Στους αγγέλους της ζωής μου :

Τη Χάρη, που πρώτη μου έδειξε το δρόμο για την ψυχή μου και μέχρι σήμερα στέκεται δίπλα μου,

το Μανώλη, που μου εμπιστεύτηκε τη θεώρησή του για τη ζωή,

το Νίκο Μ., που μου προσφέρει επί χρόνια τη βοήθειά του χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα και πίστεψε σε μένα,

το δάσκαλό μου, Χρήστο Ζαχαριάδη, που υπήρξε μοντέλο αυτοπραγμάτωσης για μένα και ποτέ δεν κουράστηκε να λύνει απορίες μου,

τον Πάνο, που μ’ αγαπάει όπως είμαι και μου θύμισε πως είναι να γελάς,

την Ανθούλα, που ξεχειλίζει από joie de vivre ακόμα και στις πιο δύσκολες ώρες,

το Θάνο, γιατί με αποκάλεσε “συνοδοιπόρο”,

τη Μάτα, για την αγάπη της και το παράθυρο που μου άνοιξε στον κόσμο της αλληλεγγύης,

τον Γιώργο, τον πιο πρόσφατο άγγελο που γνώρισα,

και βεβαίως τη Λία, που με αγάπησε αληθινά και βαθειά και προσπάθησε να με μάθει οτι είμαι αξιαγάπητη και μου αξίζουν τα πάντα.

Ευχαριστώ.

Ίσως αυτό να είναι το τελευταίο μου ποστ για φέτος. Την Κυριακή βαπτίζω τη μπέμπα της Εύης και του Δημήτρη. Ως τότε θα τρέχω πανικόβλητη σε χαρούμενα ψώνια, coiffures, ακόμα και παιδικά πάρτυ. Οι γιορτές περνάνε όμορφα όταν νοιώθεις οτι οι φίλοι σου σε θέλουν μαζί τους. Τους ευγνωμονώ γι αυτό.

Χτες το βράδυ, ήμουν στο χριστουγεννιάτικο πάρτυ των αποφοίτων του σχολείου μου. Είδα παλιές μου συμμαθήτριες, αγαπημένες φίλες και ένοιωσα πολύ έντονα με πόση αγάπη και στοργή μου έχει φερθεί ο χρόνος. Δεν εννοώ εμφανισιακά. Αυτό εννοείται έτσι κι αλλιώς :-) Εννοώ με πόση αγάπη μ’ έχει περιβάλλει, πόσο έχει υπάρξει σύμμαχός μου και πόσο μου χαρίστηκε για να με βοηθήσει ν’ ανακαλύψω τον εαυτό μου.

Μου πρόσφερε σημαντικές εμπειρίες, που με καθόρισαν και με άλλαξαν, μου πρόσφερε την ευκαιρία της ενδοσκόπησης και της βουτιάς βαθειά μέσα στην ψυχή μου. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα στα 38 μου να νοιώθω πολύ, πολύ νέα και σίγουρη γι αυτά που θέλω. Ο χρόνος, η ζωή, ο Θεός, μου έδωσαν την ευκαιρία να ανακαλύψω ποια στ’ αλήθεια είμαι. και νοιώθω περήφανη που την αξιοποίησα.

Ο φίλος μου ο Θάνος μου λέει συχνά τη φράση : “Είναι υπέροχο να είσαι εγώ!” Λέει επίσης οτι πολλοί άνθρωποι τον κατηγορούν για αλαζονεία επειδή νοιώθει έτσι. Όμως ο Θάνος δεν είναι αλαζόνας. Είναι ευγνώμων. Και θέλει μεγάλο ψυχικό μεγαλείο για να αποδεχτείς έναν άνθρωπο που δεν μεμψιμοιρεί, αλλά είναι περήφανος για τα επιτεύγματά του, περήφανος γι αυτό που κατόρθωσε να γίνει, περήφανος για την προσπάθειά του να γίνεται καλύτερος κάθε μέρα και ευγνώμων για όσα έχει. Τον κατανοώ και τον θαυμάζω γιατί έτσι νοιώθω κι εγώ.

Κάνοντας τον απολογισμό μου για τη ζωή μέχρι σήμερα και για την χρονιά που τελειώνει, βλέπω με μεγάλη ανακούφιση ακόμα και τα τελευταία σύννεφα της δυστυχίας και της θλίψης να έχουν εξαφανιστεί. Βλέπω το θυμό να έχει καταλαγιάσει και να έχει δώσει τη θέση του στην αγάπη. Την αγάπη για τον εαυτό μου.

