Σήμερα έχω να κάνω 100.000 πράγματα.

Είναι απίστευτο πως στις εταιρείες ο όγκος της δουλειάς πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο κάθε μέρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Μισθοδοσία, πληρωμές προμηθευτών, κλείσιμο του έτους απογραφή, ευχετήριες κάρτες, δώρα και μέσα σ’ όλα αυτά να θυμηθώ ν’ αγοράσω μελομακάρονα και κουραμπιέδες για το γραφείο, για το εργοστάσιο, να στείλω δυο τελευταίες κάρτες, να πληρώσω το δάνειό μου… χαμός.

Η επικεφαλίδα της σημερινής μέρας είναι : Έρχεται η αδελφή μου. Ανάμεσα στις δουλειές, ανάμεσα στα τηλέφωνα, ανάμεσα στα e-mail, ανάμεσα στις υπογραφές των επιταγών, κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο, το μουσικό χαλί της μέρας μου είναι αυτό: Ερχεται η αδελφή μου.

Για μας που έχουμε δικούς μας μακριά, που δεν μπορούμε να τους βλέπουμε όποτε θέλουμε, που ανησυχούμε για τη μέρα και τη νύχτα τους για την υγεία και τη χαρά τους από μακριά, οι γιορτές μας κάνουν το καλύτερο δώρο. Μας φέρνουν κοντά αυτούς που αγαπάμε και δεν βλέπουμε.

.

Ανυπομονώ να πάει η ώρα 10:00 το βράδυ. Θα πάρω τη Μάγια την αστραφτερή με κόκκινο γιορτινό λουράκι, θα καβαλήσουμε το τιγκράκι και θα πάμε στο Ελ Βενιζέλος να παραλάβουμε το πουλάκι μου. Για μερικές μέρες, όλα γίνονται στην άκρη και η μοναδική μου προτεραιότητα θα είναι οι κουβέντες, οι καφέδες τα κομμωτήρια, τα ψώνια, ο χρόνος με την αδελφή μου.

Κάθε φορά που φεύγει, ο χρόνος περνάει πιο δύσκολα. Κάθε φορά που έρχεται, κυλάει όλο και πιο γρήγορα σαν νεράκι.

Θα την περιμένουμε χαζεύοντας τα Cd, να βγει πεντάμορφη από τις αφίξεις τυλιγμένη στο κασκώλ της, τα λεπτά της δάχτυλα θα κρατάνε σφιχτά της βαλίτσα και θα χαμογελάει. Η Μάγια η αστραφτερή, θα τα παίξει. Θα γυρνάει γύρω από τον άξονά της τουλάχιστον για δέκα λεπτά και θα πηδάει στην αγκαλιά της Μυρτούς. Της Μυρτούς, που όταν γεννήθηκε έκανα την πρώτη μου κοπάνα από το σχολείο. Που την κρατούσα στην αγκαλιά μου σχεδόν πάντα.

..

Από σήμερα το βράδυ, αρχίζουν για μένα οι γιορτές.