Πριν πολλά χρόνια, κι ενώ ήμουνα σε κατάθλιψη, έγραψα το πιο κάτω κείμενο. Περίπου ένα χρόνο μετά, έφτιαξα το πρώτο μου blog και διάλεξα το ψευδώνυμο emotional anaemia που το βρήκα σ’ ένα στιχάκι του Ezra Pound. Λίγο αργότερα έφτιαξα το επόμενο blog μου και όντας περίπου στην ίδια κατάσταση, ξαναθυμήθηκα το κειμενάκι αυτό. Αργότερα, μετακομίζοντας στο wordpress, το ψευδώνυμο αυτό δεν με εξέφραζε πια. Διάλεξα να με λένε Μάτζικα γιατί πάντα με γοήτευαν τα καρτούν και τα παραμύθια, γιατί η Μάτζικα είχε γίνει σιγά - σιγά ο εαυτός του εαυτού μου, που θα έλεγε και η Αφροδίτη Μάνου και γιατί, πια, δεν φοβόμουν τόσο πολύ να κάνω πλάκα με τον εαυτό μου.
Πάντα θα θυμάμαι με πολύ στοργή τα χρόνια εκείνα της κατάθλιψης και την παρέα του Hungry, που μου χάρισε μερικούς από τους καλύτερους φίλους μου.
………………..
“Πλατεία Κλαυθμώνος. Περπατάει με τα χέρια στις τσέπες. Η ψηλή της αλογοουρά, ανεμίζει δεμένη σφιχτά στην κορφή του κεφαλιού. Τα χέρια στις τσέπες του λευκού μπουφάν. Λευκό πουλόβερ, τζηνάκι μακρύ. Σέρνεται και μαζεύει τη λάσπη των υγρών δρόμων της Αθήνας. Τουλάχιστον τα μποτάκια της, τα γουρλίδικα camperάκια της με τα φερμουάρ, άλλο στο ένα παπούτσι άλλο στο άλλο, είναι αδιάβροχα. Βλέπει τις βιτρίνες μέσα από τα μυωπικά της γυαλιά. Πόσο ντεμοντέ είναι τα γυαλιά αλήθεια? Είχε καιρό να το σκεφτεί. Περίπου 5 χρόνια. Τώρα όλοι φοράνε φακούς. Ο φίλος της ο Γιάννης έφτιαξε τη μυωπία του με λέηζερ. Αν δεν κάνεις κάτι με τη μυωπία σου, φιλενάδα, σε βλέπω για βλεφαροπλαστική οσονούπω. Διαλέγεις και παίρνεις. Μια φορά την επέμβαση δεν την γλιτώνεις.
Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να την ενδιαφέρουν οι συζητήσεις γύρω από τις αισθητικές επεμβάσεις. Βλέπεις η ομορφιά δεν κρατάει για πάντα. Ενα, όχι μεγάλο αλλά σημαντικό, μέρος του προϋπολογισμού της, γίνεται καλλυντικά. Μήπως κι όλα αυτά τα μαντζούνια ξορκίσουν το γήρας. Τη «φυσική φθορά» που λένε οι διαφημίσεις. Τι να σου κάνει η φυσική φθορά, όταν η εντός σου, την ξεπερνάει. Είναι γύρω στα 38, αλλά νοιώθει 50. Φοβάται λίγο. Άλλες μέρες φοβάται πολύ. Τι να την περιμένει άραγε?
Προσπαθεί να το βρει ξοδεύοντας χρήματα αλλού. Στο γραφείο του ψυχοθεραπευτή. Την εξαντλούν οι συνεδρίες. Είναι σκληρή κι απαιτητική από τον εαυτό της. Ξέρει ότι το κουμπί είναι στο χέρι της αρκεί μόνο να το γυρίσει. Δυστυχώς δεν μπορεί. Λογικά, το καταλαβαίνει πολύ καλά. Συναισθηματικά δεν μπορεί να το καταλάβει. Αυτόν τον καιρό, είναι μόνη. Τράβηξε μια μονοκοντυλιά και διέγραψε μια ατελέσφορη δωδεκαετή σχέση. Δεν «κατάφερε» να παντρευτεί ως σήμερα. Δεν έχει κάνει παιδιά. Εχει μόνο φάει τρικλοποδιές. Κι έχει κάτσει να βλέπει τον εαυτό της να πέφτει. Ξέρει ότι όλη η ευθύνη είναι δική της. Είναι μόνη γιατί έτσι κανόνισε τα πράγματα η ίδια. Θα μπορούσε να έχει παντρευτεί, να έχει κάνει παιδιά κι αντί να περπατά με θολωμένα γυαλιά και μονίμως παγωμένα χέρια, να κάθεται στην ζεστή κουζίνα της να διαβάζει τα παιδιά της και να βγάζει από τον φούρνο κουλουράκια κανέλας. Τα σενάρια είναι πολλά. Ας μην σταθούμε στα κουλουράκια. Θα μπορούσε να φτιάχνει τριαντάφυλλα από παραφίνη όπως έκανε η μαμά της όταν τη διάβαζε.
