Βγαίνω που λέτε από το σπίτι κάθε πρωί και μέχρι το βράδυ που γυρίζω, βλέπω ελάχιστους χαρούμενους ανθρώπους. Αναφέρομαι στους ανθρώπους που παρατηρώ στην πόλη.

Εχτές λοιπόν στο μετρό, είδα μια κοπελλίτσα με μια πελώρια coiffure, που θύμιζε τη θεία μου την Ελένη τη συχωρεμένη, μια πολύ όμορφη γυναίκα ομολογουμένως, αλλά με απίστευτα ξασμένο μαλλί. Η κοπελλίτσα, ήταν δεν ήταν 22 χρονών, λεπτοκαμωμένη, trendy κι απ’ όλα, κυρίως όμως πολύ σοβαρή και μουντρούχα. Θα μου πεις τι περιμένεις να κάνει στο μετρό η κοπελλίτσα ρε Μάτζικα? Να γελάει? Χμμ, να γελάει ίσως όχι, θα ήθελα όμως να παίζει λίγο το μάτι της.

Πίσω από την κοπελλίτσα κι ακριβώς απέναντί μου στεκόταν ένας τύπος γύρω στα 40 - 45 (οι άντρες μου φαίνονται πάντα απροσδιορίστου ηλικίας). Ενας τύπος πολύ συνηθισμένος που τίποτε επάνω του δεν σου προκαλούσε το ενδιαφέρον.  Μετρίου αναστήματος, μέτριας εμφάνισης, ξέρετε τώρα. Απ’ αυτές τις φάτσες που τις ξεχνάς μόλις αποστρέψεις το βλέμμα. Ο τύπος αυτός όμως, είχε τελικά κάτι το διαφορετικό. Παρατηρούσε τον κόσμο γύρω του και χαμογελούσε. Τον έπιασα να χαμογελάει κυττάζοντας τα δύο μαύρα κλάμμερ τοποθετημένα δίπλα - δίπλα οριζόντια στο πίσω μέρος του κεφαλιού της κοπελίτσας, ειδικά σχεδιασμένα ωστε να κάνουν την coiffure της να δείχνει σαν να έχει φάει κλωτσιά από πίσω. Βέβαια εκείνος μπορεί να έκανε τις δικές του σκέψεις. Να φανταζόταν ενδεχομένως οτι η κοπελλίτσα είχε μόλις περάσει μερικές ώρες ανάσκελα και γι αυτό πατηκώθηκαν τα μαλλιά της. Σημασία δεν έχει τι σκεφτόταν. Σημασία έχει οτι την κύτταζε στα κλάμμερ και χαμογελούσε.

Girl with hair ribbon

Χαμογελούσε επίσης βλέποντας δυο νεαρούς μετανάστες Σουινδούς, που λέει και η αδελφή μου, καθώς μιλούσαν μεταξύ τους.  Ήταν πολύ νέα παιδιά και μιλούσαν κατά παράδοξο τρόπο με τα χέρια, σαν Ιταλοί. Κάποια στιγμή έπιασα τον άγνωστο απέναντί μου να προσπαθεί να παρατηρήσει κι εμένα. Όμως η αλληλεγγύη των παρατηρητών υπερίσχυσε και αποφασίσαμε να μην κυτταχτούμε για πολλή ώρα. Αποφασίσαμε επίσης να μην χαμογελάσουμε ο ένας στον άλλον. Γίναμε και οι δύο αίφνης σοβαροί.

Το τραίνο σταμάτησε και ο συνταξιδιώτης μου κατέβηκε. Και σκέφτηκα πόσο πιο πολύ θα είχαμε πιάσει το νόημα αν παρατηρούσαμε αληθινά τους ανθρώπους γύρω μας. Αν προσπαθούσαμε να παίξουμε το παιχνίδι του να μην κυττάζουμε χωρίς να βλέπουμε αλλά να βλέπουμε βαθύτερα από όσο κυττάζουμε.

Παρατηρώ τους ανθρώπους και φτιάχνω ιστορίες γι αυτούς εδώ και χρόνια. Φαντάζομαι τις κυρίες με τα αυστηρά κοστούμια να λύνουν τα μαλλιά τους ή να ξεκουμπώνουν αργά τα πουκάμισά τους. Φαντάζομαι τους κοιλαρούληδες κυρίους που μου είναι εξαιρετικά συμπαθείς, να χαηδεύουν με τα παχουλά τους δαχτυλάκια γάμπες τυλιγμένες σε μεταξωτές κάλτσες. Φαντάζομαι παιδιά ανάμεσα σ’ αυτά τα ωραία ζευγάρια να τα διακόπτουν. Και τα ζευγάρια να μη θυμώνουν. Να χαίρονται που έχουν αποδείξεις του έρωτά τους και να περιμένουν να κοιμηθούν τα παιδιά. Φαντάζομαι ηλικιωμένα ζευγάρια να θέλουν να βρίσκονται  συχνά. Και χαίρομαι πολύ με ζευγάρια που όπως αυτή η χαριτωμένη γεματούλα κυρία γύρω στα 30 με τον 30άρη ψηλό και chubby συνοδό της, κυττάζονται βαθειά μέσα στα μάτια δίνοντας ερωτικές υποσχέσεις ενώ μιλούν για πολύ καθημερινά πράγματα. Ίσως αναρωτιούνται αν αυτό είναι στ’ αλήθεια αγάπη.

Με πιάνετε? Η ερωτική έμπνευση είναι παντού. Το μόνο που χρειάζεται είναι να την αφήσεις να σε κατακτήσει και να την μοιραστείς.