύ να καταλάβω τι εννοείς όταν λες οτι όλα μαζί αυτά που ζητάω δεν υπάρχουν. Τι προκύπτει οτι ζητάω?
Μερσί για την ευχή. Καλές διακοπές και σε σένα.
Ιούλιος 3, 2008 at 4:27 μ.μ
Καλή ξεκουραση, μπανια, κλπ.
(Και θυμίσου: “Αναζητάς και δε βρίσκεις. Σταμάτα να αναζητάς και θα σε βρει” Δε θυμαμαι αν είναι λαο τσε η γκιμπράν, κάτι τετοιο παντως)
Ιούλιος 3, 2008 at 6:33 μ.μ
Το διάβασα δυο φορές το κείμενο για να αποφασίσω να σχολιάσω… Καμιά φορά το να διαβάζεις πράγματα δωσμένα μέσα από την οπτική των αλλων σε κάνει να εκτιμάς περισσότερο τα όσα έχεις… Σαν ξαφνικό δώρο μου φάνηκε λοιπόν το post σου.. Από εκείνα τα αναπάντεχα που είναι και τα καλύτερα.. Το διάβασα χτες, το ξαναδιάβασα σήμερα και μετά έτρεξα να δώσω ενα φιλί στον αγαπημένο μου από εκείνα που η ρουτίνα και η καθημερινότητα μας κάνει καμιά φορά να ξεχνάμε πως χρωστάμε… Σ’ ευχαριστώ πολύ… Και ξέρω με βεβαιότητα πως τέτοιες αγκαλιές σαν την δική σου δεν γίνεται με τίποτα να μείνουν άδειες για πολύ…. Φιλάκια…
Ιούλιος 3, 2008 at 10:31 μ.μ
nomad, σ’ ευχαριστώ για την ευχή. Μόλις χτες ακυρώθηκε το βασικό ταξίδι των διακοπών μου. Ευτυχώς λόγω μιας καλής δουλειάς. Εχω λάβει σοβαρά υπόψιν μου το τσιτάτο. Γι αυτό και στην ουσία δεν αναζητώ. Πρωτίστως περιμένω.
fevis, μου δίνεις πολύ χαρά μ’ αυτό το σχόλιο. Αληθινά πολύ χαρά. Να χαίρεσαι τον έρωτά σου για πάντα. Φιλί.
Ιούλιος 4, 2008 at 10:20 π.μ.
Μου φάνηκε σαν να θες να είναι πάντα εκεί και δίπλα σου. Μια εξιδανικευμένη μορφή, χωρίς απουσίες, με διαρκή στήριξη και ενδιαφέρον, με όλο το χρόνο για σένα. Πολλά πράγματα μαζί, γι αυτό έγραψα ότι “όλα μαζί δεν γίνονται”, εννοώντας ότι ένα από αυτά να κάνει θα σημαίνει ήδη πολλά… (Στον έρωτα θα πρέπει να είμαστε ολιγαρκείς) Δεν το εξηγώ επαρκώς, το ξέρω, αλλά είναι θέμα που σηκώνει πολλή συζήτηση, προσωπικό μπλα μπλα με τα πόδια πάνω στον καναπέ και κρασιά στο τραπέζι. -))
Ιούλιος 4, 2008 at 11:25 π.μ.
http://phaethon-metal-war.blogspot.com/2008/05/2007.html
καλό καλοκαίρι και θυμήσου ότι οι σοβαρές σκέψεις φέρνουν πάντα σοβαρά προβλήματα…
Ιούλιος 16, 2008 at 8:49 μ.μ
9:45 και είμαι ακόμα στο γραφείο. Δεν λέω, σήμερα η μέρα ήταν πολύ παραγωγική και είμαι ευχαριστημένος από τη δουλειά που έβγαλα, ήταν ποιοτικά και ποσοτικά ανεβασμένη. Όμως, θα ηταν καλύτερα αν υπήρχε σπίτι κάποιος να περιμένει. Στο τέλος της ημέρας, οι δουλειές φαίνονται πολύ ανούσιες.
Κάνω κράτηση για μια κουτάλα-ψαράκι.
Ιούλιος 17, 2008 at 8:35 π.μ.
Εσύ, η ίδια, όταν σου τα λέω εγώ, μου λες πότε οτι δεν αντέχω τη μοναξιά, πότε οτι μας ορίζουν τα κενά μας. Ούτε τό ‘να μου συμβαίνει, ούτε τ’ άλλο. Μια χαρά χαρούμενη είμαι. Απλώς θέτω τις προτεραιότητές μου και δηλώνω : Αλλού είναι η ουσία.
Άστα αυτά με τις κρατήσεις. Ξέχασέ τα. Οι εθελοντές φέτος θα ψωνίσουν την Κυριακή το βράδυ, μόλις κλείσει το μπαζάρ! Ότι μείνει. Όχι που έρχονται να πάρουνε ο κόσμος τα καλούδια του Αθήναιου και δεν βρίσκουν ούτε καπάκι από βαζάκι…
Ιούλιος 17, 2008 at 9:32 π.μ.
Ιιιι ήθελα να ξερα ποιο είναι το άτομο που μου κλέβει τις ατάκες. Ευτυχώς που είμαι φ γιατί τη μήνυση την είχε στο τσεπάκι.
Ιούλιος 17, 2008 at 9:47 π.μ.
Όλος ο κόσμος σε αντιγράφει ρε συ.
Δεν το ‘χεις καταλάβει οτι έχεις κάνει “σχολή”.