Παλιά δεν περπατούσε ποτέ μόνη. Δεν έκανε τίποτε μόνη. Ούτε σινεμά είχε πάει ποτέ μόνη. Την κατέθλιβε. Σκέψου να πας στο ταμείο του σινεμά και να αγοράσεις ένα εισιτήριο. Ούτε να το σκεφτεί δεν μπορούσε. Κι έχασε όλες τις ταινίες. Κι άρχισε πριν λίγο καιρό, να στήνεται στην ουρά και να αγοράζει ένα , 1, one, εισιτήριο. Το μάτι της κυττούσε πάντα λίγο διαγώνια για να μην βλέπει τον άνθρωπο που της το πούλαγε. Μετρούσε τα χρήματα. Μετρούσε τα ρέστα. Μετά δεν μετρούσε τίποτε. Συνήθισε. Ολα συνηθίζονται.
Τώρα που ξεκίνησε τη δουλειά με τον εαυτό της, έχει ελπίδα. Ελπίδα ότι η υπόλοιπη ζωή της (με βάση τις αισιοδοξότερες των προβλέψεων, η υπόλοιπη μισή) θα πάει καλύτερα. Που ξέρεις μπορεί να πάει κι εκατό. Οπότε να της μένει περισσότερη από τη μισή. Να μην δουλεύει άδικα. Ξέρει μέσα της, ότι και μια μέρα να ζήσει χωρίς να κουβαλάει κουτιά, θ’ αξίζει τον κόπο η προσπάθεια. Κουτιά, λέει όλα αυτά που υπάρχουν στο μυαλό της. Ολα αυτά τα «θέσφατα» που πετάει κατά καιρούς και κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους. Ολες αυτές τις ανάγκες για εξηγήσεις. Για δηλώσεις. Στήνει γύρω της δηλώσεις για προστασία. Λέει, είμαι έτσι είμαι αλλιώς, προσπαθώντας να εξηγήσει πλήρως στους άλλους μέσα στον μικρότερο χρόνο, τι νοιώθει, πως είναι. Θέλει να τα έχει τακτοποιήσει όλα από την αρχή, γιατί φοβάται ότι αν κάποιος ανακαλύψει αργότερα κάτι που δεν του αρέσει, δεν θα φύγει απλώς, αλλά θα της ζητήσει και τα ρέστα. Γιατί δεν μου τόπες από την αρχή, ότι δεν σ’ αρέσει το σηκώτι, για παράδειγμα. Δεν θα σε είχα αγαπήσει, δεν θα είχα χάσει το χρόνο μου μαζί σου….
Χρόνος. Ο μοναδικός αντίπαλος του ανθρώπου μες στην παντοδυναμία του. Οχι. Υπάρχει κι άλλος : η ομορφιά. Η ομορφιά είναι κατάρα. Προσελκύει τους πάντες. Χωρίς να έχει καμμιά άλλη χρησιμότητα. Τώρα που το σκέφτεται καταλαβαίνει γιατί στα εικονογραφημένα παραμύθια και στα κόμιξ οι κακιές είναι πάντα ομορφότερες και σαγηνευτικότερες από τις καλές. Πάρε παράδειγμα τώρα τη Νταίζη και την Μάτζικα ντε Σπελ. Η μια φοράει ένα βρακί με φρουφρου και μια ηλίθια μπλούζα, έχει ένα φιόγκο σαν το Τέξας στην κορφή του κεφαλιού της, και κρατάει μια τσάντα φρίκη, σαν της θείας μου της Ματίνας. Η άλλη φοράει κομψότατο “little black dress”, μαργαριτάρια αλλά Jackie O., και τα μαλλιά της μοιραίο καρέ. Τα φρύδια της τοξοτά και οι βλεφαρίδες της οχτώ μέτρα. Ακόμα και το τσαντάκι της είναι πιο μοδάτο. Κι όμως κανείς δεν αγαπάει τη Μάτζικα όλοι αγαπούν τη Νταίζη. Κι ας είναι κατίνα, κι ας κάνει τα γλυκά μάτια και στον Ντόναλντ και στον Γκαστόνε, κι ας είναι απαιτητική και γκρινιάρα. Είναι απίστευτο το πόσο χαμηλά πρέπει να πέσεις για να σ’ αγαπήσει κάποιος. Ετσι κι αυτή, όταν βγαίνει έξω, ντύνεται Μάτζικα για να μην την αγαπούν.
