Εχω κράξει τόσο πολύ στο παρελθόν τη γιορτή του Αγ. Βαλεντίνου πουνομίζω πως δεν την έχει κράξει άλλος άνθρωπος. Το καλό με την ωριμότητα είναι οτι σου επιτρέπει να κουλάρεις. Να κάτσεις πίσω, βαθειά μέσα στην καρέκλα σου και να δεις τα πάντα στην αληθινή τους διάσταση.
Τι σημαίνει δηλαδή που τα lobby των χαρτοπωλών, των ζαχαροπλαστών και των ανθοπωλών και λιγότερο των κοσμηματοπωλών και δυστυχώς ακόμα λιγότερο των εσωρουχάδων, στήσαν αυτή τη γιορτή των εκατομυρίων ? Δεν σημαίνει τίποτε. Απολύτως τίποτε. Είναι σαφές οτι όλο αυτό είναι φτιαγμένο για κατανάλωση. Όπως είναι σαφές οτι μ’ αυτή τη σκοπιά του θέματος διαφωνώ. Αυτό όμως που έχει τελικά σημασία στη ζωή είναι να περνάς καλά και να χαίρεσαι με το παραμικρό. Οτι κάθε χαμένη ευκαιρία να γελάσεις, να φας καλά και να κάνεις έρωτα, είναι κρίμα.
Αν είχα έναν αγαπημένο, δεν θα περίμενα βέβαια να μου φέρει λουλούδια και γλυκά εκείνη τη μέρα. Θα περίμενα όμως να κάνει κάτι για μας. Να με παρει να περπατήσουμε στους δρόμους της πόλης αγκαλιασμένοι και να με φιλάει σε κάθε γωνία. Να μου δείχνει τα χαρούμενα ζευγάρια και να επινοεί τις ιστορίες τους και να μου τις ψιθυρίζει στο αυτί. Να χώνει το χέρι μου στην τσέπη του για να το ζεστάνει καθώς θα περπατάμε. Να με πάει στο πιο αγαπημένο μου μπαράκι στην πόλη και να με μεθύσει. Και να με γυρίσει στο σπίτι νωρίς. Νωρίς ωστε να προλάβει να με αποπλανήσει σε χρόνο βολικό ωστε να μπορώ να πάω και στη δουλειά μου την άλλη μέρα. Στο κάτω κάτω, θ’ αγαπούσε μια εργαζόμενη γυναίκα. Δε βαριέσαι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ας με ξενυχτούσε. Εδώ, ο Μάρκος θα ξυπνούσε την δικιά του χαράματα η ώρα τρεις, σ’ ένα από τα πιο τρυφερά και ερωτικά τραγούδια που γράφτηκαν στη γλώσσα μας.
Καλώς ή κακός, δεν έχω Βαλεντίνο φέτος. Αν είχα όμως, θα τη γιόρταζα αυτή τη γιορτή. Γιατί όσο σιχαίνομαι τα εμπορικά σύμβολα της , άλλο τόσο σιχαίνομαι και τις συγκαλυμένες μικροαστικές δηλώσεις του τύπου “εμείς γιορτάζουμε τον έρωτά μας κάθε μέρα. Δεν γιορτάζουμε τον Αγ. Βαλεντίνο”. Αν γιορτάζατε τον έρωτά σας κάθε μέρα, δεν θα έβλεπα τόσες δυστυχισμένες και μίζερες φάτσες γύρω μου καθημερινώς. Τόσες γυναίκες εμφανώς ανασφαλείς και τόσους άντρες εμφανώς παραμελημένους. Παραδεχτείτε το. Είμαστε όλοι στον κόσμο μας. και η κύρια αιτία είναι πως δεν αγαπάμε το παραμύθι. Δεν αγαπάμε το παιχνίδι. Τουλάχιστον όχι αρκετά. Δεν αγαπάμε τους εαυτούς μας αρκετά.
Νομίζω πως μεγάλη ευθύνη σε όλο αυτό έχουμε και όσοι κατά καιρούς το χουμε παίξει κουλτουριάρηδες. Με θέσφατα και τσιτάτα ενοχοποιήσαμε τους πάντες και τα πάντα χάνοντας την χαρά της ζωής. Μήπως να γυρίσουμε το φύλλο λιγάκι? Μήπως να παραδεχτούμε οτι είμαστε παιδιά κι έχουμε ανάγκη από παιχνίδι για να εξασφαλίσουμε την ισορροπία μας? Για να βγαίνουμε έξω για παιχνίδι σιγά- σιγά! Έλα να βλέπω κορίτσια κι αγόρια στο δρόμο.
To be continued…
Φεβρουάριος 11, 2008 at 8:26 μ.μ
να τα κάνει ο αγαπημένος όλα αυτά αρκεί να μην είναι Τρίτη…..
