Η γνώμη μου είναι οτι την ημέρα των ερωτευμένων δεν πρέπει κανείς να μαγειρεύει. Και η αιτία είναι απλή. Αν δεν έχεις πάρει άδεια από τη δουλειά σου (που δεν θα έχεις πάρει και πολύ καλά θα έχεις κάνει) θα γυρίσεις πτώμα το απόγευμα στο σπίτι και θα πρέπει να ασχοληθείς με την κουζίνα, αντί ν’ ασχοληθείς με τον εαυτό σου.
Κυριολεκτικά απορώ, πως ορισμένοι (πολλοί) άνθρωποι μπορούν και σκέφτονται το φαγητό κάτι τέτοιες μέρες. Δε λέω, έχω εξάρει επανειλημένως τις χαρές της κοινής τραπέζης, αλλά βρε παιδιά, για όνομα του Θεού, ας τις χαρούμε μια άλλη μέρα. Εκείνη την ημέρα ειδικά χρειάζεσαι μπουκιές που να μπορούν να ακουμπήσουν στο κομοδίνο και να φαγωθούν σε ημι-ύπτια θέση. Και κυρίως, πρέπει να καταναλωθούν από πολύ πεινασμένους συνδαιτημόνες. Πρώτα λοιπόν πρέπει να φροντίσουμε για το πως θα πεινάσουμε και μετά για το τι θα φάμε, αν με εννοείτε.
Νομίζω οτι 1-2 fingerfood είναι αρκετά και θα χρειαστείτε κι ένα γλυκό. Το γλυκό είναι απαραίτητο σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Σε στηλώνει μετά από την ακολασία και εξάπτει την φαντασία σου για τη συνέχεια. Εννοείται οτι στα ξελογιάσματα πίνουμε μόνο σαμπάνια, δεν εννοείται?
Θα σας πρότεινα λοιπόν να φανταστείτε μερικά ορεκτικά και Tapas για να τα έχετε στο bedside table σας για μια ώρα ανάγκης, βρε αδερφέ. Σκεφτείτε φέτες ψωμιού με καρύδι (εννοείται οτι θα το αγοράσετε, μην τρελλαθώ) που θα τις γαρνίρετε με parmiggiano, manchego ή Σαν Μιχάλη, και μια κουταλίτσα του καφέ μαρμελάδα σύκο. Σκεφτείτε ρολλά καπνιστού σολωμού με cream cheese ή mascarpone αρωματισμένο με διάφορα μυρωδικά και ξύσμα λεμονιού. Σκεφτείτε ακόμα χουρμάδες γεμισμένους με parmiggiano και τυλιγμένους σε προσούτο. Αρκεί. Αρκετά σκεφτήκατε. Περνάμε στο dessert.
To dessert των αποπλανήσεων οφείλει να είναι κρέμα. Να τρώγεται προκλητικά με το κουτάλι, να καταπίνεται εύκολα, και να χρησιμεύει και σ’ άλλα πράματα. Σκέφτεστε κάτι ιδανικότερο από ένα mousse au chocolat? Εγώ πάντως, όχι.
Mousse au chocolat λοιπόν
Θα χρειαστείτε :
1 κούπα κρέμα γάλακτος για ζαχαροπλαστική
1 μπαστουνάκι βανίλιας (ή κ.γ. καφέ φίλτρου)
2 κρόκους μεγάλων αυγών
1 κ.σ. ζάχαρη
100 γρ. μαύρη σοκολάτα εξαιρετικής ποιότητας
Πως θα το κάνετε :
Βάζετε σε ένα μικρό κατσαρολάκι 100 ml από την κρέμα να ζεσταθεί αρκετά. Μόλις η κρέμα φτάσει σε σημείο βρασμού, αποσύρετε από τη φωτιά και προσθέτετε τη βανίλια ανοιγμένη στα δύο και το περιεχόμενό της που το έχετε αδειάσει με το μαχαίρι (ή τον καφέ φίλτρου). Αφήνετε για μερικά λεπτά να αρωματιστεί η κρέμα και αφαιρείτε το μπαστουνάκι της βανίλιας. Αν έχετε αρωματίσει με καφέ, σουρώνετε την κρέμα σε ψιλό σουρωτήρι.