Στην πραγματικότητα, το μόνο που θα ‘θελε, είναι να κρατήσει κάποιος την καρδούλα της με τα δυο του χέρια. Εξω από ομορφιές, έξω από φιλοσοφίες, έξω από I.Q. έξω από περιουσίες. Μόνο την καρδούλα της. Το κακό είναι ότι όλα αυτά την κρύβουν. Ισως και να την προστατεύουν δηλαδή. Δεν το ξέρεις και σίγουρα ότι κακώς την κρύβουν. Θα φανεί στο τέλος. Την μέρα που τ’ ανίψια της θα την πάνε στον χλοερό τόπο που επένδυσε πρόσφατα. Ευτυχώς έχει ανίψια. Να και κάτι κοινό με τη Νταίζη. Είχε τρομάξει στη σκέψη να σηκώσουν τα κόκκαλά της από την αγκαλιά της γης. Βρήκε ένα μικρό κοιμητήρι με θέα, κι αγόρασε ένα οικόπεδο. Μπορεί η υπόλοιπη ζωή της, να είναι πολύ λιγότερη από τη μισή. Δεν είναι κακό να είναι κανείς προετοιμασμένος. Το μικρό κοιμητήρι, βλέπει στη θάλασσα. Και το «οικόπεδο» είναι στην άκρη, δίπλα στη μάντρα. Πολύ ήσυχο. Ευάερο, ευήλιο, τρέλλα.
«Να αυτή τη φούστα θα πάρω. Τη γαλάζια. Άσε που έτσι που έγινα σαν ιπποπόταμος, δεν θα μου πάει καθόλου. Τέλος πάντων. You can’t blame a woman for trying. Και πάντως θα πηγαίνει πολύ με τα καινούργια ανοιξιάτικα ψηλοτάκουνα. Το γούστο στα παπούτσια είναι μεγάλο πράγμα στον άνθρωπο. Μπορώ να σου πω ότι σου σώζει και 10 κιλά.» Μιλάει στον εαυτό της σαν να μιλάει σε μια φίλη.
Πωπω, πήγε αργά ξυπνημό δεν θάχω αύριο. Επιταχύνει το βήμα της στο δρόμο για το σπίτι. Αυτό που την κατέστρεψε είναι τα τραγούδια. Από παιδί τα πίστευε. Οτι της λέγανε το έδενε κόμπο. Ερχόταν το ένα, της έλεγε για ζευγάρια που ναι χρόνια μαζί. Ερχότανε το άλλο της έλεγε για δρόμους του Βερολίνου, ερχότανε το τρίτο της έλεγε για μεγάλες αγάπες που ναι λίγοι που ζούνε. Πίστεψε για μεγάλες τις ατελέσφορες. Την πάτησε. Τελικά ίσως και να μη φταίνε τα τραγούδια. Η ίσως όχι όλα. Διότι όπως είπε κι ο Λαζαράκος, ο Νταλάρας είπε και το «έχω ένα καφενέ», γιατί δεν παραδειγματίστηκες απ’ αυτό? Επαιρνε πάντα τα λάθος παραδείγματα.
Είχε κι αυτό το ελάττωμα της διάκρισης και του όλου. Από μικρή ήθελε να είναι διακεκριμένη και να τα έχει όλα. Δεν θα της έφτανε ας πούμε να ζούσε στην προεπαναστατική Γαλλία. Θα ήθελε να είναι μια μαντάμ Πομπαντούρ. Να τάχει με τον Ντιντερό και στο σαλόνι της να γίνονται φιλοσοφικές σουαρέ. Δεν της έφτανε ένας οποιοσδήποτε άλλος άνδρας. Ηθελε έναν με μυαλό. Σπάνιο είδος….