(to be continued)
Φεβρουάριος 11, 2008 at 9:59 μ.μ
Αν υποσχεθώ οτι θα γράψω εκατό φορές τη φράση :
“Κάτω οι Τρίτες, ζήτω ο έρωτας.” θα μου επιτρέψεις να είμαι ανθρώπινη?
(to be continued and that’s not a promise. It’s a threat.)
Φεβρουάριος 11, 2008 at 10:34 μ.μ
Σόρρυ αλλά εγώ δεν βλέπω πουθενά παραμελημένους άντρες και μάλιστα εμφανώς. Αντίθετα, έχω βαρεθεί τα ευνουχισμένα μαμόθρεφτα. Χθες, στο Κάπα της “Κ” είχε “αφιέρωμα” στους νέους που είναι μόνοι. Δεν θα σταθώ στις “μαρτυρίες” των νέων που ήταν τίγκα στο κλισέ αλλά στην άποψη της Ψυχολόγου η οποία ισχυρίστηκε ότι για τη σημερινή μοναξιά φταίνε τα υψηλά στάνταρντς που έχουμε για τη ζωή μας, οι υψηλές απαιτήσεις που έχουμε. Τζήζους. Υπάρχει άνθρωπος που δίνει τα 120Ευρουλάκια του για να κάνει sessions με τη μανδάμ και να του λέει να το ρίξει στις εκπτώσεις;
Η κοινωνία άλλαξε αλλά όχι και τα μοντέλα μέσα στα οποία μεγαλώσαμε εμείς: ότι είναι δυστυχία να είσαι μόνος, ότι μια γυναίκα που δεν έχει οικογένεια είναι αποτυχημένη δε πα να’ναι και η Μαρία Κιουρί, ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς χαρούμενοι.
Ήταν 13 Φεβρουαρίου του 2000, στο κέντρο ολόκληρου του κόσμου, με μένα να τα έχω ΟΛΑ που ορκίστηκα ότι η καρδούλα μου δίνεται στο εξής έναντι υψηλού αντιτίμου: δλδ μιας άλλης καρδούλας που δεν θέλει μανούλα για να μην αισθάνεται παραμελημένη αλλά κάποιον να της μαγειρεύει τόσο καλά όσο εγώ, που να γελάει με το σαρκαστικό μου χιούμορ και θα χαίρεται με τις χαρές μου.
Παρ’όλα αυτά του Αγίου Βαλεντίνου είναι από τις αγαπημένες μου γιορτές, εντάξει όχι όσο η Καθαρά Δευτέρα αλλά πάντως αγαπημένη. Μου αρέσει όλο αυτό το ροζ, η χαζομάρα, τα τραγούδια, τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα των πολύ νέων παιδιών, η περιρέουσα σαχλαμάρα και η μέρα αυτή πάντα μου φτιάχνει το κέφι, πόσο μάλλον όταν το κέφι μου είναι στα χάϊ του, όπως φέτος!
Φεβρουάριος 12, 2008 at 8:50 π.μ.
Κι εγώ ακριβώς αυτό αισθάνομαι φέτος Μάτζικα. Τόσα χρόνια μου την έδινε αφάνταστα όλο αυτό το ροζ και η χαζομάρα. Αλλά φέτος έκανα στροφή. Όχι ότι θα πάρω αυτές τις καρδούλες μαξιλαράκια, ή ανθοδέσμες ή άλλα τέτοια κακόγουστα αλλά αν λάβουμε και κανένα μηνυματάκι δε θα τον κράξουμε τον άνθρωπο.
@Αθήναιος: αυτό το άρθρο στην Καθημερινή κι εμένα μου χτύπησε. Ειδικά το αγόρι στο πρωτοσέλιδο.
Φεβρουάριος 12, 2008 at 9:33 π.μ.
Αθήναιε, τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά (ήταν τα λόγια του ληστή). Εγώ δεν μίλησα για μοναξιά. Και όταν μιλάω για παραμελημένους άνδρες (και ανασφαλείς γυναίκες, γι αυτό δεν είπες τίποτε) δεν αναφέρομαι σε τίποτε άλλο παρά στο σεξ.
Και είναι λογικό να νοιώθουμε όλοι έτσι. Αφου δεν δίνουμε στο σεξ τη δέουσα προσοχή και το μετατρέπουμε από ταξίδι στις αισθήσεις σε ρουτίνα εκτόνωσης.
Δεν θεωρώ οτι η γιορτή του Αγ. Βαλεντίνου είναι αφορμή για οποιαδήπτοε σοβαρή σκέψη γύρω από τις σχέσεις. Φρονώ όμως οτι οποιαδήποτε ευκαιρία μπορεί να στρέψει το μυαλό μας στη σκέψη του καλής ποιότητας σεξ, οφείλει να αξιοποιείται.
