Κάθε φορά που κάνουμε μια εκδήλωση στους Δρόμους Ζωής ξυπνάω το πρωί μ’ ένα πονάκι στην κοιλιά. Δεν είναι τίποτε. Είναι ο τρόπος μου να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Να προσμένω, να λαχταρώ να νοιώθω δέος. Απ’ αυτό το μικρό πονάκι θυμάμαι κάθε σημαντική στιγμή της ζωής μου. Την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, όταν με κάλεσε στο πάρτυ του ο φίλος μου ο Αντώνης (ήταν το πρώτο πάρτυ που πήγαινα χωρίς τη μαμά μου, ίσως γιατί ο Αντώνης έμενε στον ίδιο όροφο της πολυκατοικίας και οι πόρτες των διαμερισμάτων μας ήταν απέναντι), τη μέρα που γεννήθηκε η αδελφή μου, τις εξετάσεις του lower, τις πανελλαδικές, το γάμο μου, όλα τα πρώτα μου ραντεβού και ορισμένα δεύτερα.

Ετσι ξύπνησα και σήμερα το πρωί. Μ’ αυτό το πονάκι που λέει, Ματζικάκι, είναι σημαντική μέρα σήμερα καλό μου, σήκω και ξεκίνα τις δουλειές σου. Παρόλα αυτά έκανα λίγο ακόμα daydreaming στο κρεβάτι και μετά έτρεξα να τηλεφωνήσω στο βασιλόπουλο για να δω αν θα έχει σπαράγγια. Τίποτε, το βασιλόπουλο με άδειασε αποδεικνύοντας οτι κανένα βασιλόπουλο, ούτε σε άντρα ούτε σε σούπερ μάρκετ μπορεί ποτέ να καλύψει τις ανάγκες σου την κρίσιμη ώρα! Ευτυχώς, η στρατηγική της σούπας είχε back up plan. Τηλεφώνησα λοιπόν στην Εύα και θα μου βρει εκείνη σπαράγγια. Κακούργα απεργία των μεταφορέωνε. Λίγο έλειψε να βάλεις δυναμίτη στην κατσαρόλα μας.

Υστερα, έκανα το τσάι μου, κι έκατσα στο λαπτοπάκι που το λέγαμε παλιά πριν γίνει notebook, να διαβάσω τα μέηλ μου και να δω αν ξύπνησε το αδέρφι μου και μπήκε στο skype. Παρεμπιπτόντως, αποφάσισα να περάσω και τα νύχια μου ένα χεράκι βερνίκι ακόμα για να μη χαλάσουνε με τις δουλειές. Δικαίως θα σκεφτείτε : “Ωρέ Ματζικάκι, σα να μη μας τα λες καλά. Εσύ ξύπνησες με πονόκοιλο από το άγχος και χαλάς την ώρα σου σε βλακειούλες αντί να δουλεύεις?” What can I say? Δυστυχώς εμένα μόνο η βλακείες με χαλαρώνουν κι όχι τίποτε, αλλά είναι και νωρίς και δεν μπορώ να τηλεφωνήσω και σε κανα φίλο να πούμε βλακείες και κουτσομπολιά και να χαλαρώσω δουλεύοντας, ενώ μιλάω στο τηλέφωνο. Παλιοκατάσταση.

Βλέπω μπροστά μου το δρόμο του κέντρου. Την οδό Γαργηττίων. Είναι νωρίς το απόγευμα την ώρα που φτάνω κουβαλώντας το ζωμό λαχανικών μου, την κοτόπιτα της μαμάς μου, τη φωτογραφική μου μηχανή και ό,τι ήθελε προκύψει. Βλέπω παιδιά να παίζουν στο στενό και να κάνουν ποδήλατο. Βλέπω την Εύα να τρέχει με τις κατσαρόλες και τα ταψιά της. Τη Χριστιάννα ν’ ανοίγει την πόρτα. Τη Μάτα να μου χαμογελάει μ’ αυτό το χαμόγελο που μου καταπραΰνει κάθε αγωνία. Το Μανώλη να βάζει τα φωτάκια στην αυλή και να στήνει τα ηχεία για τη μουσική. Το Βασίλη να φέρνει τα κρασιά. Τη Λία να φέρνει τα γλυκά. Βλέπω τον Κώστα να έρχεται με τα μεζεδάκια του και να παίρνει θέση στην κουζίνα. Και σιγά σιγά τα παιδιά να έρχονται να φοράνε τις ποδιές τους, τα γάντια τους, τα σκουφάκια τους. Βλέπω αγκαλιές σφιχτές και φιλιά κι ακούω πολλά “κυρία”. Την Πέμπτη, Μητσούλη μου, κατάφερα ν΄αγκαλιάσω σφιχτά ως και το Μεσούτ. Τον προσκάλεσα σήμερα guest of honour της ομάδας μαγειρικής, να είναι μαζί μας. Βλέπω τον Peter να φτάνει με το βαλιτσάκι με το θερμός. και λέω μέσα μου. Θα σκίσουμε.