Αυτός ο σαρκασμός την έχει σώσει. Κυρίως ο αυτοσαρκασμός. Την έχει πονέσει βέβαια κιόλας, αλλά και τι δεν την πόνεσε εδώ που τα λέμε.
Είναι κι αυτή η παλιογιορτή αύριο, σα σκουλήκι στο μήλο. Η αλήθεια είναι ότι και σε πολύ ευτυχισμένες και ζευγαρωμένες στιγμές, πάντα της φαινόταν σαχλή. Ομως όταν είσαι μόνη, ακόμα και τα σαχλά σου φαίνεται ότι είναι επίτηδες στημένα για να σου τη σπάσουν.
Κατέβασε τα φερμουάρ των παπουτσιών της και άπλωσε τα πόδια της στον καναπέ. Πήρε να κλαίει, κι εκείνη τη νύχτα αποκοιμήθηκε με δακρυσμένα μάτια . Το πρωί ντύθηκε Μάτζικα ντε Σπελ και πήγε στη δουλειά της με μαύρα γυαλιά. Ούτε ένα μπουκέτο λουλούδια φέτος. Τίποτε. Και καλά εγώ δεν την πιστεύω την παλιογιορτή. Χάθηκε να την πιστεύει κανένας άλλος? Πάνω σ’ αυτή τη σκέψη της ήρθε και πήρε ένα χοντρό, κόκκινο χαρτόνι κι έγραψε πάνω με μαύρο μαρκαδόρο : αγαπάτε με. Το κρέμασε στο λαιμό της και βγήκε από το γραφείο. Πέταξε το κινητό της στο συντριβάνι της Ερμού.
Εκείνο το Σάββατο, περπάτησε όλη τη μέρα. Είδε ζευγάρια να φιλιούνται. Είδε μπουκέτα ν’ αλλάζουν χέρια, είδε μάτια να αστράφτουν, είδε και μερικά μάτια να την κυττούν περίεργα. Και μερικά στόματα να ψιθυρίζουν. Είδε κι άστεγους με άστεγους σκύλους δεμένους με σχοινάκι αντί με λουρί. Είδε μάτια σκύλων θλιμμένα σαν τα δικά της και γεμάτα φωτεινά εστιατόρια καταστόλιστα με κόκκινα μπαλλόνια. Εσπασε το τακούνι της και πήρε ένα ταξί. Πήγε σπίτι με σκοπό να πεθάνει. Να ξαπλώσει στο κρεβάτι της και να πεθάνει.
Ομως δεν πέθανε. Και η Κυριακή ξημέρωσε απατηλά ηλιόλουστη. Η ζωή συνεχίστηκε. Τίποτε δεν είχε αλλάξει.”
11/2/2004, από εδώ
Μάιος 3, 2008 at 4:31 μ.μ
….καλησπέρα και καλό μήνα
πειραματική μου είσοδος σε αυτό το blog…δεν ξέρω ακόμα πως “λειτουργεί”.
‘Εγω προέρχομαι από το χώρου του hungry και ξέρω ότι θα με δεις με συμπάθεια μάλλον…είμαι σχετικά νέα (σε ηλικία μάλλον σιτεύω σιγά σιγά) στο χώρο των φόρα και των τσατ…ανακάλυψα τα τσατ (βασικά του χανγκρυ) πριν από 14 μήνες και 23 μέρες..όταν έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου…όταν ανακάλυψα ότι ο άντρας τότε των ονείρων μου και μοναδική μου αγάπη κατά 7 συνεχή έτη με κεράτωσε,κόντεψα να πέρασω στα κέρατα και τον τάρανδο του Αη Βασίλη…κάπου εκεί στα ατελείωτα βράδια μοναξιάς…αγκαλιά με τις ΙΟΝ αμυγδάλου , τα zewasoft μου και το πληκτρολόγιο ανακάλυψα τρόπους για να ταξειδεύει το μυαλό και να γλιτώσω την τρέλλα…αν γλίτωσα?? δεν ξέρω είναι τόσο λεπτά τα όρια λογικής και παράνοιας…..