Για πολλά χρόνια έλεγα, οτι ο καθένας από μας είναι ένα υπέροχο πλάσμα του Θεού, μια προικισμένη προσωπικότητα που αν εστιάσει στις ικανότητες και τα τάλαντά του θα καταλάβει πόσο αξιαγάπητος είναι. Το έλεγα, το άκουγα, το ξαναέλεγα, το ξαναάκουγα, αλλά δεν είχε καμμιά ουσιαστική αξία για μένα. Δεν μπορούσα να δω την δική μου προίκα. Συνήθιζα να αποκαλώ τα δώρα μου εμπόδια. Να λέω οτι η ευαισθησία είναι handicap, η ομορφιά μπελάς, η εξυπνάδα βασανιστήριο, και άλλα τέτοια. Δεν μπορούσα να ταυτίσω την εικόνα που έβλεπα στον καθρέφτη με αυτή που καθρεφτιζόταν στα μάτια των άλλων. Γι αυτό και δυσκολευόμουν πολύ να πιστέψω οτι οι άνθρωποι μπορούσαν να μ’ αγαπήσουν.

Πολύ αργά, πολύ επώδυνα αλλά και σταθερά, όλα αυτά τα άλλαξα. Δούλεψα με τον εαυτό μου, μπόρεσα να δω τα αληθινά μου μειονεκτήματα, τα αληθινά μου σφάλματα αλλά και τα αληθινά μου τάλαντα. Βεβαιώθηκα βιωματικά και όχι θεωρητικά για το αυτονόητο : κάθε στιγμή στη ζωή μας ανοίγουν μπροστά μας ευκαιρίες. Κάθε στιγμή είναι μια επιλογή. Και η επιλογή είναι δική μας. Κανείς άλλος δεν ευθύνεται γι αυτήν. Όσο περισσότερο αγαπάμε τον εαυτό μας τόσο περισσότερο ωφέλιμες είναι οι επιλογές μας.

Ίσως όλα αυτά ακούγονται σαν δωρεάν, άχρηστη φλυαρία. Δεν είναι όμως. Είναι η καταγραφή της εμπειρίας ενός ανθρώπου που χρειάστηκε να παλέψει σκληρά για να αγαπήσει τον εαυτό του. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου χάρισε η ζωή κι ο χρόνος. Μερικοί από μας χρειάζεται να προσπαθήσουν ακόμα και για τα αυτονόητα. Ε, λοιπόν, είμαι πολύ χαρούμενη που ανήκω σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων. Όλη αυτή η προσπάθεια και το ψυχικό κόστος, αποτέλεσαν τη μεγαλύτερη και πιο αποδοτική επένδυση της ζωής μου. Μ’ έκαναν ν’ αγαπήσω τον εαυτό μου γι αυτό που είμαι. Και τώρα ξέρω οτι η αγάπη αυτή δεν είναι θεωρητική, είναι ουσιαστική. Οτι ρέει σαν ενέργεια γύρω μου και προσκαλεί όλο και περισσότερη αγάπη.

Τώρα ξέρω πια τι μου αξίζει. Μου αξίζουν τα καλύτερα. Μου αξίζει η αγάπη και όλα τα δώρα της ζωής. Αυτό εξηγεί και το πως περιτριγυρίζομαι από τόσο υπέροχους και προικισμένους ανθρώπους. Η ζωή στέλνει συνέχεια γύρω μας τους αγγέλους της. Οι άνθρωποι αυτοί, μας δίνουν την κάθε στιγμή αυτό που έχουμε ανάγκη και στερεώνουν γερά τους ώμους τους για να πατήσουμε ν’ ανέβουμε πιο ψηλά. Δεν φοβούνται το βάρος μας και με μια μοναδική αυταπάρνηση κι αληθινή (τόσο, που καμμιά φορά φαίνεται ανεξήγητη) αγάπη, μας δίνουν το χέρι τους για να στηριχτούμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τους εμπιστευτούμε και να τους αφήσουμε να μας αγαπήσουν. Είναι η πιο μαγευτική εμπειρία της ζωής.

Είχα την τύχη στη ζωή μου να γνωρίσω πολλούς αγγέλους. Οι άνθρωποι αυτοί, με το παράδειγμα και την αγάπη τους με στήριξαν, μου έμαθαν πράγματα και τους σκέφτομαι με μεγάλη αγάπη και ευγνωμοσύνη. Με τίμησαν με την εκτίμησή τους και έτσι με βοήθησαν να εκτιμήσω κι εγώ τον εαυτό μου. Σήμερα, λίγες μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος, τους αφιερώνω αυτό το ποστάκι με την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου. Και τους υπόσχομαι οτι θα προσπαθώ πάντα να σταθώ αντάξια των δώρων τους.

Δυο resolutions έχω για το 2.008:

1) Να συνεχίσω την προσπάθεια που έχω ξεκινήσει, σε κάθε τομέα της ζωής, όσο ζω.

2) Ν’ αγαπώ τον εαυτό μου κάθε μέρα πιο πολύ και να του προσφέρω όλα όσα του αξίζουν.

3) Να γίνω άγγελος για άλλους ανθρώπους.

Καλή Χρονιά !