Ίσως αν κατείχα μια από τις θετικές επιστήμες, να μπορούσα να σας περιγράψω με μεγαλύτερη ακρίβεια τι ακριβώς ήταν η σημερινή μέρα στη ζωή μου. Ίσως τότε να μπορούσα να περιγράψω με όρους κατανοητούς την ενέργεια.

Η ώρα είναι 11:43 . Κάθομαι στην κρεβατοκάμαρά μου, σε μια πολυθρόνα, τα πόδια μου κατακόκκινα και πρησμένα ακουμπάνε στο κρεβάτι, πίνω ένα (χλιαρό) γάλα με φρυγανιές και μόλις έχω κατεβάσει ένα egicalm 1800. Πως είναι δυνατόν να είμαι τόσο ευτυχισμένη?

Ξέρεις Αλεξάνδρα, ίσως εσύ να το έχεις κάνει αυτό. Από τότε που πρωτομιλήσαμε και μου είπες πως μπορεί να έρθουν καμμιά 25 αριά συνάδελφοί σου να “μας” βοηθήσουν στο στήσιμο του μπαζάρ. Ήμουν σε απόγνωση τότε. Το μπαζάρ έπρεπε να στηθεί σε μια μέρα και φαινόταν αδύνατο να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς τους “μάγκες” και τις “κούκλες” σου. Όταν τους είδα την Παρασκευή το πρωί, χαμογελαστους έξω από το κτίριο, αναθάρρησα. Όταν τους είδα να δουλεύουν τόσο σκληρά για τόσο πολλές ώρες, έμεινα άναυδη. Το μπαζάρ δεν θα είχε στηθεί χωρίς εσένα και τους 25, Αλεξάνδρα. Θάθελα να θυμάμαι τα ονόματα όλων και να τα γράψω όλα εδώ. Να τους το πεις. Το έκαναν να συμβεί.

Ξέρεις, Γιώργο, μπορεί κι εσύ να ευθύνεσαι. Με πλησίασες πολύ επαγγελματικά την Παρασκευή και μου συστήθηκες με το επίθετό σου. “Είμαι από τους εθελοντές των 4:30″, μου είπες και ψάρωσα. Είπα “πω - πω, τούτος εδώ είναι πολύ professional, εμείς είμαστε αντάρτες κι ανοργάνωτοι, τι θα τον κάνουμε? Ρεζίλι θα γίνουμε.” Δούλεψες ήσυχα και μεθοδικά για πάρα πολλές ώρες. Μπορεί να μην σταμάτησε ο βήχας μου πριν φύγεις, είχε όμως φύγει το στρες μου. Οι άνθρωποι που δεν “μας” ξέρουν κι όμως έρχονται να δουλέψουν για “μας” με συγκινούν και με εκπλήσσουν. Με κάνουν να πιστεύω κάθε μέρα πιο πολύ. Κι εσύ το έκανες να συμβεί.

Στελλα, κι εσύ, μην κρύβεσαι. Πέρναγες από το κέντρο συχνά, να δεις τι γίνεται. Αν θέλουμε κάτι, αν κάτι μπορεί να “μας” είναι χρήσιμο. Να “μας” μιλήσεις, να “μας” δεις. Παρασκευή σχεδόν όλη μέρα ήσουν εκεί και το ίδιο και το Σάββατο το απόγευμα. Και με τι πλατύ χαμόγελο! Όλο μια καρδιά. Ναι, Στέλλα, το έκανες κι εσύ να συμβεί.

Χριστίνα, που πας πρώτη Πανεπιστημίου, γλυκό μου αγγελάκι, αθώο μου πλάσμα, ποιος άλλος θα είχε τόσο αγγελικά διακοσμήσει τις κατασκευές των παιδιών? Ποιος άλλος με τόσο γλυκό και βαθύ βλέμμα και με τόσο ενθουσιασμό θα είχε δουλέψει μαζί “μας” όπως μυστικά και ήσυχα, με την αύρα του ν’ αρωματίζει το χώρο? Το έκανες αναμφισβήτητα να συμβεί.

Παναγιώτη, κι εσύ. Άγνωστός “μας”, δήλωσε εθελοντική εργασία σε βάρδια κι έπηξες τρελλά. Με αυταπάρνηση και πείσμα, με αληθινό επαγγελματισμό, “μας” έβαλες τα γυαλιά. Ειδικά εμένα, που από τις 7 και μετά πολύ λίγο έκατσα πίσω από τον πάγκο μου, παρά κύτταξα να χορέψω με τα παιδιά. Παναγιώτη, το έκανες να συμβεί.

Θέλω να γράψω τουλάχιστον 100 ονόματα. Και να γράφω και να γράφω και να γράφω. Για όλους εσάς που σας βλέπω χρόνο με το χρόνο να στέκεστε δίπλα μας, όλο και περισσότεροι, όλο και πιο πιστοί. Και δίπλα σε “μας” τους περήφανους εθελοντές των Δρόμων Ζωής, τις παλιές καραβάνες, να γίνεστε κι εσείς, ΕΜΕΙΣ. Κομμάτι από το σώμα μας, ψυχή απ’ την ψυχή μας. Να δίνετε αυτό που είσαστε κι όχι αυτό που έχετε για ν’αλλάξει ο κόσμος. Και να κάνετε τον κόσμο ν’ αλλάζει.

Ρετζέπ, γλυκούλη μου, είμαι πολύ χαρούμενη που έτυχε να είμαι εγώ που σου είπα σήμερα οτι η λέξη εθελοντής βγαίνει από το ρήμα θέλω. Που σου εξήγησα οτι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, θέλουν και είναι εκεί, θέλουν και εργάζονται για μας, θέλουν και μας πιστεύουν, θέλουν και μας αγαπούν. Είμαι πολύ περήφανη που δούλεψα φέτος μαζί σου ε-θέλω-ντικά πίσω από τον πάγκο. Μοιράστηκα το πόστο μου, μ’ έναν απ’ τους καλύτερους. Ρετζέπ, πιστεύω πολύ σε σένα. Κι εκτός από μένα και όλοι όσοι σε γνώρισαν. Πιστεύω και σ’ όλα τα παιδιά που χορέψαμε μαζί πηδώντας “χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω”. Φτάνουμε τ’ αστέρια, αγάπη μου. Και στο άλμα μας μας βοηθάνε όλοι όσοι κάθε χρόνο από “αυτοί” θέλουν και γίνονται “εμείς”.

Εκ μέρους των Δρόμων Ζωής, αλλά κι από βαθειά μέσα στα φύλλα της καρδιάς μου, σας ευχαριστώ.

Κάνατε να συμβεί ένα θαύμα. Την αγάπη να φαίνεται, να χορεύει ανάμεσά μας, να αρωματίζει την ψυχή μας, να κουδουνίζει στ’ αυτιά μας, να γεμίζει τα μάτια μας φως.

Ευχαριστώ.