Παρασκευή απόγευμα.
Η μέρα τρέχει. Το άγχος μου χτυπάει κόκκινο. Μετακομίζω το γραφείο. Με πήρε η Βίβιαν χτες και μου είπε. Τα βρήκανε τα παιδάκια. Να βεβαιωθώ οτι το καινούργιο τηλεφωνικό κέντρο θα δουλεύει τέλεια. Χρειάζομαι δύο συσκευές στο καινούργιο μου γραφείο. Η μία για τα προσωπικά τηλεφωνήματα. Τα θυμάμαι αυτά τα παιδάκια από το amber alert. Ναι και οπωσδήποτε πρέπει να βρω δυο φωτιστικά για να φωτίσω τα έργα τέχνης που θα βάλω. Θα ζητήσω από το Νίκο να με βοηθήσει. Ο Βασίλης έρχεται να μας δει. Φέρνει μια Dom Perignon (vintage 1999) για τα καλορίζικα. Ποια παιδάκια?
Τρώμε σουβλάκια κάτω από το γραφείο, πτώμα είμαι. Η Μάγια τσιμπάει από το γύρο του Βασίλη. Περνάνε τρία παιδιά από τους δρόμους ζωής. Πετιέμαι να τα χαιρετίσω. Τους λέω για τα γενέθλιά μου. “Αν κάνουμε τελικά κάτι στο κέντρο, θα σας καλέσω. Θάθελα πολύ να ‘ρθείτε.” Τα παιδιά νομίζουν πως είμαι “καλή”. Ντρέπομαι λίγο, αλλά πολύ λίγο, που τ’ αφήνω στην άγνοιά τους. Στο κάτω κάτω, αν το καλοδείς, γιατί? “Καλή” δεν είμαι? Μια χαρά. Ξαναγυρίζω στο τραπέζι περήφανη που χαιρέτησα τα παιδιά. Περήφανη που μ’ αγκάλιασαν και με φίλησαν. Που με περνάνε για “καλή”. Λοιπόν, τι λέγαμε?

Σάββατο πρωί.
Να προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τη μετακόμιση πριν τις 4:00 μήπως και προλάβω να πάω κομμωτήριο. Το βράδυ έχω να βγω και την Κυριακή γάμο. Ξεκλέβω δυο λεπτά και θαυμάζοντας το καινούργιο μου vertical blind (έχουν κάνει δυναμικό come back στη διακόσμηση και δίνουν έναν αέρα ζεν στο χώρο) μπαίνω στο μπλογκ του Κ.Κ.Μοίρη. Διαβάζω το ποστάκι, γαμώτο δεν δουλεύουν τ’ ακουστικά μου, δεν μπορώ ν’ ακούσω το τραγούδι. Άσε που δεν έχω 9,5 λεπτά για μνημόσυνα σε παιδάκια. Καλύτερα να αυτοθαυμαστώ για τα τελευταία μου ποστ. Ν’ απαντήσω και σε κανένα σχόλιο. Αναρωτιέμαι αν οι φανταστικοί μνηστήρες που θα ήθελα να με περιτριγυρίζουν διαβάζουν το μπλογκ. Τι γνώμη να έχουν άραγε για μια σχεδόν σαραντάρα που δεν ντρέπεται να μετατρέψει την ηδονή σε πίξελς? Ασε με πια με τα παιδάκια. Δεν σώζονται όλα. Τι να κάνουμε τώρα. Φτου, μού ‘σπασε ένα νύχι. Αντε να βρω τις λίμες μου τώρα μέσα στις κούτες.