Σ’ ένα μεταλλικό μπωλ, χτυπάτε τους κρόκους με τη ζάχαρη και μια μικρή πρέζα αλάτι. Συνεχίζοντας το χτύπημα προσθέτετε σταδιακά την καυτή αρωματισμένη κρέμα ώσπου να ανακατευτούν καλά όλα τα υλικά. Επαναφέρετε το μείγμα στο κατσαρολάκι και σε χαμηλή φωτιά ανακατεύοντας συνεχώς ξαναζεσταίνετε την κρέμα (προσέξτε να μη βράσει). Ιδανικά θα πρέπει να φτάσει τους 70 βαθμούς κελσίου (χρησιμοποιήστε ένα θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής). Αποσύρετε την κρέμα από τη φωτιάκαι την περνάτε από ψιλή σίτα.
Λιώνετε την σοκολάτα σε μπαιν μαρί. Ενσωματώνετε την κρέμα στην λιωμένη σοκολάτα ανακατεύοντας δυνατά και αφήνετε το μείγμα να κρυώσει τελείως.
Χτυπάτε την υπόλοιπη κρέμα σε σφιχτή σαντιγύ. Προσθέτετε την μισή σαντιγύ στην κρέμα σοκολάτας ανακατεύοντας καλά για να γίνει η κρέμα λίγο πιο ανάλαφρη. Προσθέτετε την υπόλοιπη σαντιγύ πολύ απαλά μέχρι να ενσωματωθεί τελείως.
Σερβίρετε σε ποτήρια της σαμπάνιας και την αφήνετε στο ψυγείο να κρυώσει τουλάχιστον για 6 ώρες.
Σας προτείνω να φτιάξετε το γλυκό (ή ό,τι άλλο φτιάξετε τέλος πάντων) από σήμερα. Κατ’ αρχήν καλύτερα είναι να σταθεί στο ψυγείο μια μέρα. Κι έπειτα, καλύτερα είναι αύριο, να κυττάξετε να κάνετε ένα χαλαρωτικό μπάνιο (κατά προτίμηση βουτηχτό, με άλατα και άλλα συναφή) και να φροντίσετε το σώμα σας. Νομίζω οτι καλύτερο αφροδισιακό από την φροντίδα του δικού μας σώματος δεν υπάρχει.
Προσπαθώ ενίοτε ν’ αφιερώνω δυο ωρίτσες στον εαυτό μου για να χαλαρώνω και να ομορφαίνω. Κάνω πράματα για μένα απ’ αυτά που βλέπω στο σινεμά και ζηλεύω. Γεμίζω την μπανιέρα, σκάω μια μπόμπα αιθερίων ελαίων μέσα απ’ αυτές που προτείνει η μάγισσα των ναρκίσσων (κατά προτίμηση με χρυσόσκονη) ανάβω καμμιά δεκαπενταριά κεριά κι ακουμπάω στο πλυντήριο το λαπτοπ που παίζει jazz (δυστυχώς στο δικό μου σπίτι μπανιέρα υπάρχει μόνο στο πλυσταριό). Έπειτα απλώνω στο δέρμα μου κρέμες (κατά προτίμηση με χρυσόσκονη) και πούδρες (κατά προτίμηση με χρυσόσκονη, εντάξει είμαι λίγο υπερβολική). Φοράω ωραία ρούχα του σπιτιού και προσφέρω στον εαυτό μου την απόλαυση ενός καλού κρασιού ή ενός πολύ καλού ουίσκυ. Δεν έχει σημασία αν θα βγω έξω μετά ή αν περιμένω να συναντήσω κάποιον. Σημασία έχει να δείξω στον εαυτό μου την αγάπη μου.
