Αύριο έχουμε επέτειο. Κλείνουμε 3 χρόνια συμβιώσης στο ίδιο σπίτι η Magica de Spell κι εγώ. Εδώ και καμμιά εβδομάδα σκέφτομαι να γράψω κάτι γι αυτή την επέτειο. Κι όλο γυρίζει το μυαλό μου στο τι έχει συμβεί σ’ αυτό το μπλογκ αυτά τα 3 χρόνια.

Κυττάζοντας πίσω βλέπω όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία 3 χρόνια να είναι αποτυπωμένα στα ποστάκια. Τα χρόνια αυτά, ήταν για μένα πολύ δύσκολα. Ήταν χρόνια βαθειάς συνειδητοποίησης και ριζικής αλλαγής στη ζωή μου. Ηταν χρόνια παλινδρόμησης, αμφιταλάντευσης και πολύ σκληρής δουλειάς. Και σηματοδότησαν την ολοκλήρωση μιας μακρόχρονης προσωπικής πορείας προς την αποδοχή και την υπερπήδηση των φόβων μου.

Όλα αυτά τα χρόνια, η κατσαρόλα μου γέμιζε συναισθήματα. Ήταν εκεί κάθε φορά που την χρειαζόμουν για να ανακατέψω τις θλίψεις με τα γέλια και την ελπίδα και την προσμονή και να ξορκίσω αυτούς τους φόβους που με στοίχειωναν. Όταν ξεκίνησα να γράφω, το μπλογκ είχε μόνο συνταγές. Προχωρώντας πήρα κάποια στιγμή την απόφαση να μη γράφω μόνο κάτω από το pretext της μαγειρικής αλλά να εκφράζω και μόνα τους, ελεύθερα, τα συναισθήματά μου.

Δεν ξέρω αν αυτό λειτούργησε για σας. Για μένα όμως ήταν καθοριστικό. Βλέπετε, ο κοινός παρονομαστής των ποστ όλης αυτής της τριετίας, ήταν η αλήθεια. Για μένα, είτε μιλούσα δειλά και διακριτικά για το βαθύ προφυρό χρώμα του ριζόττο ρουμπίνο, είτε ξεδίπλωνα την αγάπη μου για της Κυριακής τα πρωινά, είτε περιέγραφα τις περιπέτειές μου στα λιγδερά βουλκανιζατέρ, είτε μιλούσα για τη δουλειά μου στους δρόμους ζωής, πάντα μα πάντα, σας έλεγα την αλήθεια μου. Άλλοτε συγκαλυμμένη, από συστολή. Άλλοτε ξεκάθαρη και δυνατή όπως ο αέρας που φύσαγε στην καρδιά μου. Όμως πάντα ήταν η αλήθεια μου. Και πάντα την αποκάλυπτα όπως τη βίωνα τη δεδομένη στιγμή.

Η αλήθεια βέβαια είναι αγάπη δίκοπη. Ειδικά, όταν δεν την δοκιμάζεις, όταν δεν της δίνεις το χρόνο να ξεκαθαρίσει και να κατασταλάξει. Συχνά, αυτό που βιώνουμε ως αλήθεια σε μια δεδομένη στιγμή απέχει από αυτό που αντιλαμβανόμαστε για την ίδια στιγμή κυττάζοντάς την από απόσταση. Αυτός θα μπορούσε να είναι και ο ορισμός του λάθους. Και λάθη έχω κάνει χιλιάδες. Εχω πληγώσει ανθρώπους, συχνά φίλους μου, με βιαστικά συμπεράσματα. Και γι αυτό έχω μετανοιώσει βαθειά. Όμως το οτι έχω το θάρρος να τους ζητήσω συγγνώμη, προκύπτει από αυτήν ακριβώς την αλήθεια μου. Από το γεγονός δηλαδή, οτι σε στιγμές σχιζοφρένειας που ο φόβος χτύπαγε κόκκινο, όταν προσπαθούσα να γατζωθώ από κάτι για να μην πνιγώ, είχα μια στρεβλή εικόνα των πραγμάτων που ήταν ανάγκη να την πιστέψω για αληθινή για να συνεχίσω να υπάρχω. Ελπίζω αυτή η εξήγηση να δίνει το κουράγιο στους φίλους μου να δεχθούν της συγγνώμη μου.΄