Μπα, δεν το προλαβαίνω το κομμωτήριο. Θ’ αναγκαστώ να φτιάξω μόνη μου τα μαλλιά μου. Να βάλω βενζίνη. Να προλάβω και να ξαπλώσω λίγο. Πως θα βγω έξω το βράδυ σα πατημένο σύκο? Πω πω. Πρέπει να διορθώσω και το γαλλικό μου πεντικιούρ. Μη φαίνεται έτσι με τα καινούργια χειροποίητα χρυσά μου πέδιλα. Λατρεύω τα 40’s. Τα πέδιλα αυτά είναι τελείως pin up. Θα μπορούσε να τα φοράει η Rita τραγουδώντας το Amado mio. Βέβαια δεν είχε τα δικά μου μπούτια ούτα το δικό μου πω πώ ποπό, αλλά κι έτσι μια γοητεία την έχω. Με μια φαρδιά φούστα ή ένα φαρδύ παντελόνι, θα είμαι σούπερ. Γιατί ήθελα να δω ειδήσεις? Α, ναι για τα παιδάκια. Καλά, δεν προλαβαίνω τώρα. Πρέπει να φτιάξω και μαλλί.

Τέλια είναι εδώ. Η ατμόσφαιρα, η μουσική, η παρέα φανταστικά. Αυτό έτσι κι αλλιώς, ήταν πάντα πολύ αγαπημένο μου μέρος. Εδώ έκανα πρωτοχρονιά. Χαμός έγινε. Φλερτάραμε, μας φλερτάρανε, σούπερ σου λέω. Χορός μέχρι να βγει ο ήλιος. Ωραία είναι που χορεύουμε. Δυο ώρες non stop χορός. Μ’ αρέσει που χορεύω. Εχω κανα μήνα να διασκεδάσω έτσι. Από τότε που είχε έρθει η Μαρία και πήγαμε στην ξαδέλφη μου. Να ρωτήσω τη Μαρία μήπως ενδιαφέρεται να ξεκινήσει μαθήματα σε κανένα παιδί στη Θεσσαλονίκη. Μήπως βρούμε και καναν άλλο εθελοντή και ξεκινήσουμε κάτι. Καλά, τα σκέφτομαι αύριο. Τώρα παίζει ABBA, όλα τώρα θα τα σκεφτούμε πια? Για πάμε γερά.

Εφτασα σπίτι 4:30. Να βγάλω το μακιγιαζ και να βάλω την αντιγήρανση. Πω πω! Δε θα προλάβω να ξεκουραστώ. Ήταν ωραία όμως. Αύριο πρέπει να κάνω λίγο beaute και να χαλαρώσω. Τι άλλο είπα να κάνω αύριο? Δε θυμάμαι πια. Δεν πειράζει. Κάτι σχετικό με τη Μάτα ήταν νομίζω. Χαίρομαι που παντρεύεται η κόρη της Μάτας. Η Μάτα δεν είναι μόνο μαμά της Ρένας. Αλλά και μαμά όλου του Γκαζιού. Και καμμιά φορά (στις μεγάλες ανάγκες) γίνεται και λίγο δική μου (αν και ξέρω οτι δε γουστάρει αυτό το ρόλο. Μα τι άλλο έχω να κάνω αύριο?

Κυριακή πρωί.

Το πρόγραμμα ομοφιάς έχει ως εξής. Peeling, αποτρίχωση, ενυδάτωση, μανικιουρ (κόκκινα να τα βάψω ή να κάνω γαλλικό?). Πρέπει να προλάβω και να σιδερώσω το φόρεμά μου πριν να βάψω τα νύχια μου. Μην ξεχάσω τις βιταμίνες μου και τη σπιρουλίνα το πρωί. Εχτές το βράδυ δεν πήρα. Τι να σου κάνουν η τροφοτονωτικές αν δε φας και κανένα eviol?
Κάτσε να δω και το μπλογκ λιγάκι πριν βάψω τα νύχια μου. Ωπα, καινούργιο σχόλιο. Ο Κ.Κ.Μοίρης. Τι εξυπνάδα θα μου έγραψε άραγε το φιλαράκι μου? Όχι ρε γαμώτο. Όχι πάλι τα παιδάκια. Και τι να του πω τώρα? Ότι δεν σκέφτηκα καθόλου για τα παιδάκια 3 μέρες τώρα? Λέγονται αυτά? Εμένα με περνάει ο κόσμος για σοβαρή. Και για κοινωνικά ευαισθητοποιημένη. Βλακείες.