Ένα χρόνο κ 2,5 μήνες μετά????είμαι δυνατή , πιο δυνατή μάλλον…αποφάσισα οτι πρέπει να με αγαπήσω πρώτα εγώ και μετά και οι άλλοι…έκανα φίλους από το τσατ, όσο περιέργο και αν ακούγεται…όχι πολλούς αλλά καλούς….
αυτά για μένα
Μαρία
ps..΄βρίσκω υπέροχο το “ματζίκα” ..αν ποτέ εγώ έγραφα θα χρησιμοποιούσα το Φέθρυ….μου πάει γάντι…:)
take care
Μάιος 5, 2008 at 9:37 π.μ.
Μαρία, καλωσόρισες.
Συμφνώ απόλυτα μαζί σου. Μόνο αν αγαπήσεις αληθινά τον εαυτό σου, έχεις τη δύναμη ν’ αγαπήσεις και τους άλλους και την ακτινοβολία που προσελκύει την αγάπη. Σου εύχομαι όλα να πάνε καλύτερα στο εξής. Να θυμάσαι, οτι εσύ και μόνο εσύ έχεις τη δύναμη και την ευθύνη να φτιάξεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις.
Το πιστεύω οτι έκανες φίλους στο διαδύκτιο. Εχει γράψει ο φίλος μου ο Δημήτρης ένα ωραίο ποστάκι γι αυτό. Ριξ’του μια ματιά.
Σεπτέμβριος 6, 2008 at 11:05 μ.μ
… το είχα ξαναδιαβάσει.
…το διάβασα τώρα μετά απο καιρό.
Είμαστε τελικά άξιοι της μοίρας μας οι περισσότεροι ανθρωποι. Πρεπει να το ζησουμε κατι οι ιδιοι… να το περάσουμε καλα στο πετσι μας για να ..ανοιξουμε και να το δεχτούμε. Να το δεχτούμε έστω σαν εμπειρία ..σαν πληροφορία. Χρησιμες ειναι τέτοιες στη ζωή μας.
..είχα ξαναδιαβάσει λοιπόν το κειμενο αυτό πριν καιρό:
“πολύ καλο” είπα μέσα μου “ξερει να γράφει πολύ ωραία”.
..δευτερη αναγνωση τωρα…:
ντουκ ντουκ ντουκ : ..η καρδιά μου χτυπα δυνατα. Δακρυα λίγα κυλαν στο μαγουλο.. κι αυτό οχι γιατι λειπει η συγκίνηση ..αλλα ..μπορεί και να εχουν αδειάσει οι δεξαμενες. Κλάμα ατελείωτο ..ωρες ολόκληρες τον τελευταίο καιρο. Κλάμα με σκηνικό σαν αυτό της Ματζικα… το εξωτερικό λίγο αλλαγμενο καθε φορά ….αλλα το εσωτερικό ίδιο! Ασφυτκικά ιδιο! Κάθε φορά! …γιατί μακαρι να ηταν αυτο το βραδυ μονο ετσι της Ματζικα! Μακαρι να ηταν έτσι ενα βραδυ μόνο δικό μου. Τετοιες στιγμες σε ακολουθουν… ή τις ακολουθεις! Μάλλον το δευτερο. Γιατί παρόλο που αισθανεσαι σε ενα απίστευτο αδιέξοδο.. χωρις κρατημα… χωρίς στηριγμα χωρίς οδηγό… αν κοιτάξεις καλα..μεσα σου θα το βρεις το κρατημα. Αλλα εκεινη την ωρα δε βλεπεις τιποτα! Μόνο μαυρο! Όλα μαυρα!
Συγνωμη, πηρα φορα.Αρχισα την φλυαρια και της ασυναρτησίες. Και δεν ειναι σωστό! Δεν ειναι σωστο να “καταχράζεσαι” τη φιλοξενία σε ενα μπλόγκ.