Εχω τη βαθειά πεποίθηση οτι η αγάπη όπως όλες οι ενέργειες, χρειάζεται ένα δαδί για ν’ ανάψει. Η αγάπη στον εαυτό μου είναι το δαδί αυτό. Ανάβει τη φωτιά μου και δυναμώνει την αγάπη μου για τους άλλους. Την μεγαλώνει τόσο που δεν αντέχει να μείνει κλεισμένη στην καρδιά μου και διαρρέει αρχίζοντας το μεγάλο της ταξίδι. Μόνο όταν η αγάπη μου αρχίσει ν’ αγκαλιάζει τους άλλους ανθρώπους, είναι δυνατόν να προσελκύσει την αγάπη των άλλων σε μένα. (πρέπει να το διευκρινήσω οτι αυτή η τελευταία παράγραφος δεν αφορά μόνο τα γκομενικά?)
Και για να το ελαφρύνω πάλι : Όσοι είστε ζευγαρωμένοι, παίξτε επικρεβάτια παιχνίδια αύριο (και επιτραπέζια και επικουζίνια και επί μπανιέρια και ό,τι άλλο φανταστείτε). Όσοι δεν είμαστε, ας μη μιζεριάσουμε. Ας δείξουμε στον εαυτό μας πόσο τον αγαπάμε και πόσο υπέροχος άνθρωπος πιστεύουμε οτι είναι.
Καλά να περάσουμε! (Αν παρ’ όλα αυτά επιμένετε να μαγειρέψετε, τις καλύτερες, μακράν, συνταγές τις προτείνει ο μαιτρ του είδους. Ακουλουθήστε τις πιστά και δεν θα χάσετε!)
Φεβρουάριος 13, 2008 at 8:37 π.μ.
με τον πόνο μας παίζεις , δεν μπορεί….
επικρεβάτια, επικουζίνια και επιδαπέδια….
(αφού πάρουμε πρώτα χαρτί από τον ορθοπεδικό μας, αλλιώς επιθανάτια)
Φεβρουάριος 13, 2008 at 9:08 π.μ.
Μου έδωσες τρομερή ιδέα!
Αύριο, εκτός από τη γυναίκα και την κόρη μου, θα δώσω κι ένα ρουφηχτό φιλί στον ευατό μου…
Τελευταία, μου κάνει κόρτε και λέω να ενδώσω
Φεβρουάριος 13, 2008 at 9:50 π.μ.
K.K. Μοίρη, think outside the box!
Κάτι θα σκεφτείς που να μην πονάει
Καλέ, Τζων Μπόη, εσένα ο εαυτός σου σου κάνει κόρτε από τότε που σε ξέρω (τουλάχιστον) δεν μπορώ να το πιστέψω οτι τώρα μόλις το σκέφτηκες να ενδώσεις. Happy Valentine’s!
Φεβρουάριος 13, 2008 at 10:15 π.μ.
με το που σκαντζάρεις τα 40ράντα, το κόρτε ξέρεις παίρνει άλλη διάσταση, ε, δε σου προκύπτει και στις ράμπες του μετρό…
μη κρίνεις όμως από μένα, εγώ είμαι η φωτεινή εξαίρεση
Φεβρουάριος 13, 2008 at 2:53 μ.μ
Κρατάω τη mousse για όλες τις περιστάσεις. Από την άλλη, οι πολύ ωραίες ιδέες για finger food θέλουν τον χρόνο τους, οπότε τι από όλα να προλάβουμε?Αχ, αυτή τη μέρα, που δεν την κατάλαβα ποτέ μου, νιώθω μια τεράστια κούραση…θέλω ο άλλος να με φροντίσει (η τεμπέλα…)
Φεβρουάριος 13, 2008 at 3:02 μ.μ
H συνταγή σου απλή μεν, γοητευτική δε.