Σήμερα νοιώθω να βρίσκομαι στην απέναντι όχθη. Για την ακρίβεια νοιώθω όπως ο καθηγητής Nash στην τελευταία σκηνή του A Beautiful Mind. Βλέπω τους φόβους μου να υπάρχουν στην άκρη της αίθουσας, αλλά τους προσπερνώ και συνεχίζω. Σκέφτομαι οτι με καθόρισαν για κάποιο κομμάτι της ζωής μου, αλλά τους νίκησα. Ξέρω οτι υπάρχουν, οτι είναι εκεί, αλλά μπορώ να ζω ευτυχισμένη παρά την ύπαρξή τους γιατί ακριβώς δεν τους αφήνω πια να με καθορίζουν.

Είναι ωραία στην από δω όχθη. Όλα είναι καταπράσινα, ο έρωτας ανθεί και κάπου βρίσκεται κρυμμένος και για μένα, οι φίλοι μου κρύβονται ανάμεσα στα βούρλα πίνοντας μπύρες και γελώντας και όλοι όσοι αγαπώ, είναι περηφανοι για μένα που κατάφερα να περάσω το ποτάμι. Υπάρχει ελπίδα παντού, υπάρχει αγάπη, αισθησιασμός, ομορφιά και μια μεγάλη δύναμη να πηδήξω τα καινούργια εμπόδια. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα ούτε από δω. Όμως έχω πια τη δύναμη να διαχειριστώ την αλήθεια και να προχωρήσω.

Νοιώθω οτι έχω δουλέψει πολύ με τον εαυτό μου. Σε κάθε επίπεδο. Εχω πασχίσει πολύ για την τελειότητα, μόνο για ένα λόγο. Γιατί πίστευα πως η τελειότητα είναι παντοδυναμία και ασφάλεια. Αηδίες. Η τελειότητα δεν υπάρχει, η παντοδυναμία είναι μύθος και την ασφάλεια δεν την χρειάζομαι. Είμαι η Τίνα και είμαι καλά. Το μόνο που χρειάζεται είναι ν’ αφήνω και στην καθημερινότητα τη Μάτζικα να παίζει λίγο μπάλλα. Η Μάτζικα είναι λίγο πιο σέξυ από μένα και πολύ πιο cool. Ήταν έτσι από την αρχή. Γι αυτό τη διάλεξα για να με εκπροσωπήσει!

Όπως πάντα ξέφυγα από το θέμα. Το θέμα είναι οτι αυτά τα 3 χρόνια προσωπικής μου εξέλιξης είναι αποτυπωμένα σ’ αυτό το μπλογκ. Οτι νοιώθω περήφανη γιαυτή την εξέλιξη κι οτι κάθε στιγμή ήμουν αληθινή. Κι αυτό που θέλω περισσότερο να εκφράσω αυτή τη στιγμή είναι η ευγνωμοσύνη μου στους φίλους μου που παρακολούθησαν αυτή την πορεία, δείχνοντας την ανοχή τους, την σιωπηρή τους κατανόηση και την υποστήριξή τους ανάλογα με την περίπτωση.  Παιδιά, νοιώθω οτι είμαι εδώ που είμαι και χάρη σε σας και την αγάπη σας. Νοιώθω οτι εσείς, οι φίλοι μου, είστε η μεγαλύτερη προίκα που έχω.  Εδώ και καιρό αναρωτιέμαι το μηδέν στο διακόσια μου ποιος θα το πάρει. Τώρα όμως ξέρω οτι το μοιράζομαι μαζί σας. Κι αυτή η διαπίστωση γεμίζει την ψυχή μου γαλήνη.

Ευχαριστώ.