Αννα, περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Να μην αυτολογοκρινόμαστε.
Φεβρουάριος 12, 2008 at 4:06 μ.μ
Οι άντρες δεν κάνουν πια σεξ όχι γιατί είναι παραμελημένοι αλλά γιατί απλά έχει εκλήψει το σεξ από το πεδίο των ενδιαφερόντων τους. Κι αυτό το λέει κάποια που από τότε που χώρισε είχε Ν το πλήθος περιπέτειες με άντρες από 26 μέχρι 56 και με το δεσμό ως το τελευταίο που την απασχολούσε. Εκτός αν φταίει αυτό, ότι τα παιδιά ήθελαν αποκατάσταση: δλδ για να λειτουργήσουν ήθελαν και την υπηρεσία κουζίνας, καθαριστηρίου, καμαριέρας κλπ. Αυτό, είναι η αλήθεια ότι δεν το δοκίμασα.
Δεν μπορώ να μη σε παίρνω σοβαρά μιας και βλέπω ότι άρχισες ολόκληρη σταυροφορία!
Φεβρουάριος 12, 2008 at 4:06 μ.μ
Μπορώ να μη στη σπάω όμως γιαυτό και δεν θα το ξανακάνω.
Φεβρουάριος 12, 2008 at 4:12 μ.μ
Εγώ πάλι μπορώ να μην πάρω καρδούλες και λουλουδάκια? Άλλωστε το ροζ το έχω κάνει κτήμα μου χρόνια τώρα άρα, κατά μία έννοια, όχι την γελοία και γλιτσερή αλλά την άλλη, την κανονική, τον Άγιο τον σέρνω μαζί μου ολούθε… Τώρα για το σεξ δεν ορκίζομαι, παντρεμένη γυναίκα, αλλά από ότι ακούω γύρω μου, μια βοήθεια έχει γίνει πια σχεδόν αναγκαία….
Φεβρουάριος 12, 2008 at 4:27 μ.μ
Αθήναιε, σταυροφορία my ass (indeed)! Απλώς κάνω λίγο πλακίτσα που μου έχει λείψει.
Kαθόλου δε μου τη σπάς. Εξακολουθώ να πιστεύω όμως οτι η χαζογιορτή depicts the sunny side of life. Η άποψη μου για τους άντρες δεν συμφωνεί με τη δική σου. Ίσως βέβαια γιατί δεν είχα ν το πλήθος περιπέτειες
Μάλλον είναι μικρό το στατιστικό μου δείγμα! 
fevis, συμφωνούμε απόλυτα. Σε είχα πολύ στο νου μου όλες αυτές τις μέρες, ακριβώς επειδή ξεχειλίζεις από joie de vivre. Αδριάντα πρέπει να σου κάνουμε για τη χαρά που σκορπίζεις γύρω σου. Και το εννοώ, δεν κάνω πλάκα.
Φεβρουάριος 13, 2008 at 7:16 π.μ.
Εμένα ούτε η κατανάλωση με χαλάει, λες και δεν καταναλώνουμε βλακωδώς όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, του Αγ. Βαλεντίνου μας πιάνει να αντιδράσουμε; Τέσπα, σε κάθε περίπτωση, μπορείς να προσφέρεις λίγη χαρά με δυο λουλουδάκια κλεμμένα από έναν κήπο ή ένα πάρκο, τι θα πάθουμε δηλαδή αν ζήσουμε μια μέρα το χρόνο μέσα σ’ ένα ροζ συννεφάκι, έχουμε άλλες 364. Μια αφορμή για χαρά είναι η γιορτή, τίποτ’ άλλο, γιατί να μην τη γευτούμε, τη χρειαζόμαστε τόσο πολύ τη χαρά στη ζωή μας.
Βέβαια, σ’ όλη τη διάρκεια της πολυτάραχης (sic) ζωής μου, δεν βρήκα ούτε έναν άντρα που να αισθάνεται έτσι (τόσοι επαναστάτες, βρε παιδάκι μου, ούτε αγγελία να ‘χα βάλει…).
Φεβρουάριος 13, 2008 at 7:23 π.μ.
Μα γι αυτό τους αγαπάμε Μαρία, (πρωινή σήμερα βλέπω). Επειδή είναι έτσι. Και λίγο ή πολύ, όλοι τελικά με κάποιο τρόπο αγγελίες βάζουμε. Ο καθένας προσκαλεί αυτό για το οποίο εύχεται νομίζω. Και όχι αυτό το οποίο ενδεχομένως φοβάται… (μη με παρεξηγείς, σκέφτομαι φωναχτά με αφορμή το σχόλιό σου).
Φιλιά