Οι διακοπές για μένα τελειώνουν τη μέρα που φεύγει η αδελφή μου. Όπως ακριβώς αρχίζουν τη μέρα που έρχεται.
Σήμερα, Κυριακάτικα, ξύπνησα στις 7:00. Τώρα πρέπει να εχει επιβιβαστεί, σκέφτηκα. θα την πήγαιναν στο αεροδρόμιο οι γονείς. Της πρότεινα να την πάω εγώ, αλλά οι γονείς κοιμούνται εξ’ ορισμού λιγότερο και θέλουν να τη δουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.Την αγκαλιάζουν, και γυρίζουν πίσω με άδεια αγκαλιά.
Αυτό είναι το πρόβλημα με τους αποχαιρετισμούς. Η άδεια αγκαλιά. Όποτε και να χαιρετήσεις τον άλλον, η αγκαλιά σου πάντα ακολουθεί το ίδιο pattern. Ανοίγει, γεμίζει, μένει έτσι γεμάτη για μερικά δευτερόλεπτα, την κρατάς για να μείνει μέσα της το αποτύπωμα του σώματος του άλλου, να το θυμάται η αγκαλιά σου και μετά ανοίγει κι αδειάζει. Και τα πρώτα δευτερόλεπτα σκέφτεσαι : Ετσι θα είναι τώρα? Και παίρνεις το φτωχό σαρκίο σου με την άδεια αγκαλιά σου και φεύγεις. Ετσι θα είναι τώρα.
Μέχρι την επόμενη φορά που η αγκαλιά σου θα ξαναγεμίσει για λίγο.
Καλό ταξίδι Μυρτώ. Να προσέχεις. Μου λείπεις, ήδη.
9 comments
Comments feed for this article
Μάιος 4, 2008 στο 11:12 μ.μ
fevis
Είσαι πολύ τυχερή που αγαπάς τόσο πολύ την αδερφή σου…Την οικογένεια σου γενικά… Στο έχω ξαναπεί νομίζω.. Εγώ πάλι, τόσο απόλυτα αγαπάω μόνο το παιδί μου… Πόσο μεγάλη γαϊδούρα με κάνει άραγε αυτό?
Μάιος 5, 2008 στο 9:24 π.μ.
Magica de Spell
fevis, καλημέρα!
Back to reality again, μετά τις γιορτές…
Σου το ‘χω κι εγώ ξαναπεί. Δεν σε κάνει καθόλου γαιδούρα. Είναι νομίζω θέμα συγκυριών το πόσο κοντά είσαι με την οικογένειά σου και τα σόγια. και πόσο προτεραιότητα είναι αυτό για τους γονείς σου. Με μας έτυχε. Πάντως μη νομίζεις, ούτε όλος ο κόσμος το καταλαβαίνει, ούτε σε όλο τον κόσμο αρέσει. Οι γαμπροί και οι νύφες μας, δυσκολεύονται ενίοτε να το συνηθίσουν, όταν όμως το συνηθίσουν το απολαμβάνουν πολύ. (Τουλάχιστον, έτσι μας λένε
)
Μάιος 5, 2008 στο 10:08 π.μ.
Κ.Κ.Μοίρης
αυτή η άδεια αγκαλιά με γέμισε…
Μάιος 5, 2008 στο 11:19 π.μ.
Magica de Spell
Κ.Κ. Μοίρη, σου τη χαρίζω, λοιπόν.
Μάιος 6, 2008 στο 4:32 μ.μ
Μαρκησία του Ο.
Ακριβώς έτσι αισθάνομαι όταν χαιρετώ και τον δικό μου αδερφό. Είτε έρχεται αυτός εδώ είτε πηγαίνω εγώ εκεί…αλλά ξέρεις, αυτή την αγκαλιά την έχουμε πάντα μέσα μας, όπως έχουν κι εκείνοι τη δική μας.
(μπάι δε γουέι, οι γονείς σου είναι κούκλοι. Να τους χαίρεσαι!
φιλιά πολλά
Μάιος 7, 2008 στο 9:44 π.μ.
στέλιος
Αγαπημένη … μάγισα. Μ’άρεσε το μπλογκ σου, πρέπει να είμαστε πάνω κάτω στην ίδια ηλικία και μ’αρέσει και μένα η μαγειρική. Να σου στέλνω συνταγές?
Μάιος 7, 2008 στο 10:18 π.μ.
kopoloso
αγαπητή magica, έχεις μια πρόσκληση εδώ
(στην πραγματικότητα ξέρεις οι αγκαλιές δεν είναι ποτέ άδειες. μόνο κλειστές ή ανοιχτές είναι. σαν τα μάτια… έτσι κι αυτές)
Μάιος 8, 2008 στο 3:18 μ.μ
Magica de Spell
Μαρκησία, έχεις δίκιο. Είναι ακριβώς έτσι.
Οι γονείς μου θα χαρούν να μάθουν οτι έκαναν εντύπωση. Τους χαίρομαι (τώρα πια!)
Στέλιο, καλωσόρισες. Οποιοδήποτε σχόλιο και tip, είναι ευπρόσδεκτο.Στέλνε και συνταγές και απ’ όλα.
Kopoloso, τρέχω αμέσως να δω την πρόσκληση. Η αγκαλιά μου είναι πάντα ανοιχτή. Το ξέρεις αυτό. Γι αυτό καμμιά φορά νοιώθει μόνη.
Μάιος 9, 2008 στο 9:37 π.μ.
kopoloso
το ξέρω