Βλέπεις, όπως κι αν γίνει η σούπα μας, ακόμα κι αν κόψει το αυγολέμονο (κούφια η ώρα που τ’ ακούει), εμείς έχουμε ομαδάρα. Και ως ομαδάρα θα παίξουμε με την ψυχή μας. Θα βάλουμε στην κατσαρόλα μας secret ingredients. Τζάμπα μας λένε μάγισσες? Θα βάλω αυτή τη λάμψη από τα μάτια του Κορέα τα υπέροχα. Τα λακκάκια του Ρετζέπ. Το αεικίνητο των χεριών του Φερίτ. Το χαμόγελο του Μεμέτ Αλή. Την αγκαλιά την προχτεσινή του Μεσούτ. Και όλους τους τόνους από τα “κυρία” που έχω ακούσει μέχρι σήμερα και που στηρίζουν τα τακούνια μου σαν πυλώνες σ’ αυτή τη δουλειά.

Όσο γράφω με πήρε η Εύα. Βρήκε σπαράγγια. Γι αυτό σας λέω έχουμε ομαδάρα. Θα βάλω το χαμόγελο και την αγάπη της Εύας, την ικανότητα του Κώστα να ανακατεύεται στις κουβέντες των παιδιών για τα κορίτσια, τη σοβαρότητα και την ηρεμία του Αλέξη. Και θα βάλω και την ευχή της φιλενάδας μου που μου την έδωσε σ’ ένα μεταξένιο μαντηλάκι μια και δεν θα μπορέσει να είναι εκεί απόψε. Και θα της τη γυρίσω γι αύριο, που έχει τα γενέθλιά της. Σαν τα πυκνά μακριά της μαλλιά να βρίσκονται η χαρές στη ζωή της. Και η κατσαρόλα της να είναι πάντα γεμάτη αγάπη.

Με τέτοια συστατικά, μπορεί να μη σκίσουμε?

Ευχαριστούμε από καρδιάς το Δημήτρη Ρουσουνέλο που μας έσπρωξε να φτιάξουμε τη σούπα της χρονιάς.
Και τη Λίνα Γιάνναρου που έγραψε για μας στην καθημερινή.
Σας περιμένουμε.

…………………..

Κυριακή 18/5/2008

Δεν περιγράφεται η χτεσινή εμπειρία, παρά μόνο με μια φράση. Ήταν μια από τις ωραιότερες εμπειρίες στη ζωή μου. Και δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Η αυλή μας γέμισε κόσμο. Κάποια στιγμή πρέπει να είμασταν εκεί καμμιά εκατοσταριά άνθρωποι. Πολύ κοντά ο ένας στον άλλον, μιλώντας, γελώντας και ανταλλάσσοντας χαρούμενα βλέμματα και θετική ενέργεια.

Τα παιδιά πήραν τη σούπα πολύ σοβαρά, την έκαναν δική τους και δούλεψαν πολύ γι αυτήν. Η σούπα έγινε αριστούργημα thanks to Μπλογκομάγειρος που έσωσε την κατάσταση από όλα τα δικά μου λάθη. Η Εύα, πάντα γελαστή, με την ποδιά της από το μπαζάρ και τα μαγικά της χέρια που μόνο να προσφέρουν ξέρουν.

Τι άλλο να πω? Θα πω μια φράση του Peter που έφερε τη σούπα και πήρε τη δική μας. “Ό,τι συνέβη στην Ελλάδα, όπου κι αν πήγαμε τη σούπα, όπου κι αν τη μαγειρέψαμε, ήταν γύρω από τη φιλοξενία. Η φιλοξενία ήταν αυτό που χαρακτήρισε όλη την πορεία της σούπας στην Ελλάδα και συγκινήθηκα πολύ από αυτό. Θα το πως στην Αυστρία σε όλους, αλλά θα το πω και όπου αλλού ταξιδέψω με τη σούπα. έχουμε όλοι να μάθουμε πολλά από τη φιλοξενία των Ελλήνων.”

Φίλε, σαν να μου την έκανες δώρο αυτή την εμπειρία νοιώθω. Σ’ ευχαριστώ, ξανά.