…………………..

Είμαι σίγουρη οτι όλοι όσοι ζούσαν κοντά στα παιδάκια είχαν σοβαρότερους λόγους από μένα να μην ασχοληθούν μ’ αυτό που συνέβη. Είμαι σίγουρη οτι άνθρωποι με οικογένειες, με παιδιά, με δουλειές, μπαινόβγαιναν στην πολυκατοικία τους χωρίς ν’ ακούσουν καμμιά φωνή. Ουτε καν (και προπαντώς αυτήν) της συνείδησής τους. σαν αυτούς είμαι κι εγώ. Δε θέλω, δεν αντέχω ρε γαμώτο να σηκώσω την αμαρτία του κόσμου. Θέλω να βγω, να διασκεδάσω, να χορέψω να φλερτάρω και να στολίσω τη ζωή μου σαν αληθινή εστέτ. Είμαι απλώς, άλλος ένας άνθρωπος. Άλλη μια υποκριτική φύση που αδιαφορεί επί της ουσίας για το πότε σταματάνε δυο παιδιά να αναπνέουν.

Νοιώθω ντροπή. Νοιώθω πολύ βαθειά ντροπή. Κυριώς γιατί στη χτεσινή παρέα, με ρώτησε κάποιος για την εθελοντική μου δουλειά και τόλμησα να του απαντήσω, οτι όταν θέλει κάποιος να βρει χρόνο, βρίσκει. Πάντα βρίσκεις χρόνο γι αυτά που αληθινά σ’ ενδιαφέρουν.

Θα συνεχίσω να προσπαθώ όσο μπορώ, όσο μ’ αφήνει η ματαιδοξία μου και οι προσωπικές μου ανασφάλειες. Θα συνεχίσω να συμμετέχω στην αληθινή κοινωνία προσώπων που έχω οραματιστεί. Να νοιάζομαι, κι ας θέλω να έχω και βαμμένα νύχια, δεν πειράζει. Να δουλεύω, κι ας πηγαίνω στις επιστασίες του κέντρου με 10 πόντους λουστρίνι. Να ακούω, κι ας με τρώει η ανασφάλεια, αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω για μένα να μου σκουπίσει τα δάκρυα της ντροπής κάποια μέρα και να μου πει, δεν πειράζει Τινάκι, που δεν τα καταφέρνεις. Κάνεις ό,τι μπορείς. Είμαι άνθρωπος. Είμαι άνθρωπος? Όσο πεθαίνουν παιδιά αβοήθητα εκεί έξω, δεν ξέρω αν δικαιούμαι αυτόν τον τίτλο. Μπορώ όμως να προσπαθώ να τον κατακτήσω. Παράλληλα δουλευοντας, φλερτάρωντας, μπλογκάροντας και προσέχοντας τον εαυτό μου, ώσπου να βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει για μένα.

Η συμμετοχή, η αληθινή κοινωνική συμμετοχή, δε σε μεταλάσσει σε “ταγάρι”. Είσαι πάλι ο εαυτός σου. Απλά είσαι λίγο πιο κοντά στο να γίνεις άνθρωπος.

Οι Δρόμοι Ζωής, το συζητάμε εδώ και καιρό με τη Μάτα, αναζητούν εθελοντές στη Θεσσαλονίκη και στη Θράκη για να ξεκινήσουν σιγά - σιγά και με πολύ αργό ρυθμό ένα αντάρτικο ενάντια στην εγκατάλειψη και την αμορφωσιά. Αν δεν σας πειράζει να χαλάσετε το μανικιούρ σας, αν δεν σας πειράζει να χάσετε κανέναν ποδοσφαιρικό αγώνα, ελάτε. Σας έχουμε ανάγκη. Θα σας παρέχουμε την τεχνογνωσία μας και τη στήριξή μας. Εσείς πρέπει να βάλετε λίγο χρόνο. Και λίγη αγάπη ρε γαμώτο. Που σκατά πήγε η αγάπη? Εξαφανίστηκε?