Ξαναγυρνώντας λοιπόν σ αυτο που έλεγα στην αρχη.. μένω περισσότερο στο ποσο διαφορετικα βλέπουμε.. αντιλαμβανόμαστε καποια παραγματα που σημβαίνουν γυρω μας αναλογα τη δικια μας στάση, θεση, εμπειρία που εχουμε εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Σίγουρα η Ματζικα της 11/2/2004 δεν θα ειναι ιδια με τη σημερινη. Εχει παει μπροστά. Εχει προχωρήσει. Και γω που το ξερω θα μου πειτε.. Ναι έχετε δίκιο. Το παω μπροστα.. προχωρώ ειναι τελειως σχετικα. Κινείται! Αυτο ειναι νομίζω το συμαντικο! Προς ποια κατεύθυνση; Μόνο εκείνη ξέρει! Και αυτό ειναι νομίζω το σημαντικό! Γιατί μετα απο τετοιες φασεις, που νομίζεις πως εχεις εγκλωβιστει σε κινούμενη αμμο, το σηματνικό ειναι να δεις οτι τα πόδια σου ειναι ελεύθερα να πάνε όπου θέλουν! Όπου θές!
Σίγουρα κι εγω δεν περασα, δεν περναω τα ιδια με εκείνο το κορίτσι στην πλατεία κλαυθμώνος. Αλλα πολλα ….απ αυτα που διαβασα χτυπησαν ……ντουκ! Απευθίας στην καρδιά! Τα ζω ετσι… Τοσο ιδια… Ο καθένας τοοοσοοο διαφορετικός ανθρωπος .. αλλα πολλες φορες ακούγοντας καοιον άλλο.. λεμε Ναι! ετσι ακρειβως είναι! Κι εγω το περνάω ετσι.
Συγνωμη και πάλι… πηρα φορα.
Το εχω αυτο.. Το εχω τωρα πια… Οταν δεν εχεις πια τον συντροφο διπλα .. να τα πεις.. να τα μοιραστεις… με την πρώτη ευκαιρία …έστω ιντερνετική… κοιτας να βγαλεις οσο πιο πολλά μπορεις! . …
Σε ευχαριστω Ματζικα
..και για το “χώρο” να τα πω …
…αλλα κυρίως για οοολλααααα τα άλλα!!! (που είναι πολλά παραπάνω απ το κειμενο αυτο!)
Σεπτέμβριος 8, 2008 at 9:22 π.μ.
Β612, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Κυρίως όμως, έχει γίνει πολύς δρόμος στην ψυχή μου. Και πολλή, πολλή και πολύ σκληρή δουλειά.
Δεν ξέρω αν κατάλαβα καλά, οτι νοιώθεις όπως ένοιωθα εγώ τότε. Θα σου πω δυο λόγια από την καρδιά μου. Υπάρχει η άλλη πλευρά του καθρέφτη. Ο ευτυχισμένος σου εαυτός είναι πολύ κοντά σου. Αλλά για να τον βρεις πρέπει να διασχίσεις ένα δαιδαλώδη λαβύρινθο. Θα ματώσουν τα γόνατά σου και θα γρατζουνιστούν τα μπράτσα σου. Τα μαλλιά σου θ’ ανακατευτούν από τον αέρα και θα κουραστείς πολύ. Θα σκεφτείς να τα παρατήσεις. Μην το κάνεις.
Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει να βρεις τον εαυτό σου. Οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι, οι φίλοι σου, μπορούν να σε αντέχουν και να σ’ αγαπούν, ακόμα κι αν νοιώθουν την ανάγκη ν’ αποστρέφουν το βλέμμα κάποιες στιγμές. Θα είναι δίπλα σου, αλλά θα είσαι μόνη. Μην φοβηθείς. Τις απαντήσεις για τον εαυτό σου τις έχεις μόνο εσύ. Εσύ κρατάς το κλειδί. Εσύ έχεις το χάρτη του λαβύρινθου.
Η ομορφιά της άλλης άκρης, είναι μαγευτική. Πιο μεθυστική ακόμα όμως, είναι η ελευθερία. Η ελευθερία από τις εξαρτήσεις, τις ενοχές και το θυμό. Η ελευθερία που βρίσκει κανείς μόνο όταν αγαπάει αληθινά τον εαυτό του.
Εύχομαι γρήγορα να βρεθείς απέναντι. Αλλά κι αν δεν είναι γρήγορα, δεν πειράζει. Είναι τόση η ομορφιά που θ’ αποζημιωθείς για το χρόνο σου. Προσπάθησε και μην εγκαταλείπεις το στόχο σου.
Σ’ ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου έκανες να μοιραστείς μαζί μου τόσο προσωπικά πράγματα, με τόσο θάρρος. Με συγκινείς πολύ.