Τα στιχάκια της Τετάρτης και το φως του απομεσήμερου.

Τα στιχάκια της Τετάρτης, προσπαθούν από χτες να αποδώσουν στα ελληνικά έστω μια στροφή από το ποίημα που περισσότερο ταιριάζει στην εποχή που διανύουμε.

O kuk το ‘χει πει : Αυτά (σχεδόν) δεν μεταφράζονται. Και σας τα προσφέρω ψυθιριστά στο αυτάκι, σαν προσευχή, σαν ερωτικό κάλεσμα, σαν οικειότητα, με την ελπίδα ανάμεσα σ’ αυτόν το ψίθυρο και αυτό το συγκεκριμένο ποίημα, να βρείτε κάποιες ομοιότητες.

Κρύβονται κάποιες στις βαριές μελωδίες του εκκλησιαστικού οργάνου, στη σιωπή του τοπίου και στην απόσταση που σε μια στιγμή παίρνει από μας ο θάνατος. Αντιτάξτε σ’ αυτά την διαφάνεια των απογευματινών ηλιαχτίδων, το γλυκό, χωρίς σημάδια πόνο και την αλλαγμένη ψυχή καθώς τοποθετείται απέναντι στα νοήματα.

Η σουρεάλιτέ του 2008, μόλις ξεκίνησε. Αυτό το ποίημα είναι το πρώτο μου τρυφερό φιλί σε όλους. Παιχνίδι αντιθέσεων και οικειότητας, από την ΒΙ.ΠΕ. Οινοφύτων.

Καλημέρα.