Γεννήθηκα λίγο πριν εκπνεύσει η δεκαετία του 60. Μεγάλωσα, εργάστηκα κι έζησα όλη μου τη ζωή μέχρι σήμερα στην Αθήνα. Ακολούθησα ένα κυκλωτικό pattern, αλλάζοντας σπίτια και φτάνοντας όλο και πιο κοντά στο κέντρο της, που το λατρεύω.

Από τις παλιότερες αναμνήσεις μου είναι το συντριβάνι της πλατείας Ομονοίας, η μεγάλη νέον πινακίδα της TWA στην Ομόνοια και η μεγάλη επίσης νέον πινακίδα της Coca-Cola στο Σύνταγμα. Γυρίζοντας την Αθήνα με δυο νέους, ξένοιαστους γονείς τα χειμωνιάτικα βράδια, έμενα άφωνη μπροστά στην πολυχρωμία της και τα εκτυφλωτικά της φώτα. Ενοιωθα τότε πως ζούσα στην πιο ενδιαφέρουσα πόλη του κόσμου.

Δεν έχω την ίδια άποψη σήμερα, αλλά η καλύτερή μου εξακολουθούν να είναι η τσάρκες στο κέντρο, αφού πέσει το σκοτάδι. Μ’ αρέσουν οι ανοιχτές συναυλίες, μ’ αρέσουν τα happenings στους δρόμους, μ’ αρέσουν τα φώτα, οι καλοντυμένες κυρίες, οι ωραίοι άντρες, οι αδέσποτοι σκύλοι. Μ’ αρέσει, περπατώντας στους δρόμους της πόλης μου, να παρατηρώ τα πρόσωπα των ανθρώπων της. Νοιώθω οτι με δένει μ’ αυτούς μια συνενοχή.

Ακούω κυρίως Μ. Χατζιδάκι. Δεν μιλάω συχνά για τη μουσική, αλλά αγαπώ πολύ την όπερα και το τραγούδι. Μ’ αρέσει να κλαίω ακούγοντας τα στιχάκια του Γκάτσου και της Λίνας. Τα στιχάκια αυτά περιγράφουν τις ζωές μας. Και μ’ αρέσει να σκέφτομαι οτι κάποιοι, κάναν τραγούδια τις ζωές μας. Αγαπώ πολύ την Τάνια Τσανακλίδου. Αγαπούσα πολύ και τον Νιόνιο. Αν είχα έναν εθνικό ύμνο, θα ήταν “η Παναγία των Πατησιών“. Αλλά είπαμε δεν μιλάω συχνά για την μουσική. Μόνο τη νοιώθω.

Κι όπως νοιώθω την πόλη, νοιώθω τη μουσική, νοιώθω τους ανθρώπους (το μεγαλύτερο ενδιαφέρον μου σ’ αυτή τη ζωή), έτσι κάπως μαγειρεύω. Φυσικά δεν έχω σπουδάσει την κουζίνα, προσπαθώ όμως ειλικρινά για το καλύτερο εδώ και είκοσι χρόνια. Και νοιώθω πως η κουζίνα, είναι για μένα ένα πεδίο αγώνα, ενάντια στην υπερβολή. Παλεύω μ’ αυτήν από παιδί. Η θεια μου η Ελένη, η μάνα μου ο πατέρας μου και η θεια μου η Μπήλιω, μου κληροδότησαν μια υπερβολική προσωπικότητα. Υπερβολική στις εκφράσεις και τα συναισθήματά της. Και υπερβολικά ξεκίνησα να μαγειρεύω.

Από τότε, το μοναδικό πράγμα στη ζωή μου στο οποίο κατάφερα να ενστερνιστώ το μέτρο, ήταν η κουζίνα. Βλέπετε, η αναγνώριση του μέτρου στην γεύση, είναι σταθμός για κάθε μάγειρα. Είναι βασικό να καταλάβεις, οτι στην κουζίνα (όπως και σε όλα τα πράγματα στη ζωή) το “ό,τι κι ό,τι” από το “ό,τι πρέπει”, τα χωρίζει μεγάλη απόσταση. Φυσικά, η φαντασία και η δημιουργικότητα, είναι πάντα ζητούμενα. Πως όμως θα αυτοσχεδιάσει κανείς, χωρίς να ξέρει βασικές διαδικασίες και χωρίς να έχει αποκτήσει μια εμπειρία? Ο επιτυχής αυτοσχεδιασμός, ας μην αυταπατώμαστε, είναι προνόμιο του βιρτουόζου.

Κι έτσι βρέθηκα με ελάχιστα βιβλία συνταγών και με μερικά διαδικασιών. Βρέθηκα με μια κουζίνα γεμάτη εργαλεία και βρέθηκα φυσικά να προσπαθώ να δαμάσω στην κατσαρόλα και το τηγάνι την υπερβολική μου φύση. Δεν το πετυχαίνω πάντα και φυσικά όλες μου οι δημιουργίες δεν είναι πετυχημένες. Είναι όμως όλες έντιμες και όλες προσπαθούν να λάβουν υπόψη τους τους κανόνες “της επιστήμης και της τέχνης”.

Και κοντά σ’ όλα αυτά, θα βρείτε και τους προβληματισμούς ενός ανθρώπου που καθώς ζει σε μια μεταμοντέρνα και μεταπολιτική εποχή, αναζητά το κοινωνικό του στίγμα και την εσωτερική του ποιότητα. Προσπαθεί να ταυτίσει την ελπίδα με την πράξη και φροντίζει πολύ για την υστεροφημία του. Ενός ανθρώπου, που όσο τρέμει την αλλαγή, τόσο την επιδιώκει.

Αυτά τα λίγα, σαν στίγμα αυτού του blog, που περισσότερο σιωπά παρά μιλάει. Κι εδώ δυο λόγια για την μία και μοναδική Magica de Spell.

Καλωσορίσατε.