Την κρατώ για Σαββατοκύριακο και θα αρκεστώ, ξέρεις εσύ, στην all time classic ροζέ
Φεβρουάριος 13, 2008 at 10:34 μ.μ
και “επί μπανιέρια”; …εσύ σιγά σιγά κοντεύεις να γίνεις ιέρεια του μικρού θεού με τα πάμπερς! φιλί φιλένιο!
Φεβρουάριος 13, 2008 at 11:24 μ.μ
είμαι καλά γιατρέ,που δε γιορτάζω ΠΟΤΕ αυτή τη μέρα,και δε τη γουστάρω ιδιαίτερα;
Φεβρουάριος 14, 2008 at 9:30 π.μ.
Flo, that is the point. Να μην κάνεις απολύτως τίποτε. Δεν είσαι τεμπέλα. Εχεις απλώς πιάσει το νόημα.
Witch, είναι πολύ συμπαθητική, νομίζω πως θα σου αρέσει.
Tif, μωρό μου γλυκό, θα σε απογοητεύσω. Παρά την περι του αντιθέτου άποψη που έχω δώσει με τα τελευταία μου ποστάκια, δεν πιστεύω στον μικρό θεό με τα pampers. Πιστεύω στην απόλαυση της ζωής με κάθε τρόπο. Τώρα όμως που μου έδωσες την ιδέα, δεν ξέρεις μπορεί να τη μετατρέψω σε παραμύθι για ιδιωτικές αφηγήσεις
Διηάνειρα, μια χαρά είσαι. On the safe side. Αυτό όμως που με κάνεις ν’ αναρωτιέμαι είναι αν μ’ αυτά τα 3 ποστάκια πέρασα το νόημα που ήθελα.
Φεβρουάριος 14, 2008 at 4:04 μ.μ
Mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm………………..!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Φεβρουάριος 14, 2008 at 5:16 μ.μ
ίσως εγώ δεν κατάλαβα σωστά
Φεβρουάριος 14, 2008 at 8:36 μ.μ
Διηάνειρα, με το ωραίο όνομα, η μέρα του Αγ. βαλεντίνου, είναι απλώς ένας συμβολισμός. Είναι η αφορμή για να πω φωναχτά τη σκέψη μου οτι κάθε μα κάθε ευκαιρία για χαρά και παιχνίδι που πάει χαμένη, μας αφήνει φτωχότερους και στριφνότερους σαν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ.
Συχνά η ανασφάλειά μας (με πρώτη εμένα) μας κάνει να χλευάζουμε πράγματα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σαν αφορμές για παιχνίδι. Αυτό μόνο ήθελα να πω. Και δυστυχώς κι εγώ τα έχω χλευάσει πολύ.
Το παιχνίδι, θα έχει πάντα τη δική μας αισθητική και τους δικούς μας κανόνες. Δεν είναι όμως κακό ν’ αναζητούμε τις αφορμές παντού. και ο ροζ πλαστικός άγιος εισαγωγής, είναι ομολογουμένως μια προφανής αφορμή. Το οτι είναι προφανής δεν τον κάνει απαραιτήτως και φτηνό.
Φεύγω. Μπορεί να μην έχω Βαλεντίνο, αλλά ένας από τους καλύτερους φίλους μου θα με βγάλει βόλτα για ποτάκι. Πόσο ωραία είναι να έχεις καλούς και πιστούς φίλους ν’ αγκαλιάζεις!
Φιλιά
Φεβρουάριος 14, 2008 at 11:18 μ.μ
Κι όμως, θαρρώ πως είσαι σε φάση ‘εν τω γεννάσθαι’.
Σημ1. Μήπως ο χλευασμός δεν είναι απαραίτητα δείγμα ανασφάλειας, μα ένδειξη υγειούς άμυνας σε νοσηρές καταστάσεις;
Σημ.2 Αν με κάθε ευκαιρία γινόμασταν χαρούμενοι, θα ήμασταν χαζοχαρούμενοι (γιατί και η κάθε γελοιότητα που βλέπουμε καθημερινά, έχει την αστεία της πλευρά).
Φεβρουάριος 15, 2008 at 9:36 π.μ.
Βρε βρε βρε, σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες!
Τι κάνεις εσύ ρε πουλάκι? Χαίρομαι που σε βλέπω εδώ μετά από τόσα χρόνια.
Ακου, τωρα να δεις. Όπως έχουμε ξαναπεί, ο καθένας έχει την οπτική του. Σε ό,τι αφορά στη σημείωση ένα, απλώς μου φαίνεται λίγο υπερβολικός ο χαρακτηρισμός “νοσηρές”. Όμως εσύ ζήστο όπως θες.
Σε ό,τι αφορά στη σημείωση δύο, θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω κάθετα. Τα αντικειμενικά και θεμελιώδη προβλήματα της ζωής είναι αλλού. Όσο είμαστε γεροί και είναι γεροί και όσοι αγαπάμε, όσο υπάρχει στο τραπέζι μας ένα καλομαγειρεμένο και πλήρες γεύμα, έχουμε κάθε λόγο να είμαστε τρισευτυχισμένοι. Είμαστε σε απείρως καλύτερη κατάσταση από το 80% των κατοίκων του πλανήτη. Αν δεν είναι αυτό αιτία να χαίρεσαι με κάθε αφορμή, δεν μπορώ να φανταστώ τι είναι. Αλλά είπαμε, αυτά τα λέω εγώ. Δεν σημαίνει πως ταιριάζουν σε όλους.
Η χαρά ή η μιζέρια, είναι στάση ζωής. Όλοι καλούμαστε να διαλέξουμε πια θα θα τηρήσουμε. Και πάλι, καλωσόρισες.
Φεβρουάριος 16, 2008 at 2:15 π.μ.
κάθε μα κάθε ευκαιρία για χαρά και παιχνίδι που πάει χαμένη, μας αφήνει φτωχότερους και στριφνότερους
Δεν είναι όμως κακό ν’ αναζητούμε τις αφορμές παντού. και ο ροζ πλαστικός άγιος εισαγωγής, είναι ομολογουμένως μια προφανής αφορμή.
Τα αντικειμενικά και θεμελιώδη προβλήματα της ζωής είναι αλλού.
Θαρρώ πως διακρίνω μια έντονη αντίφαση μεταξύ των δύο πρώτων προτάσεων - πάνω στα οποία στηρίχθηκε η σημείωση2- και της τρίτης πρότασης που είναι η απάντησή σου. Ενώ δηλαδή αρχικά θεωρείς πως αιτίες για χαρά μπορούν να είναι και μικρά πράγματα, στην απάντησή σου μου το γυρίζεις και θεωρείς αιτίες για χαρά κάποια εκ των ων ουκ άνευ.
Και κάτι άλλο: άλλο πράγμα είναι να είναι κάποιος μίζερος και άλλο πράγμα να μην είναι χαρούμενος. Η ευγνωμοσύνη για κάθε καλό που έχουμε, διωχνει τη μιζέρια, ενώ το να ‘υλοποιούμε’, να κάνουμε πράξη την ευγνωμοσύνη μας, μας κάνει χαρούμενους.
Ή μήπως κάνω λάθος;
Καλώς σε βρήκα (όχι όμως πως δε σ’έβλεπα τόσον καιρό :))
Φεβρουάριος 27, 2008 at 9:22 π.μ.
Κοίτα τώρα ένα μυστήριο πράγμα. Μόλις γύρισα από τη βόλτα με τη Νταίζη και την ώρα που μπήκα στο ασανσέρ έκανα στον ευατό μου αυτή την ερώτηση: “Δηλαδή τώρα ήρθε η Άνοιξη;”
Το “αγγλογαλλία” της θείας, όλα τα λεφτά.
Κάτι έχει γίνει με τα σχόλια. Αυτά τα σχόλια πηγαίνουν σε παλαιότερο ποστ